Flash News

OP-ED

Deklarata e Ambasadës Amerikane kundër Deklaratës së Pavarësisë së Shteteve të Bashkuara të Amerikës

Deklarata e Ambasadës Amerikane kundër Deklaratës së

Gentian Gaba

Dy ditë pasi Departamenti Amerikan i Shtetit, në raportin mbi të drejtat e njeriut në botë, pranon fenomenin e blerjes së votave në zgjedhjet e fundit, Ambasada Amerikane dha një mesazh në të cilin e konsideron Parlamentin aktual të Shqipërisë të zgjedhur në mënyrë legjitime nëpërmjet votimeve të vitit 2017.

Pa u zgjatur shumë mbi papajtueshmëritë midis amerikanëve përtej oqeanit dhe atyre të rrugës së Elbasanit, ajo që rrezikon të humbasë në këtë fabul, në prag të protestës dhe në mes të një krize të paprecedentë, është fakti që papjekuria e politikës shqiptare rrezikon të frymëzohet nga vetë ndërhyrje të tilla të faktorit ndërkombëtar. Pra, këto qëndrime prodhojnë pikërisht atë papjekuri që synojnë të ndreqin.

Duke kënaqur oreksin për stabilitet, por jo për demokraci reale; duke mohuar të “vërtetat e vetëkuptueshme” dhe të “drejta të patjetërsueshme”, legjitimojnë atë “varg të gjatë abuzimesh dhe uzurpimesh” që e mbajnë Shqipërinë një ndër vendet më të varfra dhe të pashpresa në Europë. Mbi të gjitha, bien ndesh me sistemin e vlerave me të cilin Shtetet e Bashkuara të Amerikës kanë frymëzuar, dhe frymëzojnë, të gjithë popujt që e mbajnë të shenjtë aspiratën për liri dhe demokraci. Bien ndesh me një nga dokumentet themelorë të SHBA-ve, Deklaratën e Pavarësisë.

Teksti që shënoi Aktin e Pavarësisë së trembëdhjetë Kolonive nga Anglia, i pasurar nga parimet e përbotëshme të mendimit iluminist, që naltëson të drejtat që njeriu zotëron nga natyra, të përmbledhura me 'trinitetitn e shenjtë' “Jetë, Liri dhe kërkimi i Lumturisë”, flet edhe për përgjegjësitë që qeveritë kanë në sigurimin e këtyre të drejta ndaj të qeverisurve:

“Ne besojmë se këto të drejta janë të natyrshme, se të gjithë njerëzit janë krijuar të barabartë, se krijuesi u ka dhënë atyre disa të drejta të patjetërsueshme, si jeta, liria dhe kërkimi i lumturisë. Ne besojmë se për të siguruar këto të drejta njerëzit krijojnë qeveri, të cilat i marrin fuqitë e tyre me pëlqimin e të qeverisurve, se sa herë që një formë qeverisjeje i minon këto qëllime, është e drejta e popullit ta ndryshojë, apo ta heqë atë”.

Gati dy shekuj e gjysmë më vonë, këto fjalë kanë ende vlerë, jo vetëm në Shqipëri, por kudo aspiratat për demokraci cënohen nga format e reja të tiranisë. Të dala nga votime, por jo nga zgjedhje. Të mbështetura në krim dhe të pasura në drogë. Pa kurrëfarë ndarje pushtetesh, më pranë autoritetit të Xhorxhit të Tretë sesa të një shtetari perëndimor. Ku njësia matëse e suksesit të qeverisë nuk është mbajtja e premtimeve elektorale, por ecuria në raportet e BE-së. Pa harruar se këto të “flamosura” raporte shkruhen nga burokratët e Brukselit, dhe jo nga qytetarët e Shqipërisë.

Këta të fundit, të rraskapitur nga një gjysmë shekulli diktaturë dhe gati tri dekada tranzicion, ndjekin të çorientuar lojën ndërkombëtare. Disa heshtin, në pritje të hyrjes në Europën që do të zgjidhë hallet e tyre. Disa të tjerë heshtin në pritje të rastit më të mirë për t’u bërë europianët e vetvetes, duke u larguar drejt vendeve të BE-së. Pjesa tjetër, sidomos ata që lumturinë e kërkojnë në Shqipëri, duan që e drejta e tyre për të ndryshuar një qeveri që nuk ka dalë nga vota legjitime, dhe për rrjedhojë nuk mund të jetë e ligjshme, të marrë fund. Duke bërë detyrën e tyre qytetare, edhe nëpërmjet protestave, as më shume dhe as më pak sesa etërit themelues së Shteteve të Bashkuara të Amerikës.

Të fundit