Mbramë Tirana u frigue nga rrëzimi!

Nga Çun Lajçi

Ajo që ndodhi mbramë në Tiranë nuk ishte zgjedhje.

Ishte kthim i pamenduem te përmbysja e shtatorës së Enverit.

Te policët me qentë që kafshonin njerëz.

Të busti që tërhiqej zvarrë sheshit dhe të Haxhi Qamili i lidhur me konop!

Ndërhymja e policisë nuk erdhi prej nevojës, por prej frikës.

Frikë prej qytetarit që flet.

Frikë prej turmës që nuk kërkon leje për me mendue.

Kur njerëzit dalin pa armë e përballen me forcë,

aty pushteti ka humbë diçka të madhe: durimin me dëgjue.

Mbramë u përballën zani dhe frika.

Dhe kur frika vishet me uniformë, ajo nuk mbron ma — ajo shtyp.

Policia nuk duhet me u përdorë si mur kundër popullit.

Sepse ajo asht pjesë e atij populli.

Dhe kur e vë përballë tij, e kthen në vegël — jo në ligj.

Kjo asht ajo që e ban të randë atë që ndodhi:

jo ndërhymja, por mesazhi që jep.

Se zani mundet me u ndalë.

Se qytetari mundet me u shty.

Se frika mundet me u imponue si rregull.

Por këto janë shenja të dobësisë, jo të forcës.

Sepse shteti që i trembet fjalës, nuk e ka ma fuqinë te ligji —

por te frika.

E kur frika bahet mjet qeverisjeje, ajo nuk zgjat — por lëndon thellë.

Mbramë nuk u rrëzu askush. Por u thellue nji hendek që nuk mbyllet lehtë:

ai mes qytetarit dhe shtetit të vet.