OPINEWS

Dom Gjergj Meta: Në vend të një requiem-i për Kolec Çefën

Dom Gjergj Meta: Në vend të një requiem-i për Kolec

Kolec Çefa paska vdekë! Paska vdekë një burrë i vyer!

Lajmin ma dha Klaudia Bumçi e Radio Vatikanit. Më erdhi keq, por më shumë turp nga vetja që Koleci jo vetëm ka vdekë, por tashma edhe qenka varrosur në Shkodër e nuk kam qenë për me i thanë dy uratë e me ia hedhë një grusht dhe.

Për ma shumë asnjë rresht nekrologji apo një kronikë sado të vogël lajmesh, së paku në televizionet lokale të Shkodrës, për një njeri i cili ia kushtoi jetën e tij Arsimit dhe Kulturës, punoi me Mons. Frano Illinë, botoi libra e shkrime duke lartësu punën dhe rezistencën e klerit në Shqipëri, na dhuroi tekste kritike dhe dokumenta të panjohur për Fishtën, shkrime të shumta, përmbledhë në vëllimin "Kur e vërteta flet ndryshe", botuar në vitin 2010. Koleci nuk mund të ikte kështu, anonim. Nuk e meritonte.

Koleci u lind në Shkodër me 26 shkurt të vitit 1937 prej Tefës e Rozës. Punoi mësues në Pukë e në Katunde të Shkodrës ku e kujtojnë me shumë respekt.

Kolecin e kam njohur personalisht në Tiranë kur kam qenë prift krejt i ri në Katedralen e Tiranës. Aty vinte në meshë për çdo ditë diele. U bëmë miq e shkoja shpesh ta takoja te shtëpia e tij. Një burrë i urtë e i shtruar, energjik në biseda, plot dije e kujtesë historike, një katolik i devotshëm. Kishte zgjedhur të jetonte i pamartuar, por i përkushtuar ndaj kulturës dhe historisë, sidomos për pjesën veriore e veçanërisht për Shkodrën, që nuk e hiqte nga goja.

Vitet kalonin e unë lëviza për misione të tjera, por sa herë qëllonte puna në Tiranë ne shiheshim e bisedonim, edhe pse shkurt, në shkallët e Katedrales së Shën Palit.

Trupi i tij i gjatë, flokët e bardha dhe biseda e shtruar e bënin Kolecin një burrë dhe bashkëbisedues të këndshëm.

Kishte gjithmonë diçka për të thënë. Kishte njohur pothuajse të gjithë meshtarët e vrarë apo të burgosur e mund të fliste për secilin prej tyre. U kushtoi shkrime e jetshkrime, përderi edhe Marie Tucit të stigmatineve. Me gegnishten e tij shkodrane Koleci dëgjohej pa t'u bërë i mërzitshëm.

Kohët e fundit nuk e kisha parë më e as kisha dëgjuar për të. Sigurisht, vdekja vjen një ditë për të gjithë e nuk mund të bëjmë tjetër veçse t'i përgatitemi asaj sa më mirë të jetë e mundur. Koleci me siguri, me fenë e gjallë që ka pasur, i është përgatitë asaj. Vdekjen ia kemi hak Zotit, por anonimatin nuk mund t'ia lejojmë vetes, sidomos për njerëz si Kolec Çefa që i kanë dhënë diçka vendit, shoqërisë, historisë dhe kulturës. E Koleci i ka dhënë edhe Kishës.

Pushofsh në paqe Kolec, e na fal që vetëm tash u kujtuam për ty! Fale edhe Shkodrën që aq shumë e deshe, por që ndoshta e hutuar nga jeta e zymtë e këtyre kohëve, nuk u kujtua për një bir të sajin të devotshëm.

Krishti të pastë në parriz Kolec!

+ D. Gjergj Meta

Të fundit