Elitat e reja nuk presin duartrokitje, ato ndërtohen në heshtje, sfidë pas sfide

Nga Jola Hysaj

A mund të ketë elita të reja, kur jemi të mbërthyer pas elitës së vjetër?

Flitet shumë për elitat e reja politike. Por si mund të lindin ato, kur shpesh i mbyllim vetë rrugën çdo zëri të ri? Si mund të ngrihet një njeri i ri, me ëndrra e përkushtim, kur përballet me bllokada të brendshme dhe të jashtme?

 Kur i jepet një detyrë, por i hiqen kompetencat? Kur rrethohet nga një mjedis ku intriga është bërë mënyrë jetese, ku përbashkimi shihet si kërcënim dhe ku çdo përpjekje e ndershme për të ndërtuar, shtypet me dyshime, mosbesim apo heshtje?

Kjo është një realitet i dhimbshëm që nuk duhet të pranohet si normë.

Por sërish, të rinjtë nuk duhet të dorëzohen. Në çdo hap që hedhim, në çdo gur që vendosim në themelin e punës sonë, ne ndërtojmë jo vetëm një të ardhme për veten, por një shpresë për të tjerët. Rruga është e gjatë dhe shpesh e vetmuar.

 Por çdo betejë që kalon, të formon. Të bën më të fortë, më të ndërgjegjshëm dhe më të pajisur me përvojën që nuk blihet, por fitohet.

Po, do të duan të të baltosin. Do ta bëjnë në të gjitha format – duke përdorur parime që në fakt nuk ekzistojnë, duke interpretuar gjithçka me logjikën e “të fortit” dhe jo të drejtës. Do të mundohen të të heshtin.

A je gati ta përballosh këtë?

E përballon vetëm nëse nuk je vetëm. Vetëm nëse ata që deri dje shikonin gjithçka nga ekrani, vendosin ta lënë telekomandën mbi divan dhe të përfshihen. Të mos presin më që ndryshimi të vijë nga lart, por të kuptojnë që çdo zë i bashkuar, çdo zemër që guxon, e ndryshon rrjedhën.

Ka dhe nga ata që, vetëm pse nuk janë vetë, nuk duan të jetë askush tjetër. Që sabotojnë çdo përpjekje të përbashkët, por nuk kanë dhënë asgjë nga vetja.

Madje kanë guximin të kërkojnë më shumë llogari se ai që është rropatur dhe ka sakrifikuar çdo ditë për të bërë diçka ndryshe.

Kur gjithçka duket se më në fund po ecën, maskaradës i bashkohen edhe ata që vetëm ankohen. Si në fitore, si në humbje, gjejnë gjithmonë një arsye për të mos e pranuar asnjë hap përpara.

Por e vërteta është kjo: Ndryshimi nuk është as spektakël, as një moment magjik. Ndryshimi është ndërtim. Është durim.