Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

E vetmja “opozitë amerikane” me fat ka qenë ajo e vitit 1992

Politiko 17 Maj 2022, 19:10

E vetmja “opozitë amerikane” me fat ka qenë ajo e vitit

Alfred Lela

Disa vite më parë, pat shërbyer një shkrim i imi te gazeta MAPO, që i bënte jehonë kritike një takimi të ambasadorit amerikan të asaj kohe Alexander Arvizu me Shpëtim Idrizin e PDIU, si një përpjekje për të krijuar sipas meje një ‘opozitë të simuluar’. Disa javë pas shkrimit u shkëmbyem rastësisht me z. Arvizu në një mjedis të kryeqytetit, dhe pas disa batutave i thashë “siç keni thënë vetë, z. Ambasador, le të biem dakord për të mos rënë dakord”.

Kanë kaluar shumë vite prej atëherë, dhe me Alex Arvizunë jemi miq edhe sot. Shumë ka ndryshuar për të dy, por jo ideja e “të rënit dakord për të mos rënë dakord”. Nuk mund të bie dakord as me pasardhësen e dytë në radhë të Arvizusë, zonjën Kim e cila është vazhdimisht në kërkim të një ‘opozite të simuluar’. Me të tillë kupto një fashë në Partinë Demokratike, e cila qartësisht nuk reflekton dhe as përfaqëson shumicën, së cilës i krijohen hapësira, lehtësira dhe iluzione ku ajo mund të varë idenë së është faktori kryesor në opozitë apo ‘opozicioni i vërtetë’. Të paktën që pranohet prej amerikanëve.

Historia na tregon se nuk është hera e parë që partitë në pushtet, me pjesëmarrjen amerikane, janë munduar të farkëtojnë opozita të reja, të cilat janë garantuese të një pax politicae që mund ta paqtojë teatrin politik lokal, por than procesin politik si të tillë, zbeh garën, shtrembëron konkurencën dhe krijon institucione të dobëta të denja për një banana republic.

Si Berisha në pushtet në periudhën 1992-1996, ashtu dhe socialistët më pas, në periudhën 1997-2004, kanë bërë përpjekje të të gjitha mjeteve për të sendërtuar fraksione apo parti në opozitë, duke u dhënë atyre formën e ‘opozitave të vërteta’, me të cilat mund të negociohet, diskutohet dhe bëhen pakte të rëndësishme kombëtare.

Të gjitha përpjekjet, në një formë a një tjetër, kanë marrë edhe një dorë ndihmë nga amerikanët. Të gjitha në mënyra të ndryshme kanë shkuar njësoj: në dështim. Partia Demokratike ka qenë posaçërisht e dhunuar në proceset e saj të brendshme. Përpjekja e vjetër për ta larguar Sali Berishën ka prodhuar paradoksalisht edhe më shumë Sali Berishë. Duke filluar nga mocionistët, që u bënë PAD në fillim të viteve ’90, te Eduard Selami pak vite më vonë, Genc Pollo edhe pak më tej, e për të ardhur te më e famshmja, në banalitet, e ‘opozitave të simuluara’, ajo e viteve 2019-2021, të gjitha kanë patur jetë dhe vepër të ndryshme, por fund të njëjtë. Nuk ia kanë dalë as të ngrihen vetë në rolin e opozitës, dhe as të shkatërrojnë forcën opozitare prej së cilës kanë dalë. Investimi ndërkombëtar te e ashtuquajtuar ‘opozitë e re’ ka qenë maksimal dhe grotesk. Që nga photo ops deri te shoqërimi në fushatë, takime e deklarata mbështetëse, të gjitha të dizajnuara për të ndihmuar ‘opozitarët e vërtetë, ata të konsensusit, atdhedashurisë etj., etj.,” kanë bërë të kundërtën: I kanë hedhur edhe më thellë në honet e politikës. Deputetë të ‘opozitës së re’, aleatët e djeshëm të qeverisë dhe ndërkombëtarëve do të mbahen mend vetëm për sound byte-t e pavdekshme, memet seriale dhe asgjë më shumë. Por turpi i tyre nuk u mbetet vetëm atyre.

E njëjta gjë po i ndodh edhe një grupi shumë më cilësor deputetëtsh të Partisë Demokratike. Edhe pse me grada, profesione, të regjur në zanatin e politikës, me disa mandate deputeti në xhep, e me radhë, ata janë kthyer në ‘Kërpëratën’ e re të qeverisë dhe ndërkombëtarëve.

Tani, sa janë në qendër të vëmendjes do t’ju shijojë e gjitha, por nuk do kalojë shumë dhe do të vijë edhe fundi i së gjithës. I cili, sipas leksioneve të historisë së re të paktën, do të jetë i njëjtë me “Kërpëratat” e tjera të opozitave të opozitës.

Por, edhe turpi mbërrin gjithmonë. Ai është më i ngadaltë, por kur vjen rri edhe më gjatë. Të paktën nga literatura politike nuk zhduket kurrë.

Në fund, sa për kujtesë, e vetmja “opozitë amerikane” me fat ka qenë ajo e viteve 1991-1992.