A e kupton PD rëndësinë e skandaleve që denoncon?

Alfred Lela

Me Ina Zhupën, zëdhënësen e Partisë Demokratike dhe kandidaten për deputete në Tiranë, rastisëm si të ftuar në një panel me specialistë të komunikmit, në një veprimtari të Universitetit Europian të Tiranës. Secili prej nesh doli në foltore për ta parë komunikimin nga këndi i vet, ajo si zëdhënese partie unë si gazetar, i cili duhet të hapë sytë, si të gjithë kolegët, për të shquar  se ku priten kufijtë me piarit dhe gazetarisë, dhe si ta ndajë njërën nga tjetra në komunikatat që vërshojnë si përrenj dimërorë, nga partitë, ministritë, qeveria, grupe e interesit, korporata e biznesit etj.

Nuk e kam kuptuar kurrë, këtë e ritheksova në takim, se pse partitë politike, në rastin tonë, tim dhe të Inës, PD, që është në opozitë prej 2013, merr përsipër një rol që nuk i takon, Lajmërimin e aferave korruptive dhe skandaleve të qeverisë, interpretimin e tyre për publikun. Duke hyrë në një territor, që nuk është i saji, atë mediatik.

Ka një garë mes eksponentëve të Partisë Demokratike për të kapur foltoren në selinë blu dhe për të denoncuar, shpesh me dokumente, aferat e kundërshtarit, në këtë rast qeverisë. Nëse nuk ka asgjë për të qortuar, në rrafshin se një prej detyrave të opozitës është të mbajë nën kontroll qeverinë, postimi apo mënyra e shpërndarjes, është e shqepët (çalon).

Sapo një material, sado denoncues dhe kundravajtës të jetë, futet në përpunimin politik të secilës parti, humb një masë të mirë kredibiliteti. Kjo vjen për disa arsye, dhe më e para e tyre janë siglat partiake që kanë humbur besueshmërinë. E dyta janë eskponentët politikë të cilin e dyfishojnë këtë pikiatë në besueshmëri.

Sapo siglat dhe ngjyrat partiake shfaqen në shpinë të një folësi, dhe sapo fytyra e njohur politike fillon e shjegon një skandal, ky i fundit humbet në forcë dhe shpejtësi. Ashtu, e squllur nga humbja e temporitmit, skandali zëvendësohet nga një pseudo-ngjarje dhe jeta e qeverisë dhe korrupsionit vazhdon ciklin e saj të hapur.

Publiku, edhe pse mund të jetë mosbesues ndaj medias, është mosbesues pikërisht për arsyen se e sheh atë si të lidhur apo të varur nga politika. Kur kjo varësi i ul pikët komunitetit mediatik çfarë i bën politikanët të mendojnë se, pikërisht ata që akuzohen për kryerjen e këtij ‘incesti’ mund të besohen kur marrin përsipër të bëhen lajmës?

Partia Demokratike ka një rast ilustrues të qartë e të fortë për të konstruktuar atë që po rreket të pikturojë ky editorial. Rastin e skandalit të Unazës së Madhe. Dokumentacioni kaloi nga njerëzit dhe zyrat e partisë në studion e një prej emisioneve politike të mbrëmjes, dhe vorbulla në të cilën u fut lajmi bëri xhiron e plotë të disa javëve dhe vazdon ende të jetë referent kur debatohet për rastet korruptive të qeverisë.

Me një përpunim të vogël, kalimin e lajmit dhe dokumentacionit të tij në media, PD arriti ta fuste në spiralen e debatit publik duke i prodhuar qeverisë një ‘patate të nxehtë’ të cilën ministrat dhe zyrtarët e kalonin dorë më dorë, deri kur e ngecën në duart e më të pagjasit.

Nëse doni një rast më global dhe më ndikues, kujtoni skandalin ëikileaks. Sigurisht, Julian Assange mund të postonte çdo gjë në faqen e Wikileaks, por zgjodhi pesë gazeat më të fuqishme në botë, nga Amerika në Gjermani, Angli, Francë e Spanjë, duke ua kaluar materialin e plotë në mijra faqe, dhe duke ua lënë gazetarëve dhe editorëve në dorë përzgjedhjen, interpretimin dhe botimin e tyre.

Këmbëngulja për të qenë gazetarë dhe kryeredaktorë e selive partiake, qeverisë e gjithkujt me një llogari në Facebook e Twitter dhe akses në media, nuk është më shumë se amatorizëm politik dhe një ekskursion në egoizëm.

Partisë Demokratike, për qëllime që kanë të bëjnë me konstruktin e një aparati elektoral dhe komunikativ i duhet të jetë e parë që del nga ky monolog.