Pse Rama në ‘Bordin e Paqes’ shihet si shpagim anti-opozitar, jo si punë shteti

Alfred Lela

Rama u ul në një prej poltronave të Bordit të Paqes, përkundër dëshirës apo vendimit të BE-organizëm ku Shqipëria don të futet, por duke i ndenjur një filozofie kombëtare sipas së cilës ‘amerikanët i ndjekim kudo shkojnë’.

Në këtë kuptim Rama, as ka kryer ndonjë kundravajtje dhe as ka bërë diçka të re, apo të pamundur. Edhe Berisha do të bënte të njëjtën gjë.  

Heroizimi i vizitës së Ramës në Uashington ka ardhur edhe si boomerang ndaj disa qëndrimeve të personazheve pranë opozitës, që kanë imagjinuar më shumë se sa politika, diplomacia apo marrdhëniet ndërshtetërore lejojnë.

Por, kjo nuk e shpjegon entuziazmin në debatin publik, thuajse delirin, e njerëzve pranë Ramës me praninë në Bordin e Paqes. Duhen kërkuar atëherë arsyet e kësaj magjepsjeje, që disa e fantazojnë si ‘herdhet’ e Kronosit, disa si protagonizëm nacional-romantik.

E para arsye për këtë lëbyrje, ka të bëjë me një lehtësim, që vjen prej përllogaritjes se Rama nuk qenka në fund të litarit të pushtetit, një lëshim i të cilit do të rrëzonte përtokë pa burime, akses dhe sajdisje edhe mbrojtësit e tij mediatikë.

Bllokada ku e kishte futur ‘afera Balluku’ qeverisjen, dhe detyrimi i Ramës për të ndryshuar narrativë në raport me drejtësinë, i kishte nxjerrë në kundrakrah mbështetësit e tij, që deri dje përbetoheshin për akronimet SPAK dhe GJKKO, si të ishin kokat e binjakëve të tyre.

Nuk do të mbeteshin vetëm pa lëndë, por edhe pa gjuhë. Kjo, edhe për më të pacipët, nuk është shndërrim i lehtë.

Arsyeja e dytë ka të bëjë me atë që ata dinin, edhe pse nuk e pranonin. Në marrdhëniet me administratën e re amerikane, Rama nuk kishte bërë asnjë përparim pavarësisht stërmundimeve të tij. Ambasada amerikane nuk sulmonte më opozitën, si deri para 1 a 2 vitesh, dhe nuk po i etiketon si të dhunshme protestat e saj. Më shumë se kaq, gjuha e postimeve përkonte me atë që është edhe dyshimi më i madh për qeverinë Rama: raporti intim politik me narko-trafikun. Mbështetësve të qeverisë u përshtatej të ishin edhe pro-amerikanë, edhe pro Ramës, sepse pas së parës ata mund të fshihnin të dytë. Pra, ishte një mënyrë për të thënë: ne e mbështesim Ramën mbi premisa gjeostrategjike-jemi analistë të mëdhenj dmth- me të është Amerika.

Aryeja e tretë ka të bëjë me zanatin e tyre, që shenjohet me terminologjinë ‘analistë’. Ky zhanër i publicistikës apo mendimit, si përkufizim, është një pamje e përgjithshme e gjërave, një shqyrtim i kontekstit, një skanim i të gjithë fakteve, pikëpamjeve dhe qëndrimeve mbi të cilat më pas arrihen përfundimet. Duke qenë se, më shumë se analizues të gjendjes politike janë pushkatarë me qira anti-opozitë, ata nuk e durojnë dot gjendjen e re që po krijohej, ku drejtësia e re dhe administrata amerikane po ‘përputheshin’ në teza me opozitën.

Jo se ky ishte një anim kah opozita i drejtësisë apo amerikanëve, por se qeveria, duke prodhuar skandale të njëpasnjëshme, kishte ndryshuar intensitetin dhe rrjedhën e ngjarjeve. Të gjitha digat ishin çarë. Në këtë kuptim, proqeveritarët mbeteshin si peshku pa ujë. Me çfarë arsyetimi mund ta godisnin tani opozitën, kur deri dje mbështeteshin te kontrasti i saj me Uashingtonin dhe drejtësinë e re?!

Kur Amerika rikrijoi iluzionin e ‘pranimit’ të padronit të tyre, mbështetësit morën frymë të lehtësuar. Me Amerikën në ‘krah’ do të ndizeshin sërish breshëritë e Sig Sauerit të tyre në vend të belxhikut që këndonte vënçe.

Nuk e thonë dot se, prania e Ramës në Bordin e Paqes mund të ketë prodhuar lehtësim për të dhe mbështetësit e tij, por nuk ka sjellë paqe politike dhe juridike në Tiranë. Aferat, hajdutëritë, paditë, dosjet e para 19 janarit do të jenë aty edhe më 20 janar e tutje.