Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Viakaka

Politiko 17 Gusht 2020, 17:39

Alfred Lela

Mijëra shqiptarët e kyçur mes dy doganave, asaj greke dhe shqiptare, nuk kanë dashur që të kuptohen, të mbështeten, të përdoren si trampolina solidarizimi, si story të medias së mbetur pa lajme. Ata kanë dashur vetëm të kalojnë në anën tjetër për arsyet e tyre të ligjshme dhe që kanë patur kryesisht të bëjnë me një vend pune, sezonal ose të përhershëm.

Pasoja që ka prodhuar bllokimi i tyre ka përfshirë edhe reagimet e të gjitha ngjyrave. Reagimi i vetë të prekurve, asaj armate të bllokuar në no man’s land, ka qenë në përpjestim me dramën e tyre dhe në shpërpjestim me pafuqinë.

Pafuqinë e të pamundurit për të patur zë që kalon përtej murit grek, indiferent të themi pa e tepruar me ‘racist’, apo shkon deri në veshët e shurdhër të shtetit i cili përfaqëson atë tokë që ata i thërrasin atdhe.

Te kjo e fundit shtohet edhe dijenia e mërgatës shqiptare të Greqisë për pafuqinë kronike të shtetit shqiptar për ti mbrojtur, përfaqësuar, lehtësuar apo menaxhuar.

U duk edhe herën e n-të, gushtin e 2020 kur si shpesh Kakavia u kthye në Via Doloroza të mërgatës shqiptare në Greqi.

Torturës së pritjes, shpërfilljes, vapës dhe mjerimit i'u shtua edhe menaxhimi me anë rrjetesh sociale i një problemi që u bë gangrenë spikatëse e sistemeve made in Albania.

Kryeministri, ministri i Brendshëm, e Mbrojtjes e funksionarë të tjerë të lartë, nga bregdeti, vilat gjilalze, akomodatura soundproof e ofiqeve nuk e begenisën më shumë se me statuse dramën e atyre që në mos i kanë votuar, ndajnë një shtetesi, flasin një gjuhë etj., i nxorën zbuluar para publikut në një blitzkrieg të public relations duke i shenjuar, jo më si menaxhues të shtetit por kuratorë faqesh në rrjetet sociale.

Ishte e dhimbshme të shihje krerët e shtetit të paaftë për të ofruar zgjidhje dhe në vend të saj nuska begenisjeje dhe anti-retorikë për opozitën dhe të ngeshmit e rrjeteve sociale.

Kësi qeverie nuk kish parë bota: më e shqetësuar për kritikët se sa për ata që e jetojnë shqetësimin që kritikët vetëm sa riekspozojnë.

Mund të gjeni te reagimet en block të pushtetit edhe parehatinë e një frustrimi: askush prej tyre nuk ndante aq kredite, miqësi apo forcë negociatore për të telefonuar një homolog nga Athina për të prodhuar një zgjidhje qoftë të pjesshme. Apo frustrimi që vjen prej mungesës së kreativitetit, në mos dhembshurisë gjenuine.

Askush nuk u duk në Kakavi veç gazetarëve, askush nuk ideoi një skemë lehtësimi humanitar, askush nuk kërkoi ndjesë.

Kakavia mes dy vendeve me histori aspak të lehta ndërkufitare u kthye, edhe njëherë si shpeshherë, në Via Doloroza për shqiptarët.

Për Ramën dhe të tijtë, mjerisht për ta, në Via Kaka.