Video/ Njerëz të tmerruar që shtypen nga turma, trupa mbuluar me çarçafë të bardhë, çfarë po ndodh në Kabul

Aeroporti Ndërkombëtar i Kabulit vijon prej ditësh i mbërthyer nga kaosi, ku mijëra qytetarë afganë janë dyndur drejt tij për tu larguar nga vendi e për t’i shpëtuar regjimit taleban.

Sky News ka publikuar imazhe nga situata e Kabulit sot dhe ndryshe nga çdo ditë tjetër, gjithçka ka precipituar shumë shpejt, çështje sekondash.

Sot ushtarët britanikë e panë veten në luftë me kohën për të shpëtuar të lënduarit, që përplaseshin me njëri-tjetrin në përpjekje për tu futur në brendësi të aeroportit përmes telave që mbajnë të rrethuar aeroportin e Kabulit.

Ndryshe nga ditët e tjera, njerëzit tashmë ishin të dërrmuar, të dehidratuar,të tmerruar nga e gjithë ajo që po ndodhte aty dhe askush s’po e kuptonte se si situatat arriti kulmin në aq pak sekonda.

Në vetëm pak minuta njerëzit panë një situatë përtej kaotikes.

Në njërin krah njerëzit shtyheshin, goditeshin, binin përtokë për vdekje. Në krahun tjetër, parashutistët tentonin të tërhiqnin me kujdes afganët për mos lejuar incidente mes tyre.

Mjekët nxitonin nga njëri i plagosur te tjetri, nga njëra viktimë te tjetra pa e kuptuar presionin që po jepte koha.

Duke qëndruar në majë të murit të rrethuar nga teli me gjemba, ushtarët spërkatën turmën me një zorrë uji për t’i larguar disi. Shumë burra, gra e fëmijë u frikësuan, u tërhoqën.

E vetëm pak minuta më vonë ndodhi një situatë që nuk ishte parë në gjithë ditët prej momentit njerëzit vërshuan drejt Kabulit për tu larguar.

Ushtarët filluan të bërtasin për mjekët dhe barelët ndërsa njerëzit e pavetëdijshëm u çuan në pjesën e pasme. Mjekët kontrolluan shenjat e tyre vitale dhe më pas i mbuluan trupat me çarçafë të bardhë.

Në kaosin, njësitë nxitojnë nëpër turma për të ngritur pikat e dobëta në qendrën e evakuimit - të gjithë punojnë pa u përpjekur për të frenuar valën e një katastrofe të shpalosur.

Dëshpërimi shihej në sytë e të gjithëve, ushtarë amerikanë, ushtarë britanikë, ushtarë spanjollë, ushtarë gjermanë, ushtarë polakë, duke tërhequr fëmijë, familje të tëra për të shmangur shtypjen e tyre mes turmës.

Duket sikur dëshira, ëndrra dhe vullneti i këtyre njerëzve që po sfidojnë çdo ditë lodhjen, plumbat që fluturojnë në ajër, po zbehet. Shpresa e tyre për tu larguar duket se janë fashitur.

Të shtënat e armëve duket se i kanë trembur mjaftueshëm ata njerëz të lodhur. Plumbat tani më duket se ‘nuk i trembin’ aq sa zhgënjimi se po bëhet gjithçka që ata të largohen të sigurt.