Pyetja që bie: Basha, u dorëhoq apo bojkotoi zgjedhjet e 2023?

Alfred Lela

Ndryshe nga dorëheqja e paraardhësit dhe mentorit të tij politik në 2013, kjo e Lulzim Bashës  është shoqëruar me shumë parehati apo hamendësime, dhe me shumë pak ‘i lumtë!’. Ambasadorët kanë nxituar të thonë “bravo!” me të njëjtin ngut që Basha ndërronte bravat në seli, dhe nuk mund t’u vësh faj. Në një vend ku dorëheqja është akt i rrallë, që mund ta shërbejë vetëm biologjia, kur ajo ndodh pritet si gjë e herës së parë.

Nuk është vetë dorëheqja që zgjoi dyshime, edhe pse aty mungonte reflektimi që z. Basha e kishte premtuar, edhe pse shumica e tekstit ishte një “më ka çu baba me la gojën”, por çfarë e pasoi atë.

Dalja e shpejtë e Enkelejd Alibeajt, dyshi i vetëm ndër dyshat e tërhequr në PD, me një deklaratë ku shkëlqente diamanti i zgjedhjeve për kryetar që duheshin mbajtur pas garës vendore të 2023, e freskoi dyshimin.

Një parti pa lidership të qartë, në zgjedhjet e radhës, e bën PD një forcë politike pa ofertë të qartë. Drejtimi kolegjial do të ishte i duhuri për një periudhë tranzitore disa mujore, deri në zgjedhjet e brendshme, por kohëzgjatja e bën PD të duket si Bosnja: Kolegjialitet sa të duash, por ngecje pa mbarim dhe asnjë rrugë e qartë përpara.

A ka një truk apo një dëshirë të mirë pas kësaj?

A është dorëhequr Lulzim Basha apo ka marrë një vit sabatik? A e ka kuptuar humbjen dhe është pozicionuar në raport me të, apo është vetëngrirë, siç bëri në 2017? A ka reflektuar, apo është zhvendosur anash duke e lënë jashtë litarin e kthimit të mundshëm të tij? Sidomos kështu pas një humbjeje të mundshme në zgjedhjet lokale, ku ai mund të thotë “e shihni, edhe pa mua humbni?”,  e me radhë.

Duhet edhe pak kohë për ta thënë me siguri nëse ishte truk, pasi gjatë negociatave edhe të shpalosen qëllimet e propozuesve të kësaj ‘ngrirje’ të Partisë Demokratike. Gjuha dhe ngulmimi ‘teknik’ gjatë negociatave do të zbulojnë edhe natyrën e vërtetë të ofertës. Ajo që duket tani dhe lëshon hije prej kohësh në zhvillimet në PD është sundimi i paqartësisë. Paqartësi lidershipi, paqartësi aksionesh dhe tezash, paqartësi strategjish komunikimi dhe elektorale, të cilat shoqëroheshin me dështime në zgjedhje dhe vendime të brishta. Të vazhduarit në udhën e gjatë të paqartësisë duket se nuk ndryshon asgjë në konceptet dhe as vijësjelljen politike. Më shumë se kaq, duket se e largon Lulzim Bashën nga vula e PD, por e mban vulën e tij mu në ballë të aksionit dhe dorëzimit të partisë.

Z. Alibeaj dhe grupi parlamentar duhet ta kuptojnë dhe ta mbajnë në mendje këtë: nëse kanë pranuar dorëheqjen e kryetarit, duhet të japin edhe ata dorëhqjen nga stili i tij. Reforma, reflektimi, bashkimi, rithemelimi, e më-the-e-të-thashë, që nuk kanë në syrin politik beben e zgjedhjeve të radhës, janë vetëm tymuese që demokratë të mos shohin dot as njëri-tjetrin dhe as të vërtetën.

Mund të mos jenë si tymçet helmatisëse të 8 janarit, që hidheshin nga zyrat lart kundër atyre poshtë, por janë paralizuese megjithatë.

Nëse Lulzim Bashës nuk mund t’i kërkojmë të na e thotë të vërtetën, duke e ditur se ai do na shohë në sy e të na gënjejë, atyre që kanë mbetur në PD-në e selisë, mundemi. Por edhe nëse këta nuk na e thonë, nuk ka gjë: do ta shohim qartë në gjuhën dhe veprimet e tyre.

Në fund, nëse ka syresh ndër ta që kanë qenë kundër bojkotit të zgjedhjeve lokale të vitit 2019, a kanë ndërmend t’i bojkotojnë sërish? Sepse kështu ngjan vendimi i hierarkëzimit të partisë pas zgjedhjeve, si një tjetër bojkot. Këtë radhë jo i Bashës, por i hijes së tij në PD.