Pse lirimi i Abi Malltezit nuk e çliron atë; aq më pak Shqipërinë

Alfred Lela

Abi Malltezi rigjeti sot lirinë fizike. Ai mund të pijë kafen në lagje, të dalë për një ecje, të takojë miqtë dhe të shkojë në plazh me familjen. Në këtë kuptim ai do ta shohë lirinë si çlirim dhe rivendikim. Por, 20 muaj të Malltezit nën një prangosje demonstrative, nën një ‘arrest me burg’ për të frymëzuar frikë, ndjekur nga 1.5 vjet izolim shtëpiak, nuk mund të kalohen me gëzimin e atij/atyre që rifutet në normalitet.

E gjitha skena ku e hipën me forcë Malltezin dhe familjen e tij, ka qenë dhe mbetet anormale dhe ademokratike. Anormale në vetvete dhe anormale në kontrast me të tjerat ngjarje/fenomene. Ky anormalitet nuk u ribalancua sot me lirimin e tij. E kundërta, lirimi na bën me dije se kush nuk e pranon anormalitetin, kush i ngrihet kundër, fizikisht apo si simbolikë, e pëson.

Shkurtimisht, historia e Malltezit përmblidhet në pak rreshta: pasardhës i një familje vendase me prona në Tiranë, e merr token e gjakut të vet- pas dy dekadash ecejake- dhe zhvillon një pjesë të saj. Nuk ka asnjë dyshim te fakti se toka u përkiste familjeve tiranase, trashëgimtar i 2 prej të cilave Malltezi është. Pa asnjë konflikt, në pajtim me palët, ai vendos që të zhvillojë pronën e trashëguar. Janë kontraktuar zotëruesit e tjerë dhe kompensuar zaptuesit; madje është lënë edhe një pjesë toke vakëf (për bamirësi) për të zhvilluar një shkollë për komunitetin.

Përralla se i është marrë toka klubit ‘Partizani’ është publicitet, jo realitet. Klubet sportive janë sot sipërmarrje private biznesi, dhe si të tilla duhet të operojnë pas ligjeve të tregut. Futja e emrit “Partizani” bëhet vetëm për ta veshur me kinsepublike një tokë që nuk është e shtetit, dhe aq më pak e ‘Partizanit’, si një ish-ent shtetëror. Si të thuash se, është më mirë që tokën e ‘Partizanit’ ta marrë Olsi- meqë është President i ekpit dhe vëlla i KM, se sa Abi, apo kushdo tjetër në pronën e vet.

Kaq e thjeshtë është ‘matematika’ e pronës publike, por çka ngatërron në këtë mes është Abi si ‘aset politik’ dhe simbolik në oborrin e kundërshtarit. Malltezi si target i shënjestruar për kaq gjatë-për të siguruar publicitetin e ‘ne bëjmë shtet’ dhe anti-publicitetin e ‘fajin e ka Saliu me të tijtë’, dhe prej të cilit nuk duhet lëvizuar thepi i sulmit. Trashëgimtari që duhet përndjekur, për t’u thënë trashëgimtarëve të tjerë ‘mos e ngrini kokën për tokat që u kanë marrë në Tiranë  apo në Breg ortakët e X dhe Y!’.

Abi Malltezi u përndoq, arrestua dhe izolua si provë force, hakmarrje politike dhe parantezë e asaj që do vinte në tregun e ndërtimit. Nuk duhet të jetë Malltezi në gjyq, por ato segmente të shtetit dhe drejtësisë që e përdorin sistemin në mënyrë përzgjedhëse, për të fuqizuar mesazhe drejtuar shoqërisë, kritikëve apo kundërshtarëve politikë.

Malltezi nuk është një i dënuar dhe një i përndjekur, por një ilustrim i instalimit të regjimit imobiliar.

Shqipëria politike nuk është më, ajo është kthyer në atdhe imobiliar. Festivali i Arkitekturës, ku u ndanë të gjitha hiset e fundit, ishte akti final i themelimit të Shqipërisë si histori-gjeografi e imobiliares, një gërshetim i pronave publike dhe private që shkojnë për ndërtuesit e mëdhenj në favor të pushtetit, për të prodhuar më pas një turizëm laissez faire ku kasta e zhvilluesve dhe ndërtuesve mbahet në fuqi me anë të rentës lokale dhe diversifikimit të këtyre fitimeve në tregun rajonal dhe botëror.

Abi Malltezi ishte i fundmi i mohikanëve të pronarëve dhe zhvilluesve që veprojnë brenda kufizimeve të logjikës, ligjit, komunitetit dhe atdheut. Këta që po vijnë, jeniçero-masonët me Kryearkitekt Edin në majë, nuk janë çlirues të potencialeve të vendit, por pushtues vendas. Ata nuk po e modernizojnë Shqipërinë, por po shqiptarizojnë modernitetin e saj.

Kujtohuni se i fundmi ‘shqiptarizim’ i një izme të huaj ishte marksizmi stalinist i Enver Hoxhës dhe bandës së tij.

Kompleksi i banimit të Abi Malltezit dhe partnerëve të tij në periferi të Tiranës është tulla e fundit e një Tirane dhe Shqipërie që ndërtohet si komunitet, jo si Babel.

Këtij Babeli i shkon si asgjëje dhe asgjë fraza e Ramës “nuk keni parë gjë akoma”.