Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Zidan, leksioni i një fitimtari

Politiko 31 Maj 2018, 20:11

Gentian Gaba

Prej kohësh futbolli nuk është më vetëm sport, por është kthyer në një fenomen social mbarëbotëror. Tejkalon kombet, bindjet dhe besimet, me dhuntinë që ka një ndeshje për të përmbeldhur, në ato minuta, të gjitha fenoment njerëzore. Sakrificë, punë, skuadër, individualitet, antagonizëm, agonizëm, gabime, suksese, tragjedi, shpresë si një distilim i gjendjes njerëzore në vetëm 90 minuta. Rrokësit e kësaj bote nuk janë vetëm djem të rinj, apo burra në prag të mbylljes së karrierës, që bredhin pas një topi, ose bëjnë që të tjerët të bredhin pas tij. Tashmë janë modele, etalone, shembuj suksesi dhe humbjesh në jetën e përditëshme të secilit prej nesh.

Por jo vetëm kaq. Menaxhimi i klubeve, drjetimi i tyre në një botë të globalizuar, lufta në tregun e të drejtave televizive, e brendeve, beteja për të marrë shërbimet e kampionit të radhës, ose e thënë ndryshe, për të shitur një produkt final cilësor, kërkon lidership në të gjitha nivelet e tij. Një lider i kësaj bote, brenda dhe jashtë fushës, u largua sot nga drejtimi i një klubi, vetëm pesë ditë nga fitorja e ndeshjes më të rëndësishme të vitit. Bëhet fjalë për Zinedin Zidane, një nga ‘perënditë e Olimpit’ të futbollit, i cili, duke djegur etapat dhe zamanin e këtij profesioni, fitoi tri Champions League radhazi me Real Madridin.

Historike! Një gjest që la me gojë hapur sportdashësit e gjithë botës, por njëkohësisht imponon një farë reflektimi, jo mbi trajnerin, por mbi burrin, drejtuesin apo liderin. Të ikësh në kulmin e suksesit, me vetëdijen se mund të mos përsërisësh dot rezultatet që i ke dhënë dhe të ka dhënë skuadra; madje se mund të kthehesh në pengesë për të ardhmen e ekipit, do të thotë të japësh një leksion të qartë mbi natyrën e fitimtarit, dhe moralit të një lideri. Mund të qëndronte me “galaktikët”, të humbiste vitin tjetër, edhe atë pas tij, dhe askush nuk do t’i kishte thënë gjë. Triumfet e së shkuarës do të amnistonin gabimet e të tashmes dhe së ardhmes.

Por, ai nuk e lejoi. Zidane e di që topi është i rrumbullakët, pra njeh rolin e fatit në ngjarjet njerëzore, por, mbi të gjitha, ka kuptuar se askush nuk është i mirë përgjithmonë. Ky është një leksion që politikanët në gjithë botën, sidomos ata që ‘stërvisin’ qeveritë tona, e kanë të vështirë të kuptojnë apo të zbatojnë. Njerëz që kanë dekada në politikë, dhe që prej dekadash akumulojnë më shumë dështime sesa suksese. Nuk kanë asnjë raport me këtë lloj vetëdije dhe morali, që buron nga dashuria për punën që bën, përgjegjësitë përballë skuadrës, që janë kolegët e partisë apo qeverisë, apo tifozëve, që janë populli.

Të qëndruarit në stol, me çdo kosto, është më e rëndësishme sesa skuadra, tifozët, dhe e ardhmja e tyre e përbashkët. Kënaqen me votimet që ndodhin një herë në katër vite, dhe i ngatërrojnë ato me zgjedhjet. Kësodore kanë bllokuar dialektikën e jetës politike, duke na propozuar të njëjtën ndeshje; me të njëjtat ekipe, me të njëjtët lojtarë, por pak më të rënduar dhe të lodhur; por pa imagjinatë, pasion apo dëshirë për tejkaluar këtë gjendje ngërçi në të cilën lëngon kjo skuadër e madhe që është Shqipëria.

Poezia e futbollit, dhe akti i Zidanit, nxjerr lakuriq shumë prej politikanëve tanë; të cilët kanë humbur pasionin për të dhënë një shenjë shprese nëpërmjet një gjesti lidershipi, për të na bërë të ndihemi krenarë për vizionin, rezultatet dhe ëndrrën për një të ardhme të sukseshme. Përballë kampionit francez, që ikën në kohën e duhur, mbeten si mumje, apo si një nga ato pengesat që lojtarët përdorin gjatë stërvitjes, ata që në jetën tonë luajnë rolin e trajnerit. Ata që thonë “iki kur dua unë”, makutët dhe arrogantët të verbuar përpara faktit se me dështimet, sezon pas sezoni, nxijnë ato pak fitore që kanë marrë përgjatë karrierës. Të gjithë mund të mësojnë diçka nga ky kampion; sidomos se, është më mirë të ikësh si një hero, sesa të qëndrosh aq gjatë sa të bëhesh i keqi i vetes, dhe i të tjerëve.