Ai që duhej të largohej si ‘shoku’ dha dorëheqje si ‘zoti’. Duartrokitjet vazhdojnë, si në Tepelenën e viteve ‘80

Alfred Lela

Ka një festë të pambarim për dorëheqjen e Gramoz Ruçit. Aq e gjatë sa ti pret të mbarojë, që të mos e prishësh, si shqiptar që i kupton traditat, e vetëm kur të jetë mbyllur të mënosh të thuash gjëkafshë. Kolegë politikanë të së majtës e trajtojnë me të njëjtin venerim si rrugëtimi në mal i Moisiut, me ndamendjen për të flijuar të birin. Gazetarë dhe analistë e shtjellojnë si një model që në Shqipëri nuk u njihkërka që prej princit gjerman, fon Vid.

Sigurisht, më shumë se qëllimin për të lartësuar Ruçin, laudatorët e kanë diversion ndaj politikanit që, sipas tyre nuk di të japë dorëheqje, Sali Berishës.  

Në radhë të parë, krahasimi që kërkon shteg për te ky diversion nuk arrin dot atje, sepse është çalaman.

Sali Berisha është një numër 1, ndërkohë që Gramoz Ruçi ka qenë, politikisht, një numër 3 dhe 4, më e shumta numri 2, nëse e tolerojmë cilësinë e e enumeracionit. Ruçi ka qenë Sekretar i parë i Komitetit të Partisë në një rreth të largët të Jugut, ministër i Brendshëm i Ramiz Alisë, dhe më pas ka mbajtur detyrat e kryetarit të grupit parlamentar socialist, Sekretar i përgjithshëm i PS dhe Kryetar Kuvendi. Berisha ka qenë President, kryetar i Partisë Demokratike dhe kryeministër për 2 mandate.

Sikur asgjë tjetër, Sali Berisha ka qenë, të paktën një herë, në anën e duhur të historisë: Lëvizjen e Dhjetorit. Nuk besoj të quhemi të anshëm dhe tendenciozë nese themi se, z. Ruçi, asokohe shoku Gramoz, ishte në anën e kundërt.

Gjithaq vlen fakti se Berisha e ka dhënë dorëheqjen si President në vitin 1997, dhe në 2013 si kryetar i Partisë Demokratike pas humbjes në zgjedhje.

Megjithatë nuk është krahasimi me Berishën që çon peshë, sidomos kur e dimë se anti-berishizmi është një lëvizje apo sekt, si në politikën ashtu dhe në median shqiptare.

Është heroizimi, si i personazhit politik ashtu edhe i vullnetit politik të dorëheqjes. Më saktë glorifikimi. Duke e zhveshur atë nga degët e historisë, dhe duke i lënë përreth vetëm gjethet e kronikës së ditës. Nën këto gjethe Ruçi duket si një Adam i vonuar, i zënë në faj, jo me Zotin, por me veten dhe ata që i kërkojnë të luajë 'zotin e dorëheqjeve', në një vend që nuk ka bark për pllenime të tilla. 

Ata që bërtasin ‘shiheni Gramozin!’, ‘adhurojeni modelin!’, ‘dorëheqja!’, ‘dorëheqja, more!’, harrojnë se akti i kryeparlamentarit dhe ministrit të Brendshëm të fundit komunist të Shqipërisë duhet të kishte ndodhur, psh, në vitin 1991. Si Gramozi edhe yshtësit e tij janë, jo pak por 30 vjet me vonesë.  Zhveshur nga historia, Ruçi sigurisht, ngjan me një senator hijerëndë romak, le të themi i provincës së Ilirikumit apo Dalmacisë. Ama, kur e merr Gramozin, megjithë bagazhin e tij që është futur në Fiat-in e historisë që në Tepelenën e fundviteve ’80, ai nuk mund të projektohet si më shumë se komunisti nursëz, i cili në atë kënd të Labërisë së poshtme trajtohej me veneracion.

Duket se të njëjtin përnderim nxjerrin sot nga milli politiko-mediatik edhe laudatorët e tij. Në njëfarë mënyre diskuri i tyre është ai i Tepelenës së fundviteve ’80. Jo ndonjë retorikë që haset ndër tekste të larta, të paktën që kur Bajroni shkruante për Ali Pashën e atyre anëve.

Gramoz Ruçi nuk ka bërë ndonjë akt madhor me dorëheqjen. Ai thjesht ka zgjedhur kohën e pensionit politik, që përkon me moshën biologjike të pensionit. Fare mirë mund të mos e kish bërë, por simbolika e tij si ish-ministri i fundit i Brendshëm i komunizmit apo si kryeparlamentari i fundit komunist, që përfaqëson një parti të vetëquajtur progresiste, do të vazhdonte të ngjyroste retorikën publike.

Gramoz Ruçi, për ata që e njohin historinë e partive të majta europiane, ishte si Artikulli 4 në Statutin e Partisë Laburiste angleze. Një gjë e retrospektivës, jo e perspektivës. U desh Tony Blair, në fund të viteve ’90, që ajo klauzolë e mes dy luftrave botërore të hiqej.

Për ‘Laburistët’ e Tiranës duhet, si gjithmonë, Sali Berisha.