Gracka e opozitës me lobimin, dhe gropa ku u zhytën ‘koqet’ mediatike të Ramës

Armand Maho

Fushata e PS është bërë e lodhshme dhe e mërzitshme. Batutat e Edi Ramës, jo vetëm që nuk ngjisin askund, por kanë filluar të shihen si tollovitjet e një të rënduari mendor, i cili në pamundësi për të mbuluar diellin, ia nxjerr inatin “shoshës”.

Kjo ndodhi edhe të dielën në takimin e Vlorës, kur grave dhe vajzave që votonin për herë të parë, u tregoi nga njëra anë kashtën dhe nga ana tjetër "koqen".

Nuk e di si mund të jenë ndjerë bashkëshortët dhe baballarët teksa kanë parë kryeministrin të flasë me një fjalor kaq banal.

Kjo ka tejkaluar çdo kufi dhe nuk është më çështje “buke goje”.

Në mes të kësaj tallavaje politike, duket se Edi Rama mendon se ka gjetur një "casus". Kjo është kontrata që Partia Demokratike ka firmosur me Continental Strategies, një kompani shumë e afërt me Presidentin Trump, pasi është themeluar nga avokati dhe këshilltari i Trumpit, Carlos Trujillo, ndërsa pjesë e strukturës së lartë të saj është edhe Katie Wiles, vajza e Susan Wiles.

Kjo e fundit mban postin e shefes së kabinetit në administratën Trump, ndërsa së bashku me Chris LaCivita kanë qenë truri i fitores së tij në zgjedhjet e nëntorit të kaluar.

Sejmenët politikë dhe mediatikë të Ramës, të cilët rrinë me pushkë ngritur për të kapur çdo target në fushatën elektorale të opozitës, sapo doli lajmi në një faqe që rëndom denoncon skandalet e qeverisë, menduan se “i varën koqet dashit”, dhe tashmë ishte momenti për t'i zënë pritë opozitës.

Por, megjithëse e mendojnë veten si të përndritur — duke filluar nga Fuga e duke përfunduar te Karlo Bolino — askush nuk mendoi për një moment nëse kjo ishte diçka që opozita kishte dashur vetë ta publikonte. Ja përse!

E para, askush nuk pyeti veten pse kjo kontratë, e firmosur më 4 prill, del në publik vetëm 20 ditë më pas.

E dyta, pse u përzgjodh një kompani kaq e afërt me Presidentin Trump, ku bie në sy që në përbërjen e saj janë Katie Wiles, vajza e Susan Wiles, shefja e kabinetit të Trumpit, e cila i ka mbyllur derën Ramës në çdo tentativë për t'u afruar me administratën amerikane, duke e etiketuar si “kukull të Sorosit”? (Besoj e mbani mend Konferencën e Mynihut).

Për të mos folur pastaj për Alberto Martinez, ish-shefin e stafit të senatorit Marco Rubio, edhe ky pjesë e Continental Strategies.

Menjëherë pasi sejmenët e Ramës ngritën tamburet, në lojë hyri edhe SPAK-u, i cili doli me një njoftim se “do të verifikojë këtë çështje”.

Por, me sa dimë dhe kemi parë, SPAK-u nuk është institucion verifikimi, por hetimi.

Nga ana tjetër, kontrata është e regjistruar në FARA (Foreign Agents Registration Act) — Ligji për Regjistrimin e Agjentëve të Huaj në SHBA. Kjo është krejt jashtë juridiksionit të SPAK-ut.

Kontrata ka emër dhe mbiemër të personit që e ka firmosur. Nuk është ndonjë marrëveshje gojore “alla Bilal Shehu” apo ndonjë aferë në stilin e Charles McGonigal që do të shkaktonte shkelje ligji.

Pra, kemi të bëjmë me një veprim të nxituar dhe tërësisht politik nga ana e SPAK-ut, i cili rri me pushkë ngritur për të gjetur "gjilpërën në kashtë" tek opozita, ndërkohë që për dosjet e vërteta hesht: Akuzat e Arben Ahmetajt, tuneli i Llogarasë, 130 milionë eurot e Bechettit, tenderat në shëndetësi dhe rrugë, pastrimi i parave në ndërtim, dhe shumë të tjera.

Fjala vjen, personalisht, kam bërë një denoncim publik për aferën e grabitjes së tokave publike në fshatin Vuno, ku është përfshirë drejtpërdrejt kryeministri, me prova të pakundërshtueshme për falsifikim dokumentesh dhe organizim kriminal nga institucionet shtetërore.

Nga ana e SPAK-ut nuk është lëvizur asnjë gur — as për hetim, as për “verifikim” — megjithëse bëhet fjalë për një pronë publike që mund të arrijë deri në 200 milionë euro vlerë investimi.

Mua të paktën s’më ka thirrur askush, edhe pse jam i gatshëm të dëshmoj në çdo moment. Por, të gjitha këto nuk kanë të bëjnë me ndonjë shkelje ligji nga opozita. Në fund të fundit, kush ka qenë në SHBA e di shumë mirë se një pagesë 250 mijë dollarësh në muaj është diçka që shumë biznesmenë shqiptarë atje mund ta përballojnë. Ka shqiptarë që zotërojnë kompani që qarkullojnë dhjetëra miliona dollarë në ditë, dhe shumë prej tyre e urrejnë Ramën, i cili i ka mbyllur derën për çdo investim serioz në Shqipëri — përkundrazi, i ka hapur derën kartelave të tipit Sinaloa.

Kjo ka të bëjë me refuzimin dhe izolimin që po i bëjnë Ramës çdo ditë SHBA-të dhe Europa. Në këtë kohë, edhe makina e Sorosit në Ballkan e ka lënë në baltë. Madje dhe miku i tij Erdogan, që dikur i garantonte mbështetje, tashmë e ka kthyer shpinën.

Kjo e ka tërbuar Ramën, i cili do të shiste dhe shpirtin për një mbështetje të tillë — por çdo gjë ka një fund. Edi Rama nuk ka më McGonigal-in, as Yuri Kim-in, as Blinken-in që zbarkonin në Tiranë sa herë ai qurravitej.

Tani s’ka më askënd!

I kanë mbetur vetëm “çyrykët” dhe zengjinët që s’kanë ç’të bëjnë tjetër përveçse të duartrokasin retorikën e tij boshe me bufa, kënete, nudizëm dhe “koqe” që ua përmend grave në takime.