Flash News

KRYESORE

Jetoj në një kohë ku sundon kulti i politikanit. Por, jo në portretet e mia

Mira Mrruku

Nëse letërsia shprehet përmes fjalës dhe muzika përmes tingullit, arti pamor është ajo gjini që ka fuqinë të impresionojë përmes gërshetimit dhe harmonisë së ngjyrave, vijëzimeve dhe vëllimit. Në këtë kontekst, piktori nga Tetova Agron Saliu, ka zgjedhur që të flasë dhe të komunikojë përmes veprës së tij.

Ai është njëri prej atyre piktorëve që portretizimin e ka si referencën artistike dhe si një fakt të pamohueshëm të pasionit e dashurisë së madhe për pikturën dhe të bukurën. Agron Saliu ka arritur ta skalisë fort emrin nëpërmjet veprës së tij, e cila udhëton në tejkohësi nëpërmjet ravijëzimeve dhe larmishmërisë së portreteve. Individualiteti dhe autenticiteti i veprës së tij, ka bërë që adhuruesit dhe dashamirësit e veprës së tij të mos njohin kufij gjeografikë, pikturat dhe projektete e tij artistike, kanë udhëtuar krenare dhe plot hijeshi në galeritë më në zë Europës, ku kanë marrë vlerësimet maksimale. Në një intervistë për Politiko.al, ai na rrëfen diçka më shumë për veprat e tij dhe marrdhënien që krijon  me to.

 

Agron, çfarë do të thotë për ty të jetosh mes një morie emrash që kanë spikatur në fushën e artit dhe kulturës, të cilët qëndrojnë po aq vitalë nën madhështinë e penelit tënd?

Jetoj në një kohë kur bëhen kulte politikanësh. Në këtë kohë kur një numër i konsiderueshëm i të rinjve  të pasionuar pas politikanëve të ndryshëm, çuditërisht bëjnë idhuj kundrejt profesioneve të tyre, ndonëse kanë për qëllim shpëtimin e shoqërive të ndryshme. Ndërkohë kjo i bën ata që të minimizojnë profilet e tyre për qëllime të caktuara. Me fanatizmin më të madh i ruaj dhe i trajtoj figurat më të çmuara dhe jetësoj idealin tim për çdo ditë të jetës time.

Të vështrosh portretet dhe punët tuaja, njëherësh zhytesh në dimensione të pafundme dhe ndjesi që të bëjnë të jetosh në tejkohësi. Në fakt çfarë ka parasysh Agron Saliu kur nis të portretizojë ...?

Nga gjithçka që më shohin sytë, për vetë dashurinë ndaj jetës, edhe une si gjithë të tjerët jam prej mishi e gjaku, ndodh të filloj diçka me gëzim, por ndodh edhe me hidhërim. E kështu i ofrohem çdo mëngjesi të flladshëm për diçka që kam menduar.

Në morinë e portreteve dhe punëve tuaja, cilat janë ato që të japin një lloj kënaqësie të veçantë?

Në hapsirat e mia kanë kujdesin më të madh të mundshëm, një atelje ka rolin e një galerie, në çdo lëvizje timen has fokuse të ndryshme nga pikturat me hershme dhe nga ato që janë në procese të ndryshme. E gjithë kjo nxit gjëra të reja, sikurse në letërsi fillimisht duhet diçka të lexohet e pastaj të fillosh të shkruash.

Cilat janë karakteristikat e një fytyre që të intrigojnë për ta portretizuar?

Këtë vit jam plot e përplot me figura të ndryshme nga që po bëhem gati për dy promovime. Kështu që po punoj në dy kanale të ndryshme, nga personazhet e mia e deri tek figurat më të çmuara të hapsirave mbarë. Gjithçka fillon në mënyrë spontane, kam përshtypjen që nëse do duash diçka dhe ndodh mbetet vetëm një dëshirë e jo art, por në art ndodhin befasi të këndshme e të pa kontrolluara për gjatë punës dhe kërkimit të çdo dite në atelje.

Fuqia e artit tënd ka arritur të marr hapsirën që i takon në galeritë më në zë në Europë. Sa i vështirë ka qenë rrugëtimi për promovimin e artit tënd në arenën ndërkombëtare?

Çuditrisht prej afro dhjetë vitesh jam fokusuar profesionalisht, kam dhënë gjithçka nga vetë jeta që të plotësoj pasionin tim, pas shumë problemeve përgjatë studimeve. Hapsirat perëndimore mbi të gjitha kanë korrektësi. E mbi të gjitha çmojnë dhunti të ndryshme dhe vullnetin e të punuarit në artet e bukura, vecanarisht tematikat e ndryshme. Gjithnjë kam udhëtuar në shumë tema që ndodhin në hapsirat ballkanike, gjithnjë kam marrë pyetje interesante nga publiku i atjeshëm, ku edhe vetë jam frymëzuar që të krijoj edhe situata të tjera për projektet në vijim. Ekspozita e Podgoricës është njëra prej tyre së cilës po i afrohet koha dhe do të realizohet  në Pavionin Artistik të atjeshëm, përbëhet me një temë shumë e ndjeshme  me titull "27" e cila bart një ndodhi të vrazhdë, siç ishte ajo që ndodhi në parlamentin maqedonas.

Shqipërisë i mungon një ekspozitë e Agron Saliut, pse?

Realisht më mungon prej kohësh një udhëtim profesional në Shqipëri, në çfarëdolloj hapsirë e qytetesh nuk ka rëndësi, ngaqe Shqipëria ka art në çdo cep të hapsirave të saj. Të jem i sinqertë disa herë kemi bashkëbiseduar me miqtë e mi të atjeshëm për ndonjë projekt që të ekspozohem. Dëshira ime nuk do të ndalet kurrë për Shqipërinë time të bukur, nuk e ndaj dot as Kosovën më mungojnë që të dyja.

 

Të fundit