Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

KRYESORE

Për kandidatin pa garë, seriozin dhe të çuditshmin, Astrit Patozi

Politiko 6 Korrik 2017, 09:53

Për kandidatin pa garë, seriozin dhe të çuditshmin, Astrit

Alfred Lela

Astrit Patozi është më seriozi dhe më i çuditshmi ndër ata që ja mësynë garës për të zënë vendin 'e ngrirë' të Kryetarit të Partisë Demokratike. Ai është seriozi, sepse gjatë katër viteve të opozicionit antiRamë e antiMetë, ka bërë opozitën e tij. E cila kulmoi me një garë të fortë në Vorë, Bashki e fituar pres së djathtës, ku 'nguli dhëmbët në rërë' përbindëshi elektoral i PS dhe LSI.

Një tjetër gjë serioze e z. Patozi, që e bën atë të ndryshëm nga kritikët e tjerë të Bashës, është largësia nga pushteti ekzekutiv. Ndërsa lista e gjatë e kontestuesve të Bashës murrëtonte nga ish-drejtorë dhe ish-ministra, të gjithë të dyshuar për një dorë të gjatë në xhepin e shtetit dhe të individit, jashtë saj lihej Patozi. Ai ka qenë deputet prej vitit 2005, dhe kryetar i grupit parlamentar demokrat për një legjislaturë. Asnjë post ekzektuiv.

Çfarë e bën të çuditshëm, atëherë, Patozin?

Më së shumti pavendosmëria e tij, dhe në fund mosfutja në garë. Atij i duhej të ngrihej në lartësinë e metaforës që u shërbeu demokratëve në studion e Blendi Fevziut kur, i ngritur kas mbi vetëbesimin, tha se 'do e shpartallonte Lul Bashën në 30 sekonda'. Ishte një dorashkë e hedhur në erë. Kundërshtari i tij po shkon i qetë drejt 22 korrikut përballë Eduart Selamit. Të gjithë e shohin fitues dhe fati, pragmatist edhe ai, din të bëhet me shumicën.

Patozi ishte më politiku ndër kundërshtarët e Bashës; megjithatë, duke e lënë veten në mosgarë, u përvijua si më jopolitiku. Një zgjidhje jopolitike e kërkuar prej tij ishte vetë shtyrja e garës. Këtu deputeti demokrat binte në paradoks. Fliste për emergjencën ku ishte Partia Demokratike dhe, automatikisht, kërkonte zgjatjen e saj. Koha politike është e tillë, sidomos kësaj here, që nuk të fal. Më 24 korrik betohet si President i Republikës, Ilir Meta, i cili edhe pse në krye të shtetit, do të jetë 'shefi në hije' i partisë tjetër opozitare, Lëvizjes Socialiste për Integrim.

Një muaj më vonë, Edi Rama do të ketë mbaruar punë me përfytyrimet dhe do të ketë përkufizuar qeverinë e re. Në fillim të shtatorit do të kompozohet qeveria dhe do të mblidhet Kuvendi i ri.

Po t'ia bësh Astrit Patozit, si qenie politike, pyetjen 'a duhet që PD në ndërkohën e këtyre ngjarjeve të jetë këmbëngatërruar në 'analiza' dhe kritika të brendshme?' do të thotë 'Jo'. Nëse pyet Astrit Patozin kundërshtar të Lulzim Bashës, do të thotë 'Po'.

Jo, Partia Demokratke nuk e ka luksin e një zgjatjeje në 'luftë të brendshme' deri në fund të këtij viti, siç propozojnë, me naivitet ndoshta, apo mundet me dashakeqësi, disa prej atyre në Listën antiBasha. Edhe sikur të mos ishin ngjarjet e dendura të ndërkohës politike mes 24 korrikut dhe javës së parë të shtatorit, zgjedhjet vendore janë pas dy vjetësh. Gjashtë muaj në dy vjet janë shumë për të humbur në kalendarin e kohës politike.

Gabimi i Patozit u saturua në çudi edhe për faktin se, mospjesëmarrja në garë e la jashtë mundësisë për të rikalibruar dhe rritur seriozitetin e vet. Por, edhe për të kristalizuar fluksin e vet në Partinë Demokratike. Patozi mund të bëhej Labradori i Golfstrimit të Bashës. Teksa njëra rrymë ngjitet lart, e ngrohtë, në Atlantikun e Partisë Demokratike, dhe tjetra zbret poshtë, e ftohtë, ekosistemi politik do të provonte mbështetje për të dyja.

Tani Astrit Patozi mund të ndihet si një kroçierë e madhe e Norwegian Lines në oqean, por mbetet thjesht një gjë që shkon e vjen. Trupi është i tij, por adresat të të tjerëve.

Ai ndryshonte nga Bregu që nuk krijonte dot fluks të sajin në Partinë Demokratike; po aq nga Topalli, ylli i së cilës nuk shkëlqen dot jashtë Shkodrës; edhe më shumë nga Ruli, të cilin në PD mund ta 'ritrafikojë' vetëm Sali Berisha; padyshim nga Imami, i cili mund të ishte një 'tank politik', por një 'tank jopolitik nga e shkuara' ia heq të gjithë betejën nga duart.

Astrit Patozi po e sheh tashmë të gjithën, ashtu serioz dhe i çuditshëm, nga bregu i mospjesëmarrjes. Ai u gabua kur deshi të lëvizte në politikën e minutës me strategjinë e dekadës. Duke e parë garën dhe kundërshtarin, sikur të ishte Ibrahim Rugova në Prishtinën e vitit 1990. Duke e nxjerrë veten jashtë sistemit, me shpresën se sistemi do të vijë te ai.

Një politikan, dhe jo një misionar, duhej kësaj here, Astrit!

©Politiko.al