Peter Lucas: Një homazh për politikanin që e la detyrën pa u pasuruar

Peter Lucas/ Boston Herald

Ja një histori me Mike Dukakis.

Mu kujtua sërish javën e kaluar pas nderimit të ish-guvernatorit për tre mandate dhe kandidatit për President të Amerikës, nga Universiteti Northeastern, ku ai dha mësim për 29 vjet pasi la postin publik.

Dukakis, tani 90 vjeç, ishte 55 vjeç kur kandidoi për Shtëpinë e Bardhë. Ai është i pari greko-amerikan që nominohej për president. Ai është gjithashtu një nga politikanët e paktë që ka lënë detyrën pa e përdorur atë për t'u pasuruar më vonë.

Pra, është korriku i vitit 1988. Unw po mbuloja konventën e Partisë Demokratike në Atlanta ku Dukakis do të nominohet për president.

Nuk ishte gjë e vogël. 

Duke ia nisur si underdog, Dukakis, përmes vendosmërisë dhe fatit, u ngjit në krye mbi disa kandidatë të tjerë më të njohur për të fituar nominimin e Partisw Demokrate.

Një nga ata demokratë që kandidonte ishte edhe Joe Biden. Por si për të paralajmëruar atë që do të vinte shumë më vonë, Biden u detyrua të largohej nga gara pasi u raportua se një fjalim për klasën punëtore i tij ishte plagjiaturë e një fjalimi të Neil Kinnock, lideri i Partisë Laburiste Britanike.

Më vonë u zbulua se kaseta e fjalimit të Kinnock i ishte dhwnw medias nga disa anëtarë të ekipit të fushatës së Dukakis, të cilët Dukakis i hoqi nga puna.

Unë isha pjesë e ekipit të gazetarëve të Boston Herald në sallën e konventave në pritje të fjalimeve nominuese, një prej të cilave do të jepej nga Bill Clinton, atëherë guvernatori i Arkansas.

Klinton, duke parë përreth, pa dyshim mendoi, nëse Dukakis mund të kandidojë për president, pse jo edhe unë?

Dukakis, sipas traditës, nuk do të paraqitej në sallën e konventave deri ditën pas emërimit si kandidat për të mbajtur fjalimin e pranimit.

Në epokën para celularit, një tip nga ata të Shërbimit Sekret më tërhoqi mënjanë në dhomën e shtypit të Herald dhe më tha: "Guvernatori Dukakis kërkon t’ju takojë në suitën e tij".

Megjithëse nuk ishim të afërt, unë e kisha njohur dhe mbuluar Dukakisin që kur ai filloi karrierën në Parlamentin e Massachusetts në vitin 1963 si një përfaqësues liberal nga Brookline. Ishte koha kur edhe unë isha reporter fillestar.

Kam mbuluar gjithashtu fushatat e tij të dështuara për prokuror të përgjithshëm (1966) dhe zv/ guvernator (1970) së bashku me katër fushatat e tij për guvernator, tre prej të cilave i fitoi.

Ndërsa stafi i tij në Parlament do të ankohej për disa nga shkrimet e mia kritike - si për shembull kur e pagëzova "Mandatory Mike" për vendimet majtiste që ai merrte, ai kurrë nuk u ankua.

Ai nuk u mërzit as kur - për shkak të stilit të tij të jetesës spartane - shkrova një rubrikë  ku e akuzoja për përhapjen e "kurnacërisë" në të gjithë Parlamentin, sepse ai ishte kaq "dorështrënguar".

Një shpurë agjentësh të Shërbimit Sekret më takuan në hotelin e Dukakis dhe më çuan deri në katin e fundit dhe më pas përmes një labirinti korridorësh në suitën e tij.

E gjeta me kryetarin e ndjerë të Parlamentit të Massachusetts, George Keverian. Për shkak se Keverian ishte një lojtar kaq i zjarrtë pokeri, mendova për një moment se ai do të nxirrte letrat e lojës. Pastaj erdha në vete pasi nuk mund të ndodhte kjo, jo me Mike Dukakis.

"Dëgjojeni këtë" tha Dukakis dhe tregoi me gisht një televizor të madh.

Të tre u ulëm në një divan përballë ekranit, Dukakis në të majtë, siç ishte e përshtatshme, Keverian në mes dhe unë në të djathtë.

Pas pak u shfaq guvernatorja e Teksasit, Ann Richards dhe mbajti një fjalim të zhurmshëm, pa ndalim, duke nominuar Dukakis për president dhe duke sulmuar zëvendëspresidentin republikan George H.W. Bush, kundërshtari i Dukakis.

"I shkreti George," tha ajo, "nuk mund të fajësohet se ka lindur me lugë floriri në gojë"

Duartrokitjet ishin shurdhuese. Të gjithë ishin të lumtur dhe duartrokisnin e brohoritnin për Mike Dukakis.

Të tre shikuam njëri-tjetrin. Ishte një moment për t'u kujtuar.

Pati një pauzë dhe vetdëdijesim. Ai sapo ishte nominuar për president.

Keverian tha, "Na shih ne të treve. Ja ku jemi, një greko-amerikan, një armeno-amerikan dhe një shqiptaro-amerikan. Dhe njëri prej nesh kandidon për president të Shteteve të Bashkuara. A është ky një vend i madh, apo jo?”