Ramës nuk ka kush t’i shkruaj

Nga Luçiano Boçi/

Koloneli-personazh i Gabriel Garcia Markezit pret çdo ditë një letër që nuk vjen kurrë – një premtim, një pension, një shenjë që i tregon se ai nuk është harruar.

Por çdo ditë që kalon, heshtja bëhet më e rëndë se fjalët. Dhe pas pak, koloneli kupton se nuk ka më askënd që t’i shkruajë.

Sot, kjo frazë tingëllon frikshëm aktuale në politikën shqiptare. Pas zgjedhjeve, ndërsa ambasada e SHBA zgjodhi të përshëndesë vetëm popullin shqiptar, la jashtë urimit pikërisht atë që dikur ishte “koloneli” i raorteve të ngushta me ndërkombëtarët: Edi Ramën.

Në vend të një përgëzimi të zakonshëm për “suksesin e procesit”, kemi një deklaratë të thatë, pa përmendur emra, pa vlerësime për qeverinë, dhe mbi të gjitha, pa vulën e atij “partneriteti strategjik” që dikur përdorej si stoli.

Një heshtje që në diplomaci është gjithçka, përveçse jo e rastësishme.

Në vend të një urimi për “fituesin” tradicional, deklarata ishte një mesazh i thatë, teknik, i adresuar qytetarëve - jo përfaqësuesve të tyre.

Dhe në një vend ku politika është e etur për legjitimim ndërkombëtar, ky është një sinjal i ftohtë dhe i qartë: ka diçka të madhe që nuk shkon.

Pra Kolonelit nuk ka kush t’i shkruajë më. Sepse edhe diplomacia, sado e butë në fjalë, ka mënyrat e saj për të tërhequr vëmendjen.

Dhe kur ajo zgjedh heshtjen në vend të urimit, do të thotë që diçka është konsumuar - qoftë besimi, qoftë kredibiliteti, qoftë durimi.

Ky nuk është më ai Edi Rama i vitit 2013 që pritej si “shpëtimtar i reformave”.

Sot është një kryeministër që për herë të parë pas zgjedhjeve nuk merr as letër, as përgëzim, as ftesë për bashkëpunim. Dhe kjo heshtje është më tronditëse se çdo kritikë.

Shqipëria kërkon të ecë përpara, por pyetja që lind është: në cilin drejtim po ecën kur edhe ata që dikur të mbështetën, sot nuk të shkruajnë më?

Rama e ka marrë qartë mesazhin me heshtjen që i shpon veshët e gjumin dhe i tronditi pushtetin e kalbur.