Flash News

OP-ED

Water-looja (pa ujë) e Tiranës

Water-looja (pa ujë) e Tiranës

Zef Zefi

Në Tiranë këto ditë të nxehta, mbasi largohesh nga duna afrikane e sheshit, frymëmarrja bëhet punë e zorshme. Një ajër i rëndë, i trashë qe kundërmon pisllëk, të shoqëron ngado të mundohesh ta fshehësh shqisën e të nuhaturit. Sa më shumë u largohesh ”gurëve të trevave”, aq më shumë dendësohet ky ajër, pastaj sytë të shkojnë permbajtja e koshave që kullojnë këllirë të pa dezinfektuar e paklorifikuar nëpër rrugë.

Pazari i Ri-lindur xixon elektronikisht në duk’ e look… Po era qoftes, vajit e yndyrnave bashkë me kundërmimin tjetër të bëjnë të kërkosh me sy një rrugë-ikje. Pisllëku në ajër, në trotuar e udhë të pret edhe në Rrugën e Dibrës.

Kot të kërkosh një mjedis për tu ulur. Tani me hapjen e vetratave të lokaleve, duhma të mbërrin edhe në tasin e kafes apo në pjatë. Në çdo kënd apo bash rruge ku stacionohen kasonetat e plehnave, duhet të vraposh, po pate këllqe, përndryshe duhet një maskerinë hundësh mbasi qelbësira të çon në lot, teshtima, e dihama të tmerrshme.

Kështu akset e tjera kryesore, rruga e Durrësit, Kavajës, Elbasanit, pa folur per rrugët dytësore, kthinat a periferitë.

Para derës së shkollës B.Curri, mu përpara portës kryesore, deri në fund të dy, katër apo gjashtë zgjatimeve të rrugëve, që dalin nga kryqëzimi, ndotja është tronditëse, kur mendon se aty qindra nxënës vetëm me këpucë çojnë ne mjediset e shkollës apo shtëpisë baktere e qelbësirë epidemike. Njëlloj para kopshteve, institucioneve kryesisht jo të qendrës, plehrat e shpërndara rreth koshave nëpër trotuare me mizërinë e kafshëve endacake dhe mizave abituale, i ke kudo nën hundë.

Mbas tre apo tridhjetë hapëshit, do të gjesh një "qëndrim autobusi" që për hir të së vërtetës funksionojnë. Linjat janë të shënuara mbi ballinën e autobusit, mirëpo kur bën të informohesh se ku ndalon ky apo ai numër apo linjë, mundim i kotë. Në asnjë vendqëndrim nuk ka informacion. Nuk ekziston skema e udhëtimit, e ndalesave dhe as emërtimet e tyre, e kotë të pretendosh për oraret.

Nuk e di si bëjnë të huajt që nuk dinë shqip. Eshtë e sigurtë se investimi dhe shpenzimet që përballohen nga xhepi qytetar, (taksat dhe biletat), janë të konsiderueshme, siç jam i sigurtë se të vendosesh një informacion për oraret dhe lëvizjet e linjës, në çdo "qëndrim autobusi" është e gjitha një a dy fletë format a-4, e nuk kushton asisend në monedhë, po në inkompetencë e injorancë institucionale, kushton qimet e kokës.

Mbas zbritjes nga autobusi përmes “waterloo-së” se plehnave dhe qelbësirës frymëndalëse, rendja bëhet detyrim. Duhet me provu fatin me orarin e ujit, nëse “kuçedra” e kryeqytetit ka vendosur të shkelë butonin. Në këtë rast më me fat janë ata të kateve të para, sepse u vjen uji të parëve dhe u ikën të fundit. Provon të çlirohesh nga djersët dhe qelbësira dekorative e qytetit, po uji ka ikur. Kuçedra e bashkisë u pendua siç duket.Tani je i dënuar, ta mbash në trup, ose ta varësh në portmonto bashkë me rrobat kundërmimin kryeqytetas.

Banesa pa ujë, është në paralizë të plotë, ashtu si politika dhe jeta normale e kokë/qytetit. As enët nuk mund t'i lash, as makina larëse nuk punon, dyert e banjos duhen mbyllur hermetikisht, ashtu dhe dritaret, sepse hundët t'i sulmon edhe aty dekori “olfatik” i bashkisë. Ardhjen e ujit, do tentosh ta provosh mbasdite, po erdhi. Përndryshe, ose rri brenda me gjithë këllirë ose mbuloje me parfume dhe dil sigurisht duke vrapuar e shtypur frymëmarrjen.

Dhe është e çuditshme. Kjo Tiranë e tmerrshme, shkrin e bën fir milarda për grataçela, për çemento, kulla, superstadiume, për manifestime politike për përçarje qytetare, e për të blerë vota, po s’ka lek për ujë.

Sa për të hequr këllirën.

Të fundit