Kush do ta zëvendësojë Ilir Metën dhe do marrë drejtimin e PL-së?

Meta në një intervistë për Politiko.al ka folur dhe për sfidat që po kalon Partia e Lirisë, për largimet e fundit, për rilindjen e forcës politike që ai themeloi, si dhe për profilin e liderëve që do të duhen nesër.

Për ata që kohët e fundit janë larguar nga Partia e Lirisë, Meta nuk përdor fjalën “largim”, por “vetëpastrim”.

Sipas tij, këta individë nuk ishin as të papritur, as të pazakontë: kishin qenë të kapur në forma të ndryshme nga regjimi, me qëllimin për të rrëmbyer drejtimin e partisë pas arrestimit të tij.

Siç thotë, kur u kuptua se skenari kishte dështuar, “nuk kishin më ç’të bënin”

Duke kujtuar vendimin e djegies së mandateve në 2019, Meta lëshon një kritikë të fortë dhe të drejtpërdrejtë ndaj asaj periudhe – një goditje jo vetëm për strategjinë politike, por edhe për vetë frymën kolektive të opozitës.”

Në reflektim për të ardhmen e drejtimit të partisë, Meta pranon se nuk është i pazëvendësueshëm, por shton se as nuk e kishte marrë udhëheqjen si qëllim personal.

Thjesht, sipas tij, nuk kishte një tjetër që të kuptonte thelbin e betejës politike në atë kohë. Lideri i nesërm, sipas tij, duhet të kalojë përmes stuhive të së tashmes, të ketë integritet, vizion dhe të mos jetë asnjëherë peng i sistemit.

Pjesa e 3 e intervistës

Pyetje: Kohët e fundit, janë shënuar disa largime nga Partia e Lirisë. Si i shihni këto lëvizje? Janë pastrim natyral i radhëve apo sinjal i një përçarjeje më të thellë?

Përgjigje: Nuk i quaj largime, por vetëpastrim, pasi këta kanë qenë të korruptuar në forma të ndryshme nga regjimi për të rrëmbyer drejtimin e PL-së pas rrëmbimit tim, kur këto skenarë dështuan edhe këta nuk kishin ç’të bënin, se kur gëlltit një lugë çorbë të prishur do vjellësh tërë jetën.

Pyetje: Ka zëra që thonë se Partia e Lirisë po dobësohet, ndërsa ju ndodheni i izoluar. Çfarë i thoni atyre që mendojnë se kjo është fundi i një epoke për PL-në?

Përgjigje: Këtyre zërave u them gëzohuni nëse vërtet e besoni. Sigurisht që Partia e Lirisë do jetë faktor vendimtar për të ardhmen demokratike të Shqipërisë në dy dekadat që vijnë. Pengmarrja ime kriminale nga “Ramaduro”, është tmerri që ata kanë nga potenciali i vërtetë i Partisë së Lirisë dhe fuqia e kauzave të saj madhore.

Pyetje: A do të ketë një rilindje të Partisë së Lirisë pas kësaj periudhe sfiduese? Po mendohet një ristrukturim, hapje ndaj brezit të ri, apo edhe emra të rinj në drejtim?

Përgjigje: Partia e Lirisë rilindi me Konventën në 27 Prill të vitit të kaluar, por këtë janë të paktë sot ata që e kuptojnë. Çlirimi nga nepotizmi ka hapur një perspektivë krejt të re për Partinë e Lirisë.

Pyetje: Nëse nesër nuk do të ishit më në krye të Partisë, çfarë do të dëshironit të mbetej nga vizioni juaj për të? A ka një profil të ri që ju e shihni si të aftë për ta çuar më tej këtë projekt politik?

Përgjigje: Unë nuk u riktheva në LSI apo Partinë e Lirisë se doja patjetër të kthehesha në krye të saj, por se nuk shikoja një tjetër që ta udhëhiqte dhe kuptonte politikën më mirë. Si e mendoni ju? Si mund të digjen 19 mandate deputetësh që vetëm unë e di se me çfarë lufte dh sakrifice janë fituar? Si shpjegohet që asnjëri prej tyre nuk dërgoi një mesazh të pyeste, o zoti President, ne jemi gati t’i lemë këto mandate, po ku do na çojë kjo rrugë?

Askush.

Morën të mirëqenë një mendjelehtësi dhe ja ku jemi sot. Ndaj është beteja e fortë që do testojë dhe prodhojë liderët e së ardhmes.

Elementi i parë që një lider i tillë duhet të ketë, është integriteti dhe të jetë i pakorruptueshëm.

Sidomos në kushtet e një diktature të vërtetë, siç kalon shoqëria jonë sot.

Nuk ka lider të pazëvendësueshëm, as të pavdekshëm, por ka vetëm kauza të përjetshme si Shqipëria e lirë dhe sovrane.

Dikur pyeta vajzën e Kraksit, Stefaninë, e cila është një senatore e shquar, se si shpjegohej që Partia Socialiste Italiane, e cila kishte shumë figura të mëdha si Amato, Marteli, De Mikelis etj, nuk mbijetoi pas azilit të tij politik?

Këtë pyetje, më tha ajo, ia kam bërë edhe unë babait kur shëtisnim në Tunizi dhe ai më tha që edhe unë (pra Kraksi ) mendoja dikur se ishin figura të mëdha, por fatkeqësisht, koha provoi se dukeshin të tillë se rrinin në krahun tim, pasi përndryshe do rezistonin dhe mbijetonin, sepse PS ishte një parti shumë historike.

Pra janë stuhitë ato që i testojnë të gjithë për kualitetin e lidershipit, ku integriteti dhe konsistenca janë vendimtare përveç vizionit dhe largpamësisë.

E meqë përmenda Kraksin, historia mbetet gjykatësi më i pagabueshëm.

“Heroi” Di Pietro, përfundoi në ministër tenderash, ndërsa Italia jo vetëm e nderon Kraksin, por ndjehet edhe e penduar për sjelljen ndaj tij.

Por kjo ishte për Italinë ku u persekutua një lider për atë që bënin të gjithë (tangjentët).

Ndërsa rasti im është ai ku duhet dënuar një lider vetëm pse nuk ka bërë asgjë, që të mbulohet gjithçka e të tjerëve.

Nuk do funksionojë!