Zgjedhjet në PD, Gaba: Sfida ndaj Berishës nuk fitohet me stigma, por me forcë reale politike

Analisti Gentian Gaba ka komentuar zhvillimet brenda kampit opozitar dhe debatet mbi zgjedhjet për kreun e ri të Partisë Demokratike.

Në një postim në Facebook, Gaba tha se termi “frikacak” që disa përdorin, nuk i përshtatet Berishës, duke sjellë si argument përballjet e tij të mëhershme, përfshirë edhe me administratën e ish-presidentit amerikan Joe Biden. Ai thekson se mbështetësit e Berishës vijojnë ta shohin atë si një figurë qendrore dhe “patriark” të së djathtës, me një kapital të fortë simbolik dhe emocional brenda elektoratit tradicional të PD.

Gaba argumenton se sfida reale ndaj Berishës nuk vjen përmes etiketimeve apo “inxhinierive politike”, por përmes ndërtimit të një force të qëndrueshme politike, me angazhim të vazhdueshëm dhe aftësi për të mobilizuar strukturat dhe elektoratin opozitar. Në të kundërt, çdo përpjekje e fragmentuar ai e konsideron më shumë si “aventurë politike” sesa garë reale për lidership.

POSTIMI:

Si spektator, mendoj se nga të gjithë termat që po përdoren në ekrane për ta karakterizuar Berishën në këtë çështje të garës, vetëm atë “frikacak” mos e shpërdoroni kot, pasi zotëria nuk iu tremb përballjes me administratën Biden, jo të ketë frikë nga disa aspirantë

Mbështetësit e tij, që janë ende shumica brenda kampit opozitar, e konsiderojnë atë patriarkun e tyre, pavarësisht mendimeve alternative, gëzon një kapital simbolik dhe emocional ende të konsiderueshëm. Ky është një realitet politik që askush nuk e ka sfiduar dot brenda sinoreve të kulturës dhe traditës politike të vendit tonë, ku personalizmi dhe liderizimi i politikës kanë qenë konstante, jo vetëm për partitë e mëdha, por edhe për ato të vogla, që identifikohen vetëm me liderët e tyre, të cilët janë po aq të pasfidueshëm sa Berisha.

Aq më pak mund të sfidohet duke përdorur stigmat që mbi të ka hedhur kundërshtari i tyre politik, pasi, në veshët e votuesit tradicional të PD, ngjasojnë me zhurmën që prodhojnë ata që kanë përballë, duke i alienuar nga një pjesë e bazës, që priret të shfaqë solidaritet të brendshëm.

Ky nuk është vetëm fenomen shqiptar, ndodh anembanë botës; ndjekësit i racionalizojnë akuzat ndaj liderëve të tyre, mjafton të kujtojmë rastet e Berlusconit dhe Trump. Prandaj, pasi tregoi se diti të rikthehej nga hiri, rruga për t’i marrë fronin kalon nga identifikimi në syrin e shumicës së publikut opozitar si sfidues i qeverisë, jo veç i Berishës. Dhe për ta bërë këtë nuk mjafton inxhinierimi politik i jashtëm apo i brendshëm, por duhet forcë reale, angazhim 24 orë në 24, të jetosh me dhe për politikën, të gjenerosh një fuqi që krijon gravitacion të militantëve, anëtarëve, strukturave drejtuese dhe deputetëve, gjë që deri më sot askush nuk ka arritur dot. Nëse këto mungojnë, atëherë nuk bëhet fjalë për sfidë, por për një aventurë politike, e cila mund të prodhojë tituj lajmesh, debat mediatik, ndoshta promovim figurash, por jo një sprovë reale, duke i lodhur edhe më shumë anëtarët e PD, që janë raskapitur nga kakofonia e brendshme e opozitës.

Pas rikonfirmimit që pritet të ndodhë (referendumi i brendshëm do të ishte më mirë se një garë pa garë), Berisha kompleton rikthimin e tij të nisur në vitin 2021 dhe ngarkohet me përgjegjësi për të ofruar alternativën e tij për bashkimin e opozitës përballë pushtetit.

Sepse në zgjedhjet e 11 majit 2025, opozita shkoi me dilemat e shkaktuara nga përplasja e brendshme. Përçarja e opozitës, pavarësisht problemeve të zgjedhjeve, nuk mund të shpërblehej nga qytetarët me votë. Megjithatë, votat e atyre zgjedhjeve prodhuan premisën e një zgjidhjeje brenda kampit opozitar, duke përcaktuar qartë peshën reale të forcave, duke shpërndarë edhe përgjegjësinë për rrugën përpara.

Leximi i çiltër i këtij realiteti politik është kusht i domosdoshëm për të arritur te një debat racional brenda kampit opozitar, pasi naiviteti politik dhe pretendimet e pabazuara në kushtet empirike prodhojnë dëme edhe më të mëdha. Opozita sigurisht nuk është lule mos më prek, as pa gjynahe, por në kushtet e një autokracie elektorale është e dënuar të prodhojë, në shumëllojshmërinë e saj, një përgjigje të përshtatshme për kontekstin dhe kulturën politike shqiptare. Edi Rama ka luksin të gabojë, pasi për vite me radhë e parkoi krizën brenda opozitës, duke i hequr me manovrat ekstrapolitike mundësinë për të amortizuar përmes fitores problemet e brendshme. Maturia e aktorëve opozitarë, për të cituar Reinhold Niebuhr, do të qëndrojë te aftësia për të pranuar gjërat që nuk mund t’i ndryshojnë, guximin për të ndryshuar gjërat që munden dhe mençurinë për të dalluar midis të dyjave.