Protesta e bukur e shëmtuar

Alfred Lela

Si mbështetës i Kombëtares, në ndeshjen e pardjeshme me Izraelin në stadium, isha dëshmitar i trishtuar i toneve armiqësore kundër skuadrës mike. Shqiptarët kanë jo pak armiq, por duhet thënë se hebrejtë janë kombi që nuk na kanë dëmtuar apo paragjykuar asnjëherë. Ndoshta një prej kombeve të vetëm me këtë predispozitë ndaj nesh.

Fërshëllimi i himnit izraelit në fillim, dhe më pas thirrjet “Free Palestine”, tensionuan pa nevojë një ndeshje miqësore që u shërbente skuadrave, jo më shumë se për të kalibruar formacionet.

Ajo që po ndodhte në stadium vinte drejtpërdrejt nga sheshi i protestës, mbushur pas ngjarjeve në Zvërnec. Dhe ka të bëjë me keqkuptimin, apo manipulimin e fakteve, në favor të sentimenteve. Flamuri i Izraelit në tokën medemek të ndaluar për shqiptarët në Nartë, duke hequr paralele me Rripin e Gazës, ishte përpjekja e radhës për të demonizuar projektin e resortit amerikano-arabo-shqiptar nëpërmjet një konteksti të favorshëm anti-izraelit, përhapur me bujë nga mediat e majta në Europë dhe Amerikë. Duke e sjellë në Shqipëri të paketuar me letër-ambalazhin e drapër-çekanit marksist dhe bezes së zezë të kalifatit përfaqësuar nga islamikët politikë.

Ironia është se ndër gjithë të përfshirët, i vetmi njeri me origjinë hebraike është Kushner, ndërsa të tjerët janë myslimanë, që nga shqiptarët e Vlorës, Tiranës dhe Kukësit, dhe deri te vëllezërit arabë nga Katari. Kaptina gjysmë bjonde e Jared-it mund të jetë një kokë turku, por konspiracioni hebraik pas profilit të tij është një broçkull që vërtitet si budallaqe nëpër internet në kërkim të krenave pa shumë mend.

Pra, një luftë propagandistike e tipit deep fake e së majtës euro-amerikane, përqafuar me islamin politik, hedhur edhe në llogoret e haxhiqamilistëve shqiptarë, nga Zvërneci në Tiranë.

Këta janë fasha e parë, që e bëjnë protestën të shihet me dyshim.

Fasha e dytë janë ata që mund të quhen all Albanian rejects, personazhe apo parti politike të pambështetur në elektorat, dhe që ua hedhin fajin për këtë, ekskluzivisht, partive të mëdha. Përpjekjet e tyre për të montuar protesta të qenësishme kanë dështuar njëra pas tjetrës, dhe kjo protestë është për ta një çast volie për vetëdeklamim dhe vetësugjestion.

Fasha e tretë janë antiopozitarët, që ‘lagen’ kur dëgjojnë ‘Berisha në burg’, dhe e përmendin ‘Rama në burg’, sa për tu mos u paragjykuar, duke harruar gjithmonë se, në fakt, Berisha e ka bërë burgun, dhe i vetmi pa burg, edhe pse prej 28 vitesh në pushtet, pa ndërpreje, më shumë se asnjë tjetër pas Enver Hoxhës, është ai të cilin ata votojnë, Rama.

Fasha e katërt janë ‘patriotët’ që e duan Shqipërinë vetëm për shqiptarët, duke harruar siç theksonte një diplomat amerikan se, një komb që prodhon shumë mysfairë për vendet e huaja, nuk mund të mos presë mysafirë në të vetin. Ky është një izolacionizëm naiv.

Fasha e pestë janë anti-Trumpistët, që nuk e duan resortin në Zvërnec sepse në të është familja Trump. Në terma të marrdhënieve publike është kjo prani që e bën Zvërnecin të dëshiruar, është prania e Ivanka Trump që e bën Shqipërinë hot. Por jo, një pjesë e shqipeve preferojnë ksamilizimin e çdo metri të rivierës, pra më mirë një Bathore me det, siç është Ksamili dhe pjesa më e madhe e bregdetit, sesa një resort që, edhe nësë nuk prodhon diçka për gjithkënd, e fut Shqipërinë në hartën e turizmit serioz.

Fasha e gjashtë janë patronazhistët, punonjës administrate që, ashtu si në rastin e protestës së studentëve, vijnë për të matur temperaturën, për të parë kush spikat, kush mund të manipulohet, kush mund të shitet dhe blihet apo, më e rëndësishmja, kush mund të hiqet nga puna.

Këta janë edhe më të ndyrët, dhe mund t’i dallosh nga shikimi i vdekur që kanë në sy, një vdirje e lëshim i të gjitha natyrave që nuk jetojnë për asgjë, hiq shpinën e ngjarjeve dhe njerëzve ku ngulen si si shushunja.

Thënë këto shëmti të saj, protesta është një ngjarje e bukur e Shqipërisë. Një nga të rrallat bukuri që vetëdija dhe shpirti i lodhur i një mase të shpërfillur dhe keq-qeverisur prodhon, për t’i thënë vetes se është gjallë.

Është kjo vetëdije që e ka nxjerrë protestën nga gjendja fillestare, reagimi për Zvërnecin, duke e shndërruar në një klithmë shoqërore për të gjithë të zezat e Shqipërisë.

Protesta është në thelb një kryengritje kundër pushtetit dhe vetëm si e tillë do të ketë sukses. Nëse ajo ‘shtetëzohet’ nga Arlind Qori, si kundër ‘armiqve të huaj’ apo 'sistemit' për të ngritur një sistem tjetër, ajo nuk do të prodhojë asgjë, vetëm se do të ndihmojë Ramën të rigjenerohet në pushtet ‘duke hequr dorë nga Zvërneci’.

Ajo që po ndodh në shesh nuk është luftë sistemesh.

Shqipëria, as ka prodhuar as ka rrëzuar sisteme; vetëm sa ka huazuar apo meremetuar sisteme të gatshme.

E vetmja gjë që duhet të bëjë edhe kësaj radhe, është të rrijë në të vetmin sistem që vlen –të paktën aktualisht, atë qyteterim kulturor dhe ekonomik që ka prodhuar zinxhiri judeo-greko-romak-i krishterë.