“Rama më kërcënoi me humor", De Biasi: Mos ik tek Italia, ndryshe ta heq pasaportën

Në verë, Villasimius mund të bëhet një vend i rrezikshëm: “Disa ditë më parë përjetova nga afër zjarret, shumë pranë shtëpisë sime të pushimeve”.

Gianni De Biasi po shijon detin e Sardenjës. Ujë i kaltër, zjarr i kuq: “Doli mirë, askush nuk u lëndua, por…”

De Biasi, ish-mesfushor, sot trajner, pret një telefonatë: “Eksperienca më bën të ndihem i fortë, mund të jap ende shumë”.

Gianni De Biasi është nga Sarmede, Treviso: “Kam lindur afër San Martino di Colle Umberto, fshati i Ottavio Bottecchia, çiklistit që fitoi ‘Tour de France’ dhe vdiq i masakruar nga rrahjet, nuk është kuptuar kurrë pse.

Disa thonë se e rrahën sepse mori një kokërr rrushi, të tjerë tregojnë të tjera versione. Si fëmijë, kjo histori më la mbresa. Kam qenë ndihmës famullitari në Venetën e viteve ’60, kush shkonte në meshë mund të luante në fushën e kishës”.

Si fëmijë ishte tifoz i Juventusit, por…: “E lashë këtë qasje pikërisht ditën kur luajta për herë të parë kundër bardhezinjve, me Pescara. Ata, juventinët (Juventusi i parë i Trapatoni, fundi i viteve 70) ishin tmerrësisht antipatikë. Në fushë silleshin sikur ishin pronarët e botës, me një snobizëm të padurueshëm. Që nga ai moment, tifoja ime për Juventusin u zbeh. Sot bëj tifo vetëm për skuadrat që drejtoj”.

Edhe Interi ishte një zhgënjim për të: “Sezoni 1975-1976, isha mesfushor me shumë shpresa dhe më vendosën në dhomë me Sandro Mazzola, një legjendë. Mazzola e mbante dritën ndezur deri vonë natën, sepse po shkruante autobiografinë e tij (‘Feta e parë e tortës’, 1977).

Më pyeste: Gianni, a të pengon llamba? Dhe unë nuk ankohesha: Jo, aspak. Në fakt më pengonte shumë për gjumin. Zhgënjimi i vërtetë ishte tjetër, nuk debutova kurrë në Serie A. Në Perugia isha gati për të hyrë, por dikush u dëmtua dhe trajneri Chiappella ndryshoi mendim, futi Acanfora. Rezultati? Zero paraqitje me ekipin e parë të Interit, vetëm me të rinjtë”.

De Biasi konsiderohej një mesfushor luftarak: “Në fakt, linda si ‘mezzala’. Brescia ishte skuadra ku luajta më shumë dhe ku kisha trajner Gigi Simoni. Më thërriste ‘kalushi im’, do isha hedhur në zjarr për të. Një mjeshtër i vërtetë. Te Brescia shkova si pjesë e marrëveshjes për Beccalossi.

Ta markoje ‘Becca’ ishte e pamundur, nuk ia merrje dot kurrë topin. Për ta ndalur, duhej ta godisje. I dërgoj një përqafim të madh”.

De Biasi si trajner: “Kam bërë vërtet një rrugë të gjatë, nga provincat më të thella. Nuk kam pasur kurrë menaxher. Dy herë i kam thënë ‘jo’ Gea-s. E kam ngjitur malin pa helikopter. Kush arrin majën me kazmë, e shijon panoramën më bukur”.

Shqipëria, kryevepra e De Biasit: “U kualifikuam në Europianin 2016, me fitore në Portugali ndaj CR7. Aty nisi miqësia ime me kryeministrin Edi Rama, një juventin i thekur, por s’ka problem.

Rama modernizoi Shqipërinë, e çoi në të ardhmen. Sot Tirana është një qytet i ri dhe dinamik.

Kur Rama më dha ‘Kryqin e Skënderbeut’, nderi më i lartë i vendit, më kërcënoi se do ma hiqte pasaportën italiane nëse firmosja për ndonjë tjetër… Rama më dha pasaportë diplomatike

shqiptare, me të cilën shkoj kudo, më ka zgjidhur disa probleme në vende të vështira. Kur ka radhë në aerporte, unë kaloj direkt”. / Marrë nga “Gazzetta dello Sport”