Rusia është superfuqi fasadë

Paul Krugman/ The New York Times

Kujdes, Vladimir Putin: Pranvera po vjen. Dhe kur të ndodhë, ju do të keni humbur shumë nga mundësia për negociatë që ju ka mbetur.

Përpara se Putini të pushtonte Ukrainën, unë mund ta kisha përshkruar Federatën Ruse si një fuqi të përmasave të mesme që lufton pak përmbi peshën e vet, pjesërisht duke shfrytëzuar ndarjet perëndimore dhe korrupsionin, pjesërisht duke mbajtur një ushtri të fuqishme. Megjithatë, që atëherë, dy gjëra janë bërë të qarta. Së pari, Putini ka iluzionin e madhështisë. Së dyti, Rusia është edhe më e dobët sesa shumica e njerëzve, duke përfshirë edhe mua, duket se kanë kuptuar.

Ka qenë prej kohësh e qartë se Putini dëshiron dëshpërimisht të rivendosë statusin e Rusisë si Fuqi e Madhe. Fjalimi i tij tashmë famëkeq "nuk ka gjë të tillë si Ukraina", në të cilin ai dënoi Leninin (!) që i dha fqinjit të tij atë që Putin e konsideron një ndjenjë të rreme të identitetit kombëtar, e bëri të qartë se qëllimet e tij shkojnë përtej rikrijimit të Bashkimit Sovjetik - ai me sa duket dëshiron të rikrijojë perandorinë cariste. Me sa duket mendoi se mund të bënte një hap të madh drejt këtij qëllimi me një luftë të shkurtër fitimtare.

Deri më tani, nuk ka funksionuar siç ishte planifikuar. Rezistenca e Ukrainës ka qenë e ashpër; Ushtria ruse ka qenë më pak efektive sesa reklamohet. Unë kam qenë veçanërisht i habitur nga raportet se ditët e para të pushtimit u penguan nga probleme të rënda logjistike - domethënë, pushtuesit e kishin të vështirë t'u siguronin forcave të tyre gjërat thelbësore të luftës moderne, mbi të gjitha karburantin. Është e vërtetë që problemet e furnizimit janë të zakonshme në luftë; megjithatë, logjistika është një gjë në të cilën kombet e përparuara supozohet të jenë vërtet efektive.

Por, Rusia po duket gjithnjë e më pak si një vend i përparuar.

E vërteta është se unë isha bujar duke e përshkruar Rusinë si një fuqi të mesme. Britania dhe Franca janë fuqi të mesme; Produkti i brendshëm bruto i Rusisë është vetëm pak më shumë se gjysma e njërës prej tyre. Dukej e jashtëzakonshme që një shtet i tillë, ekonomikisht nën peshë, mund të mbështeste një ushtri të klasit botëror, shumë të sofistikuar - dhe ndoshta nuk mund ta bënte.

Kjo nuk do të thotë se forca që po sulmon Ukrainën nuk ka fuqi të jashtëzakonshme zjarri dhe mund të marrë Kievin. Por nuk do të befasohesha nëse post-analizat për luftën në Ukrainë do të tregonin përfundimisht se në zemër të ushtrisë së Putinit kishte shumë më tepër kalbje nga sa e kuptonte kushdo.

Dhe Rusia ka filluar të duket edhe më e dobët ekonomikisht se sa para se të hynte në luftë.

Putini nuk është diktatori i parë brutal që e bën veten një të padëshiruar ndërkombëtar. Megjithatë, me sa mund të them unë, ai është i pari që e bën këtë ndërsa kryeson një ekonomi thellësisht të varur nga tregtia ndërkombëtare – dhe me një elitë politike të mësuar, pak a shumë literalisht, t’i trajtojë demokracitë perëndimore si kopshtin e lojërave.

Sepse Rusia e Putinit, nuk është një tirani hermetike si Koreja e Veriut apo qoftë edhe Bashkimi Sovjetik i vjetër. Standardi i saj i jetesës mbështetet nga importet e mëdha të mallrave të prodhuara, të paguara kryesisht nëpërmjet eksporteve të naftës dhe gazit natyror.

Kjo e bën ekonominë e Rusisë shumë të ndjeshme ndaj sanksioneve që mund të prishin këtë tregti, një realitet i reflektuar në rënien e mprehtë të vlerës së rublës të hënën, pavarësisht nga një rritje e madhe e normave të interesit të brendshëm dhe përpjekjeve drakoniane për të kufizuar largimin e kapitalit.

Përpara pushtimit, ishte e zakonshme të flitej se si Putini kishte krijuar "kështjellën e Rusisë", një ekonomi e imunizuar ndaj sanksioneve ekonomike, duke grumbulluar një arkë të madhe rezervash valutore. Tani, megjithatë, një bisedë e tillë duket naive. Çfarë janë, në fund të fundit, rezervat valutore? Ata nuk janë thasë me para. Në pjesën më të madhe ato përbëhen nga depozitat në bankat e huaja dhe zotërimet e borxhit të qeverive të tjera - domethënë, asete që mund të ngrihen nëse pjesa më e madhe e botës është e bashkuar në neveri kundër agresionit ushtarak të një qeverie banditeske.

Vërtetë, Rusia ka gjithashtu një sasi të konsiderueshme ari të mbajtur brenda vendit. Por sa i dobishëm është ky flori si mënyrë për të paguar gjërat që i duhen regjimit të Putinit? A mund të kryeni vërtet një biznes modern në shkallë të gjerë me lingota?

Mbi të gjitha, oligarkët e Rusisë i kanë ruajtur shumicën e aseteve të tyre jashtë shtetit, duke i bërë ato subjekt i ngrirjes ose sekuestrimit nëse qeveritë demokratike mund të kenë vullnetin. Ju mund të thoni se Rusia nuk ka nevojë për ato asete, gjë që është e vërtetë. Por gjithçka që Putini ka bërë në detyrë sugjeron se ai e konsideron të nevojshme të blejë mbështetjen e oligarkëve, kështu që cenueshmëria e tyre është dobësia e tij.

Meqë ra fjala, një enigmë rreth imazhit të fuqisë së Rusisë para-ukrainase ishte se si një regjim kleptokratik kish arritur një ushtri efikase. Ndoshta nuk është e tillë?

Gjithsesi, Putini ka një as të fundit në dorë: politikat e pakontrolluara e kanë bërë Evropën thellësisht të varur nga gazi natyror rus, duke penguar potencialisht përgjigjen e Perëndimit ndaj agresionit të tij.

Por Evropa, kryesisht, djeg gaz për ngrohje; konsumi i gazit është 2.5 herë më i lartë në dimër sesa në verë. Epo, dimri së shpejti do të përfundojë - dhe Bashkimi Evropian ka kohë të përgatitet për një dimër tjetër pa gazin rus, nëse është i gatshëm të bëjë disa zgjedhje të vështira.

Siç thashë, Putini mund të marrë Kievin. Por edhe nëse e bën, ai do ta ketë bërë veten më të dobët, jo më të fortë. Rusia tani qëndron e zbuluar si një superfuqi Potemkin, me shumë më pak forcë reale nga sa duket.

*Përkthimi nga Politiko.al