Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Lavdërimi i marrëzisë opozitare

Politiko 22 Shkurt 2019, 20:18

Gentian Gaba

Ale iacta est (nga latinishtja: zari është hedhur) është fraza që i atribuohet Jul Qesarit pas kalimit të lumit Rubikon. Prej kohës së romakut të madh, përdoret si një slogan për të gjitha ato situata në të cilat përballemi me një veprim të parevokueshëm. Një frazë që qëndisej në fytyrat e opozitës së bashkuar në aktin e sfidës, apo guximit të hatashëm, me të cilin dje, bashkw me mijëra protestues, kaluan Lanën, për të marshuar në këmbë nga Parlamenti, i rrethuar me tela me gjemba, te Kuvendi, për të kryer aktin final të dorëzimit të mandateve.

Një akt i pa precedent, i shtyrë nga nevoja themelore për të rrëzuar perden e heshtjes, brenda dhe jashtë vendit, mbi plagën e zgjedhjeve të vitit 2017, dhe për të korrigjuar gabimet e po atij sezoni politik. Atë vit opozita veproi nën diktatin e strategjisë së “rrezikut të llogaritur”, e njohur ndryshe si “brinkmanship”. Në bazë të së cilës kundërshtarët, për të arritur qëllimin e tyre, e nxisin tensionin deri në prag të krijimit të perceptimit se po shkohet drejt një “përplasjeje”, duke kërkuar dorëzimin përpara aktit final.

Kjo qasje, e aplikuar sidomos në sferën e marrëdhënieve ndërkombëtare, ngrihet mbi premisën logjike se aktorët politikë do të sillen në mënyrë racionale, duke shmangur kështu konfrontimin. Kësodore, Opozita, deklaronte se nuk do të hynte në zgjedhjet e qershorit 2017 pa realizimin e qeverisë teknike. Kërcënimi i bojkotimit të zgjedhjeve, që rezistoi për një periudhë nëntëdhjetë ditore, ishte presioni që detyroi mazhorancën të ulej në kushtet e opozitës. Historinë më andej e njohim të gjithë. Zgjedhjet nuk u manipuluan nëpër qendrat e votimit, por jashtë tyre. Jo më me komisionerët, por me gangsterët.

Dy vite më vonë, me provat materiale të dosjes 339, dhe pësimin që u bë mësim, opozita vendosi sërishmi përshkallëzimin e presionit për të kërkuar zgjedhje të lira dhe të ndershme, por këtë radhë me një korrigjim tejet të papritur në strategjinë ë “rrezikut të llogaritur”. Të vetëdijshëm se nuk mund të përdornin të njëjtën rrugë për herë të dytë, dhe se ndërkombëtarët midis demokracisë së shqiptarëve dhe stabilitetit, që ju nevojitet sidomos atyre, do të zgjidhnin këtë të fundit, zgjodhën një strategji jo racionale: Dorëzimin e mandateve.

Pra, nëse përdorimi i presionit dhe i bojkotit të pjesshëm ndalej përballë frikës racionale të opozitës nga presioni i brendshëm dhe i jashtëm, diçka që në opinionin publik përkthehej si mungesë vullneti për të zbatuar atë që me shumë bujë artikulohej; nga dje, rruga jo racionale, shënon hapjen e horizonteve të reja mundësish. Duke djegur urat e mundshme të bashkëpunimit, e në të njëjtën kohë duke shmangur dyshimet e një blofi të mundshëm, për të shkuar në atë që disa quanin “pazarin e radhës”, opozita kreu një akt që shoi gjithë thashethemnajën mbi qëllimet e saj.

Askush nuk mund të thotë sot se ajo kërkon të pengojë Reformën në Drejtësi; pasi mazhoranca po e kalëron ashtu siç ia ka ënda. Askush nuk mund të thotë se opozita ka frikë prej të njëjtës reformë; pasi sot janë të gjithë ish-deputetë dhe ish-deputete, pra pa asnjë mburojë politike. Askush nuk mund të thotë se ata qëndronin në Parlament vetëm për të marrë rrogën; pasi, nga dje, litarët e asaj traste do të hapen vetëm për mazhorancën dhe bedelët e opozitës që ajo do të krijojë.

Një rrugë e re dhe e guximshme, që tingëllon si një “lavdërim i marrëzisë”, për të cilën Erazmi i Roterdamit do të thoshte “vendimet më të drejta, vendimet më të rëndësishme, vendimet më të pjekura, urtësia e vërtetë, nuk janë ato që lindin si pasojë e analizës racionale të rrethanave, por ato që burojnë nga largpamësia e një ëndërrimi të çmendur”. Pa asnjë shteg institucional, nën morsën e mazhorancës të bërë ilegjitime nga votat e blera, opozita bëri një hap besimi (leap of faith). Një akt jashtë kufijve të arsyes, ndoshta duke rrezikuar edhe rëninen në greminën e harresës, jo vetëm për të ngjizur besimin te qytetarët, por edhe te kauza e saj për zgjedhje të lira dhe të ndershme.