Zoti e ndihmoftë presidentin!

Nga Genti Çela

Shqipëria politike të sjell shpesh ndërmend titullin e këngës “No face, no name, no number” të Modern Talking.

Dikastere të mbushura cit me drejtues pa një profil publik, ministra të shugatur, deputetë e  kryetarë bashkie të ulur në kolltuqe të thellë, fituar pa asnjë garë. 

Shfaqjes one man show, në aktin (mandatin)  III i bashkohet tanimë edhe roli i presidentit. 

Një emër thuajse i panjohur për publikun zgjidhet kryetar shteti. Ende pa i dëgjuar kordat e zërit.

E para që do dëgjojmë prej tij, do të jetë solemniteti u fjalës “Betohem!”.

E nga aty drejt e në zyrën e Presidentit të Republikës.

Askush nuk e di ç’mendon z.Bajram Begaj per politikëberjen në Shqipëri, korrupsionin, drogën, pastrimin e parave në male betoni që vrasin qytete, për shpopullimin, për Ballkanin e Hapur. 

Me gjasë as vetë z.Begaj nuk e di se ç’mendon për to presidenti i ardhshëm. 

Menjeherësia që nxorri emrin e tij nga zarfi kryeministror, pas një mbledhje hermetike ku deputetëve u sekuestrohen celularët, krijon ndërdyshjet mbi frikën se kreu i shtetit, ish-ushtaraku i lartë, do të jetë ose jo një ushtar i bindur i pushtetit.

Ndërdyshjet nëse akuzat nën hetim nga SPAK për tjetërsimin e pronave të Ushtrisë, do të (keq)përdoren ose jo nga pushteti si mjet shantazhi me qellim miratimin e ligjeve abuzive drejt posedimit absolut të pushtetit për interesa parc(t)iale.

Ka nje kamuflim që tentohet t’i vishet zezozës në të cilën lundron demokracia radikale (sipas filozofit gjerman J. Habermas referuar shteteve të ish-bllokut socialist), nëpërmjet figurave jopolitike. Vështire se një figurë jopolitike, do të ndihmonte politikën në faljen e mëkateve.

Edhe sikurnëse kryetar shteti  të zgjidhej  një personalitet i kulluar, fjala vjen,  si ç’mund të ishte poeti Visar Zhiti.

Kur politikanët nuk kanë besim tek nje president politikan, pse ne duhet të kemi besim tek politikanët - eshte pyetja qe do sillet rrotull çdo pesë vjet

Nevoja për rolin i një presidenti të fuqishëm dhe dinjitoz, në normalizimin e raporteve ndërnjerëzore, që në këtë periudhë të demokracisë radikale u përkeqësua, është i madh dhe i domosdoshëm.  Posti i tij, sado i shartuar për nga kopetencat, i jep hapësirë për një mision të tillë. 

Mbase ka ardhur koha që ta kthejmë në përdorim sërish nocionin e ngrohtë te gjuhës shqipe “kryetar” kundrejt ftohtësisë së fjalës “president” që u përvodh në periudhën e parë të demokracisë.

Nocioni “kryeyat” duket sikur ngërthen edhe dashurinë për atdheun. 
Për këtë ngrohtesi, kam përshtypjen se mund të shpresojmë pas do vitesh. 

Proçesi i zgjedhjes së presidentit të ri, solli me vete edhe pjesën e vet qesharake. As kësaj here, këtë trofe grotesk, nuk mundi t’ua rrëmbejë atij grupi deputetësh të opozitës që besuan tek zemërgjerësia e kryeministrit për të propozuar ata (pakica e opozitës) presidentin e ardhshëm.
Zhgënjimi që pesoi z.Alibeaj (dhe ata pak të tjerë) ndaj prerjes në besë  nga Rama&Balla, i kthen  ata në një atraksion mahnitës për ndjekësit e politikës apo për studentët e Shkencave Poltike, si shembuj të gjallë sesi nuk duhet bërë politikë.

E megjitatë, Zoti ndihmoftë  presidentin !
Se paku ai nuk do të zhgënjejë askënd, sepse askush ose pakkush, mund të ketë fije pritshmërie tek presidenca e tij,  ngjizur  në godinën  me pamjen e padepërtueshme dhe të ftohtë të Byrosë së dikurshme.