Peter Lucas: Si e takova Fidel Castro-n në Havanë. Trump do të merrej vesh me të

Boston Herald
Është për të ardhur keq që Fideli i Kubës nuk është më gjallë.

Donald Trump do të kishte arritur një marrëveshje me të.

Edhe pse ishte një komunist i bindur, Castro do ta kishte kuptuar se pas Venezuelës, loja kishte marrë fund — ndonëse diktatori kuban do të kishte vazhduar ta thumbonte SHBA-në me kënaqësi.

Por revolucionari komunist vdiq në vitin 2016, në moshën 90-vjeçare, dhe Kuba, tashmë një prapambetje ekonomike komuniste/socialiste, u zhyt plotësisht në kaosin që është sot.

Ndërsa Fideli ishte një figurë politike e njohur në mbarë botën, sot mezi se dikush mund të përmendë emrin e njeriut që drejton Kubën.

Ai është Miguel Díaz-Canel, 66 vjeç, i cili pasoi Raúl Castron — vëllain më të vogël të Fidelit — në vitin 2018. Raúli e drejtoi Kubën pasi Fideli u tërhoq për arsye shëndetësore në vitin 2008.

Díaz-Canel ka lindur pas Revolucionit Kuban të vitit 1959 dhe, ndonëse i formuar si aparatçik komunist, nuk e ka njohur kurrë Fidelin.

Dhe kjo është për të ardhur keq. Fideli do të kishte mundur t’i mësonte një a dy gjëra se si të merresh me presidentët amerikanë dhe si të mbijetosh — madje edhe pas një pushtimi si ai i Gjirit të Derrave në vitin 1960.

Deri tani, Díaz-Canel kishte një marrëdhënie të fortë me Maduron, Venezuela e të cilit ishte një burim jetik nafte të lirë dhe ndihme ekonomike e ushtarake për Kubën.

Këto ditë kanë marrë fund, sepse diktatori socialist i Venezuelës, Nicolás Maduro, tani ndodhet në një qeli burgu në Nju Jork, në pritje të gjyqit për akuza të shumta që lidhen me drogën.

Dhe Kuba, një shtet policor komunist i mbyllur, ka humbur Venezuelën — bamirësin e saj kryesor.

“Nuk do të ketë më as naftë dhe as para për Kubën — zero,” shkroi Trump ditët e fundit në Truth Social. “I sugjeroj fort të bëjnë një marrëveshje para se të jetë tepër vonë.”

Trump shtoi: “Kuba është gati të bjerë… Kuba nuk ka të ardhura. Të gjitha të ardhurat i merrte nga Venezuela, nga nafta venezueliane. Tani nuk po merr asgjë. Kuba është realisht në prag të kolapsit.”

Në përgjigje, Díaz-Canel deklaroi: “Kuba është një komb i lirë, i pavarur dhe sovran. Askush nuk na dikton çfarë të bëjmë.”

Po. Pikërisht këtë thoshte edhe Maduro.

Edhe Fideli ndoshta do ta kishte thënë të njëjtën gjë — por ai do t’i kishte punuar mirë kanalet e fshehta.

Kjo nuk do të thotë ta shenjtërojmë Castron. Ai ishte larg të qenit i tillë. Por ai dinte si të sillej me presidentët amerikanë dhe si të mbijetonte.

Unë e kam takuar Castron në Havanë në vitin 1984, gjatë një udhëtimi në Kubë për të ndjekur Jesse Jackson-in, demokratin e majtë nga Çikago, që po kandidonte për president. Jackson ishte në Kubë për të kërkuar lirimin e rreth 22 amerikanëve të mbajtur si të burgosur politikë.

Jackson dhe gazetarët që e shoqëronin përfunduan në Kubë pas vizitave në Panama, Nikaragua dhe El Salvador. Havana atëherë ishte po aq e zymtë sa sot. Koha kishte ndalur në Kubë që nga ardhja e komunistëve në pushtet.

Pasi negocioi me sukses lirimin e të burgosurve, Fideli organizoi një pritje luksoze për Jackson-in, me verë, shampanjë, pije dhe ushqim të paimagjinueshëm për kubanin mesatar që vuante nga uria.

Castro po qëndronte pranë Teófilo Stevenson-it, kampionit të madh kuban të peshave të rënda, tre herë kampion olimpik, kur e takova në atë pritje.

Stevenson ishte po aq i famshëm sa Castro në atë kohë. Promotorët e boksit donin ta përballnin me Muhammad Ali-n për miliona dollarë. Ai nuk pranoi.

Stevenson kishte një shtrëngim duarsh dërrmues. Ai nuk fliste anglisht dhe spanjishtja ime kufizohej te “¿Cuánto?” dhe “No habla español.”

Castro, po aq i fuqishëm dhe karizmatik sa Stevenson, fliste anglisht dhe u dha intervista mua dhe gazetarëve të tjerë. Ai shpërndante puro kubane. Ishte e vështirë të mos tërhiqeshe nga personaliteti i tij — i madh, sharmant, magnetik.

Por duhej t’i kujtoje vetes se ishte një vrasës. Ai dhe ekzekutori i tij kryesor, Che Guevara, vranë pa gjyq mijëra kundërshtarë politikë kur morën pushtetin.

Në fund doli se 22 amerikanët e liruar nuk ishin fare të burgosur politikë, por trafikantë droge. Kur u kthyem në Uashington, ata u nxorën nga avioni me pranga nga agjentët e FBI-së që kishin hipur në bord.

Cuba Libre!