Ambicia për sundim kreu dje një kërcënim të stërholluar publik ndaj fjalës së lirë

Ajo që pritej, ndodhi. Ambicia për sundim, për para dhe kontroll ideologjik, politik dhe krahinor të rezultateve të studimeve shqiptare, ia doli të drejtojë vullnetin e qeverisë.

Edhe pse nga larg Tiranes e pranë udhëheqësve europianë, të cilët operojnë me standarde krejt të tjera këshillimi në vendimarrje, drejtimi i kreut diktoi në kryeqytet, aprovimin e një dokumenti, përmbajtjen e të cilit firmosësit besoj që nuk e kuptonin, historinë e situatës së krijuar nuk e dinin, termat e përdorura nuk i deshifronin.  Thjesht renden te perfundonin nje urdhen politik per Veteranet e Partise dhe Policise se Dikurshme.

E megjithatë, e kryen me gjakftohtësinë e ekzekutorëve terminalë, pa shpirt nacional, pa përgjegjësi shtetërore, pa dijeni mbi detyrimin e këshillimit dhe shpjegueshmërisë.

 Cinizmi i zotërve të sotëm të pakonkurrueshëm që nesër mund të harrohen, spikati me tërë “madhështinë” e vet në komunikimin publik aspak mbushamendes dhe krejt cinik.

Jam lutur deri në minutën e fundit për “Besë” dhe “Kuvend” para se të firmoste atë copë letër të thatë, të zhgramatikueme, të pasaktë në logjikën juridike, antikushtetuese  ( Vendimi 09, viti 2008 i Gjykates Kushtetuese dhe interpretimi i gjykatesve vendimarres), të paplotë në garantimin e autonomisë dhe statustit të profesorit (ne kundershtim me parashikimet e L 80/2015 mbi tenureshipin dhe ndjekjen e procedurave te tilla permes Senatit te IAL), antikombëtare në objektivat afatgjatë, qe ishte sjellë për miratim dje, në një ditë qe veprimi legjislativ nuk ishte i lejuem me marrëveshje parlamentare, por më kot. Jam lutur që vendi ku ka mbetur gjallë ende fryma e etërve themelues të Shqipërisë shkencore, Institucioni i  Atdheut, të ruhej por të rregullohej me logjikë juridike, patriotike dhe intelektuale, por nxitimi ishte i pandalshëm dhe heshtja këtë radhë, e plotë, triumfuese besoj në mendjen e ‘zotave’.

Në këtë vend lutja e njerëzve të zakonshëm konsiderohet dobësi, rast për shtypje të mëtejshme dhe duhet injoruar e mbytur me çdo mjet. Përndryshe telefonatat kërcënuese të gangsterëve duhen pritur në çdo orë të ditës, duhen dëgjuar më vëmendje dhe interesat e tyre “dobisjellëse dhe zhvillimore për reformimin” e institucioneve shkencore duhen plotësuar.

Detyra e qeverisë nuk është dëgjesa e rrogtarëve besnikë të shtetit, akademikëve, mësuesve, mjekëve, policëve, por bindja ndaj atyre Përbindshave që kanë forcën të të bëjne Gjamën ditën e konsultimeve me popullin, ndjekja e rrugës që diktohet në mënyrë okulte nga Ata Njerëz Hije 007, që edhe pse te plakur, ende nga zyrat e tyre të errëta shtetërore që kanë gllabëruar padrejtësisht, mbajnë në duart e tyre të fshehta, letrat e një kohe të palavdishme dhe kërcënojnë edhe sot, njëlloj si dikur kur kryenin tortura ndaj të pafajshmëve, kedo qe nuk i bindet edhe nga udhheqja.

Pengmarrja e vendit është e gjithanshme, grushtet legjislative ndaj rendit të përcaktuar të punëve institucionale të njëpasnjishme,  shpresa që kjo linjë vendimarrjeje kundër kushtetutes të ndalet, nuk duket asgjëkundi në horizont.

Dje pata rastin të shoh komentatorë qeveritarë që nuk njihnin mirë ligjin e arsimit të lartë dhe kërkimit shkencor, nuk dinin që Ligjin dhe Aktin kur mungon, nuk e harton një IAL, por Parlamenti dhe Qeveria; nuk arrinin të nxirrnin përgjegjësitë e mosveprimeve në varg që janë të dyanshme, por nuk janë të ekipit aktual të ASA, nuk kuptonin nocionin e akreditimit të një institucioni kërkimor dhe shkencor, standardet mbi të cilat operon një IAL me status të veçantë, një qendër ndëruniversitare e kërkimeve të avancuara, nuk arrinin të kuptonin se ata 2, 3 apo 4 vetë që po flasin dhe po bëjnë thirrje për maturi, konsultim dhe ruajtjen e ASA, nuk kanë dhe nuk kanë pasur kurrë asnjë funksion në atë institucion, por janë duke përdorur lirinë e fjalës dhe pacënueshmërinë e përsonit dhe Statusin Paprekshen te Profesorit Universitar, të garantuar nga kushtetuta, për të shprehur pikëpamje, mbajtur qendrime publike.

Dijeni të nderuar, se askush nuk guxon të më kërcënojë, të më ndërpresë komunikimin mediatik dhe të më shtrëngojë me pozicionin tim. Përpjekje të tilla përbëjnë vepër penale.

Dje, indirekt, me mendjelehtësi, është kryer një kërcënim sterholluar publik ndaj fjalës së lirë, të cilin e refuzoj, e denoncoj  dhe i ftoj të kërkojnë falje.

Qeveria ka per detyre te garantoje fjalen e lire, te perulet ndaj mendimit ndryshe, te degjoje konsulencen dhe largoje arrogancen. Kush kete nuk e kupton duhet te largohet.