Rolando Maran jep intervistën e parë si trajner i Shqipërisë: Dua një Kombëtare me identitet dhe shpirt fitues

Trajneri i ri i Kombëtares shqiptare, Rolando Maran, ka dhënë intervistën e tij të parë pas marrjes së drejtimit të kuqezinjve, duke zbuluar emocionet, ambiciet dhe filozofinë që synon të sjellë te Shqipëria.

Tekniku italian vlerësoi rritjen e futbollit shqiptar ndër vite, ndërsa theksoi se dëshiron të ndërtojë një skuadër me karakter, ndjenjë të fortë përkatësie dhe mentalitet fitues.

Në rrëfimin për FSHF TV, Maran foli edhe për kontaktet me Gianni De Biasi, raportin me presidentin Armand Duka dhe pritshmëritë e tij për aventurën e re në krye të kuqezinjve.

Intervista: 
-Si erdhi kontakti i parë për të marrë drejtimin e Kombëtares së Shqipërisë?

– Ka lindur jo shumë kohë më parë. Presidenti Duka ka dashur të më takojë dhe kemi zhvilluar një takim shumë të këndshëm, gjatë të cilit unë jam përpjekur t’i shpjegoja ato që janë idetë e mia për futbollin. Tek ai gjeta një person që vuri në kushtet e duhura për të pasur një diskutim konstruktiv. Në takimin e radhës më pas u vendos bashkërisht për të nisur këtë rrugëtim dhe aventurë të bukur, që jam i sigurt se do të sjellë kënaqësi të mëdha. Për këtë jam i bindur.

-E keni ndjekur Shqipërinë gjatë 10–12 viteve të fundit, duke pasur parasysh lidhjen e fortë me futbollin italian. Nga koha e De Biazit, më pas me Panuçin dhe Rejën, si edhe me shumë lojtarë shqiptarë që aktivizohen në Serie A, çfarë vlerësimi keni pasur për Kombëtaren dhe futbollin shqiptar?

– Sigurisht që kam filluar t’i ndjek gjithmonë e më shumë, duke nisur edhe nga rezultatet e mëdha të arritura nga Xhani De Biazi, me të cilin kanë punuar edhe ish-pjesëtarë të stafit tim, ndaj e kam vlerësuar akoma më shumë futbollin shqiptar. Që nga ato vite, rritja ka qenë shumë e mirë dhe e madhe. Edhe fakti që kam pasur mundësinë të përballem me shumë lojtarë shqiptarë në Serie A më ka dhënë një njohje ndryshe dhe më ka bërë edhe më shumë të interesuar për këtë Kombëtare, që është çdo herë e më shumë në rritje, ndoshta edhe falë një sistemi që ka sjellë shumë zhvillim në Shqipëri.

-Cilët lojtarë shqiptarë njihni më mirë dhe si e vlerësoni nivelin e tyre?

– Niveli sigurisht që është i mirë, këtë e tregojnë rezultatet: dy Kampionate Europiane të arritura dhe lojtarë që janë gjithmonë e më shumë protagonistë në kampionatet e huaja, jo vetëm në ato italiane. Kombëtarja është vazhdimisht në rritje dhe, sipas meje, këto janë sinjale që të bëjnë të kuptosh sa shumë është rritur sistemi i futbollit, lojtarët shqiptarë dhe Kombëtarja. Mendoj se niveli është i mirë, po rritet dhe janë të gjitha premisat që kjo gjë të vazhdojë.

-Kur mësuat se mund të bëheshit trajner i Shqipërisë, cila ishte gjëja e parë që bëtë? A kontaktuat dikë që njeh futbollin shqiptar? A patë ndeshje të Kombëtares apo nisët menjëherë analizën e skuadrës? Cili ishte impresioni juaj i parë?

– Të gjitha gjërat që mund të bëja i kam bërë, sepse ishte diçka që e doja dhe që më entuziazmonte shumë. Kam provuar të kuptoj çdo gjë, me telefonata dhe me njerëzit me të cilët kam më shumë raport, si De Biazi. Kam parë të gjitha ndeshjet që kam mundur dhe ende tani po mundohem t’i ndjek sa më shumë të jetë e mundur, sepse kanë kaluar vetëm pak ditë nga momenti që nisi kjo histori. Ndaj jam plotësisht i përfshirë, ndjek çdo gjë me shumë interes, duke kërkuar të zbuloj sa më shumë gjëra që të jetë e mundur, sepse kemi pak kohë dhe fillojmë menjëherë. Dua t’i bëj gjërat në maksimumin e mundësive të mia.

-A keni biseduar me De Biazin, Panuçin apo Rejën për të marrë informacione mbi skuadrën, ambientin dhe gjithçka që rrethon Kombëtaren shqiptare?

– Të jem i sinqertë, kam folur me De Biazin, sepse me të kam një raport të veçantë. Përtej tij, jam interesuar për të kuptuar sa më shumë gjëra, por le të themi se personi me të cilin kam kontaktuar më shpesh është ai.

– I keni ndjekur ndeshjet e fundit të Shqipërisë gjatë këtyre ditëve? Cili është komenti juaj për skuadrën aktuale?

– Është një skuadër që ka treguar se ka identitet. Kam parë një ndjenjë përkatësie, gjë që mua më ka pëlqyer më shumë. Besoj se sukseset lindin kur ndjenja e përkatësisë, dashuria për fanellën dhe kombin janë të forta. Ky është hapi i parë për t’u bërë gjithmonë e më të mëdhenj. Kjo është gjëja që më ka rënë menjëherë në sy dhe që më ka entuziazmuar duke parë ndeshjet, sepse besoj se gjithçka lind nga motivimi, nga ajo që një lojtar ka brenda vetes dhe nga mënyra se si e shfaq atë përmes krenarisë, përkushtimit, djersës dhe forcës. Këto detaje më kanë bërë të pres me padurim momentin për të nisur këtë aventurë këtu.

-Çfarë mendoni se duhet të bëni ndryshe nga paraardhësi juaj gjatë ditëve të para në krye të Kombëtares?

– Secili prej nesh sjell idetë, veçoritë dhe gjërat në të cilat beson më shumë. Sigurisht që e kam të qartë atë që dua të bëj dhe atë që dua të sjell nga vetja, përtej asaj që ndoshta trajneri i mëparshëm ka sjellë. Sigurisht që gjërat e mira që janë bërë përbëjnë një tullë që tashmë është themeli i një shtëpie dhe unë do të provoj të sjell tullat e mia për të ndërtuar atë që do të jetë shtëpia ime; një shtëpi që duhet të entuziazmojë kombin dhe tifozët tanë.

-Për gati 30 vite keni punuar vetëm me klube dhe jo me kombëtare. Sa sfiduese është për ju kjo eksperiencë, duke qenë se në pak ditë duhet të ndërtoni një skuadër me lojtarë që vijnë nga klube, kampionate dhe mentalitete të ndryshme?

– Është stimuluese. Është e pamohueshme që kam qenë gjithmonë trajner klubesh, por për gjithçka ka një herë të parë dhe shumë prej atyre që e kanë përjetuar kanë pasur sukses të madh. Më duket se edhe për De Biasin ishte hera e parë që drejtonte një Kombëtare. Nuk është aq e rëndësishme nëse është hera e parë; e rëndësishme është sa arrin të përfshihesh në këtë punë dhe të hysh plotësisht në atë që po bën.

Për mua këto janë kushtet e duhura. Në fund të fundit, ky është futboll: përgatiten ndeshje, ndoshta zhvillohen më pak stërvitje, por shihen më shumë video dhe ndiqen më shumë lojtarët. Gjithsesi, mbetet futboll dhe futbolli punohet në 360 gradë.

-Çfarë identiteti dëshironi t’i jepni Kombëtares shqiptare në fushë?

– Ndoshta po përsëris veten, por duhet të jemi një skuadër që hyn në fushë sepse dëshiron të tregojë se është më e fortë se kundërshtari. Nëse kundërshtarët tregojnë se janë më të zotë se ne, do ta pranojmë, por ne duhet të kemi në mendje dëshirën dhe zemrën për të hyrë në fushë për të fituar ndeshjen dhe për të treguar që jemi më të mirë se kundërshtarët tanë. Kur hyjmë në fushë me këtë mendësi, duke dhënë zemrën dhe duke djersitur, mund të dalim gjithmonë nga fusha me kokën lart. Rezultati shpesh përcaktohet nga shumë gjëra, por kjo nuk duhet të mungojë kurrë: dëshira për t’u treguar më të zotë se të tjerët.

-A është kjo një nga eksperiencat më të veçanta të karrierës suaj, duke marrë drejtimin e një skuadre që ka qenë në rritje vitet e fundit dhe në një vend ku pasioni për futbollin është shumë i madh?

– Kjo është shumë stimuluese, sepse kur ndiqesh kaq shumë dhe sheh sa shumë ngrohtësi ka për skuadrën dhe fanellën, të rritet ndjenja e përgjegjësisë dhe krenarisë. Të bën krenar që je trajneri i kësaj skuadre dhe besoj se do të jetë një stimul shumë i madh për të bërë një punë të mirë.

-Në Itali jetojnë shumë shqiptarë dhe padyshim ky komunitet është pjesë e përditshmërisë sociale dhe kulturore. Cili ishte reagimi i tyre kur morën vesh se ju do të drejtoni Shqipërinë?

– Më vjen për të qeshur, sepse kanë qenë gjëra shumë të bukura. Kam parë shumë dashamirësi dhe jam ndjerë krenar, sepse edhe ata janë krenarë për mua. Tani shpresoj që përveç miqve të mi shqiptarë në Itali, që tashmë janë krenarë për mua, të bëhen krenarë për të gjithë kombin, sepse jam i bindur që do të kemi një rrugëtim të bukur së bashku.

– Aktualisht, ju nuk jeni prezent në rrjetet sociale me një profil tuajin personal. Pse vjen kjo zgjedhje dhe a keni menduar të hapni një llogari personale tashmë që jeni trajneri i Kombëtares shqiptare?

– Gjithmonë kam bërë zgjedhjen për të mos qenë prezent në rrjetet sociale, pasi preferoj marrëdhëniet personale. Ndoshta një ditë do të bëhem aktiv edhe në rrjetet sociale, por deri tani nuk kam qenë. Do ta shohim në të ardhmen se çfarë mund të bëj. Deri tani kam dashur që bota ime të mbetet ajo që ka qenë gjithmonë.