Sot në Komitetin Qendror, Edi Rama: një Ramiz Alia me Brioni

Alfred Lela

Me gjyqin folklorik, mbajtur sot në Kryesinë e Kuvendit, ish-shtëpia famëkeqe e Komitetit Qendror të Partisë së Punës, Kryeministri shënoi fundin, të paktën simbolik, të Edi Ramës si ish-pedagogu, ish-kontraversiali, ish-koloristi i skenës politike. Rama e nisi në mes të grisë, me mëtimin për ta ngjyrosur Tiranën, politikën dhe Shqipërinë, me ngjyrat e ndezura të modernitetit, dhe e përfundoi një të mërkurë fundshkurti si epitomë e grisë, së vjetrës. Një Ramiz Ali veshur me Brioni.

Sa keq për të!

Nëse sa më lart është një zbërthim i simbolikës që Rama shpalosi sot në mes të Tiranës, çka vlen politikisht është domethënia e acarimit të tij me SPAK.

Së pari, dhe më kryesorja, në informacionet dhe intuitën e Ramës, SPAK po e centron ngadalë objektin e sulmit, duke iu afruar qendrës së pushtetit. Automatikisht, një centrim i tillë e bën Prokurorinë e Posaçme të duket, të paktën së jashtmi, si instrumenti që do të reflektojë ndryshimet politike në Uashington dhe projeksionet e tyre në Tiranë. Jo vetëm ndryshimet si të tilla, por edhe një ‘gjak i keq’, ende i patharë, sa në Uashington e sa në Tiranë, që lidhet me emrin e Charles McGonigal dhe dosjen që i vjen nga pas.

Së dyti, shkëmbimi i zjarrit me SPAK, i ka hequr Edi Ramës të vetmin ‘program’ elektoral që kishte përgatitur për zgjedhjet e 11 majit. Kryeministri e kishte filluar, që përgjatë 2024, dhe ndoshta edhe më herët - përgatitjen e platformës kryesore elektorale të zgjedhjeve të këtij viti: Reforma në drejtësi, e bërë ekskluzivisht nga PS -sipas tij, dhe dënimet shembullore, përfshirë edhe ‘tanët’ të cilët “ne nuk i mbrojtëm’.

Imagjinaren e kësaj fushate të lehtë ia vuri në dyshim, fillimisht përfundimi i zgjedhjeve në Amerikë dhe, në vijim mënyra se si Trump po e ushtron presidencën apo njerëzit që po zgjedh në krye të punëve. Disa prej këtyre janë të linjës së ashpër, detraktorë të korruptimit të administratës Biden, përfshi edhe çështje shqiptare, si rastin McGonigal apo non grata-n e Sali Berishës. Këtu mund të futësh Lee Zeldin, ish kongresmenin, apo Dan Bonginon, që sapo u emërua zv/drejtori i FBI.

Me emërimin e këtij të fundit si zëvendës i një tjetër radikali si Kash Patel, mundësia e rihapjes së dosjes McGonigal, një pjesë e së cilës është mbyllur (sealed) nga Departamenti i Drejtësisë e ka alarmuar Ramën.

E gjithë parehatia e Kryeministrit, shkumëzimet e tij, lidhen me këto zhvillime. Kështuqë, si mitingu në sheshin Skënderbej, ashtu dhe mbledhjet e grupit parlamentar socialist, nuk janë përpjekja [kaq e papritur!] për të mbrojtur Veliajn, por për të dëshmuar forcën që buron nga pafuqia. Më shumë se skërmitje ndaj SPAK, janë përpëlitje për të rigjetur negociatën e humbur me amerikanët. As miqtë e Hunterit dhe as naftëtarët, fqinj me Mar-a-Lagon, nuk po kandisin dot gjë, dhe çdo ditë që kalon rrit zemërimin, degradon sjellje dhe ngushton lakun. 

Sot Edi Rama, thuajse me pengmarrje, thirri Rektorin e një Universiteti-që me ligj gëzon autonomi nga qeveria- e futi në Kuvend, institucion në letër i pavarur nga Ekzekutivi, dhe përdori si veten, si deputetët, ashtu dhe rektorin për të goditur njerëzit e drejtësisë, një pushtet gjithashtu në letër i pavarur.

Dalzotja që Rama po u bënte universitarëve në hetim nga SPAK-të pambrojturve, të vegjëlve-ishte asgjë më pak se barrikada për të ruajtur veten. Rama i shpalli zyrtarisht luftë SPAK-ut kur ky institucion guxoi t’i afrohej. Stafi dhe rektori i Universitetit Bujqësor nuk qenë gjë tjetër veçse war by proxy. Pra, përdorimi i palëve të treta për të deklaruar qëllimet e palës parësore në konflikt.

Opozita ka vetëm një detyrë: të mos futet në këtë shkëmbim zjarri. Ajo ka qenë prej shumë kohësh në qendër të tij dhe zemërata e së shkuarës nuk mund të jetë këshilltar i së tashmes.