Flash News

KRYESORE

Virgjil Muçi boton në Beograd “Gratë e qiellit dhe të tokës”

Sidomos atij të rrjedhurit, tim shoqi, Zeusit. Se me të zë fill e gjithë kjo histori. Zeusi, që ta merrrni vesh ju o motrani, se ku gjeti një të lojtur nga mendtë e kokës që ia thoshin emrin Hesiod, i cili na e mbante veten për poet të madh atje në botën e vdekatarëve të rëndomtë, dhe e përdorte si medium t’iu përralliste gjepura me okë për punët e perëndive dhe bëma e tyre. Një natë mbasi piu verë e u bë xurxull sa s’rrinte dot më këmbë, Zeusi shkoi dhe e iu faneps në gjumë Hesiodit dhe i kërkoi të shkruante një poemë për zanafillën e zotave dhe trimëritë e tij, si e qysh ia mori pushtetin të atit, Kronosit, dhe u bë zot përmbi zotër më këmbë të tij. Shkurt e shkoqur një ditiramb për jetën e Zeusit që Hesiodi e titulloi Teogonia. Në një vend të poemës së vet, kur bën fjalë për lindjen e gruas së parë, ky i marri Hesiodi, na thotë se Zeusi e dërgoi femrën në tokë për të ndëshkuar njerëzit për fajin e kryer prej Prometeut që ua rrëmbeu zjarrin perëndive dhe shkoi e ua dhuroi njerëzve ngase iu dhimbsën. Pandora, kështu u quajt gruaja e parë, sipas Hesiodit na paskësh qenë një e keqe kaq e bukur prej së cilës nuk mund t’ia mbathje. Thënë me fjalët e atij të çmendurit, kështu lindi gjinia e mallkuar, soji i gruas.

Me këto fjalë Hera, motra dhe në të njëjtën kohë bashkëshortja e Zeusit shpjegon zanafillën e pabarazisë gjinore mes meshkujve e femrave, pabarazi që pas mijëra vjetësh sundon si një kanon i pashkruar edhe sot e gjithë ditën. Gjithçka shkon e zë fill në lashtësi: së pari, nga një pjesë teatrale e komediografit më të madh të antikitetit, Aristofanit, “Lisistrata” dhe, së dyti, nga një trill i atit të hyjve të Olimpit, Zeusit, i cili për të ndëshkuar një hy, Prometeun, dërgon mbi tokë femrën e parë, Pandorën, si një të keqe të pashmangshme; prej këndej, thënë me fjalët e Hesiodit, autorit të “Teogonisë” poemës rreth zanafillës së zotave: “lindi gjinia e mallkuar, soji i gruas”. Si një alegori të kohëve që jetojmë, Virgjil Muçi në sprovën e vet të parë dramaturgjike, komedinë me titull “Gratë e qiellit dhe të tokës” dhe nëntitull “#NgriKrye” i merr dhe i zhvendos këto ngjarje në kohët moderne, si për të na kumtuar se pak, në mos aspak, ka ndryshuar në shoqërinë njerëzore përsa i përket rolit dhe vendit të gruas në shoqërinë njerëzore. Sepse siç shprehet njëra prej heroinave të komedisë:

Po ta mendosh hollë-hollë, a nuk është dëshmia më elokuente e pabarazisë sonë në shoqëri pikërisht ai ligj i reklamuar aq fort e i ngritur në kupë të qiellit, madje edhe nga organizatat ndërkombëtare, që iu njeh të drejtën grave të përfaqësohen me aq e me kaq përqind në parlament, në qeveri e në administratë? Për mua nuk ka gjë më përçmuese e më fyese. Ky ligj, kinse emancipues e në përputhje me standardet më të përparuara demokratike, është shprehje e qartë e faktit se konsiderohemi pakicë, ashtu siç konsiderohen pakicat kombëtare në një vend, të cilat, natyrshëm, kanë nevojë për një kornizë ligjore që t’i mbrojë nga shumica e të bëj që t’iu dëgjohet zëri. Ndaj dua t’ju pyes: mos vallë edhe ne femrat jemi pakicë krahasuar me meshkujt?

E botuar në serbisht me titull “Žene neba i zemlje” nga shtëpia botuese “Dielli” dhe paraqitur në Panairin Ndërkombëtar të Librit që po zhvillohet këto ditë në Beograd, komedia do të botohet së shpejti në shqip nga Mapo editions.

Të fundit