Flash News

OP-ED

Amerika e socialistëve tanë: Fotoja e Berishës, ora e Bushit

Amerika e socialistëve tanë: Fotoja e Berishës, ora e Bushit

Alfred Lela

Sali Berisha ka shquar gjithmonë, ndër politikanët kryesorë të Shqipërisë, për energjinë. Të tillë sa hapi i tij i madh, me një hapje, dukej se e kryente hartën në formë pubike nga Konsipoli në Vermosh. Por, le ta themi: Doktori ka patur vullnet, por edhe fat. I cili i ka ardhur, kryesisht, nga mosenergjia apo energjia negative e kundërshtarëve. Thonë të kundërtën socialistët: çfarë fati që kemi! Me Sali Berishën në opozitë ne rrimë në pushtet gjithë jetën!

Është një përfundim i arritur nga frika më shumë se i bazuar te historiku. I ngjan të humburit në pyll që këndon me zë të lartë për të treguar shkujdesje, ndërkohë që palcën e ka të zhytur në lebeti. Një kundërshtar që nuk ia ke frikën, dhe të cilin nuk bën çmos ta shmangësh dhe ta mposhtësh, nuk të angazhon, nuk të shqetëson.

Krejt e kundërta ka ndodhur përherë me Doktorin. Ashtu edhe tashmë. Edhe pse thuhet “nuk negociojmë me të; është i mbaruar; i përket botës tjetër; nuk fiton dot kundër Ramës”, thellë-thellë mendohet për 101 skema në 1001 netë të gjata makthi, se si i dilet edhe njëherë këtij përbindëshi politik që vjen nga e shkuara dhe ia beh nga e ardhmja. Vini re episodikën e ngjarjes së fundit. Vizitën në Tiranë të Mike Pompeos, ish-Sekretar Shteti dhe ish-shef i CIA. Ai ishte incognito në një takim të grupit parlamentar socialist, shartuar me shokët demokratë të Taulantit, skicuar, për arsye piari, si kremtim i 100 vjetorit të marrdhënieve shqiptaro-amerikane. Siç episodet e tjera pas të kremtes në hotelin e Çetit zbuluan, të tilla si vizita në kampin e muxhahedinëve iranianë, apo ftesa e publikuar e një kompanie gazi, Pompeo qe një kalimtar luksi në aksin Librazhd-Drimadhë, të socialistëve Taulant Balla dhe Alket Hyseni.

Por, të majtët janë në zakonin e tyre kur nuk i shijojnë dot, as kremtet dhe as lavditë rastësore. Të prirë për nga vetëshkatërrimi, ata nuk iu gëzuan barazisë në amerikanizëm që iu dha titani nga Uashingtoni, por deshën të thellojnë pabarazinë me kundërshtarin e tyre, sa klasik aq edhe imagjinar, Sali Berishën. I cili, duhet thënë, ka takuar më shumë Sekretarë Shteti dhe Presidentë amerikanë në karrierën e vet, se sa gjithë grupi parlamentar socialist i marrë së bashku.

Të pakënaqur megjithatë me Pompeon, ndoshta bash prej faktit se ata ishin preteksti dhe tjetërkund qëllimi i vizitës së zotërisë, me anë të një organi mediatik, shfaqën një moment të qashtër të andropauzës politike, kur vendosën që Sali Berishën ta hidhnin me imagjinatë të sëmurë te holli i hotelit ku ish-Sekretari qe stacionuar, duke pritur të ndeshej me Pompeon. Për ta çuar hiperbolën lart, me qëllim të fundosjes së Berishës, fabrikuan lajmin me ‘burime nga ekipi i Pompeos’, sipas të cilit forcat e sigurisë të dinjitarit amerikan ishin pajisur me foton e ish-Presidentit shqiptar. Medemek, po ta shihnin ta ndalonin që të mos i shkonte afër Pompeos.

Duhet shumë për ta përftuar parehatinë psikologjike dhe shiprtërore të disa botuesve në Shqipëri, të cilët, si kur Berisha është pritësi, si kur në rolin e pritësit janë socialistët e tyre, prapë mendja u punon te Doktori.

Skena e Berishës që kërkon të takojë Pompeon është e përmbysura e skenës së sajuar me orën e Presidentit Bush në Fushë-Krujë. Të njëjtat kuzhina që gatuan imam bajalldinë e sahatit presidencial të cilin me gjasë ia shkulën nga dora krutanët, poqën edhe ciceri e tria të kësaj radhe me Berishën.

Është argëtuese t’i shohësh në mundime të tilla. Në imagjinare ku Berisha është sërish the man in charge.  

 

Të fundit