Flash News

OP-ED

Përmbytja e Vlorës, mundësuar nga 'qeveria e gjërave që shihen'

Përmbytja e Vlorës, mundësuar nga 'qeveria e gjërave

Alfred Lela

Përmbytja e Bulevardit kryesor të Vlorës, pas disa orë reshjesh, nuk është, siç duket në shikim të parë, një problem akut i qytetit apo i mënyrës së qeverisjes, qoftë kjo lokale apo qendrore. Eshtë, në fakt, një problem kronik i mënyrës së politikëbërjes në Shqipëri, veçanërisht i dy mandateve të qeverisë së prirë prej Edi Ramës.

Më poshtë sepseja e psesë.

Si fillim, duhet thënë se, nuk është hera e parë që Vlora apo qytete të tjera të vendit, për të mos folur pastaj për periferitë dhe fushat e Ultësirës Perëndimore, nga Drini në veri e deri te Vjosa në jug, përmbyten. Kemi të bëjmë me akte të natyrës ose të Zotit (acts of God), të cilat cilësohen si të tilla edhe në policat e sigurimit të shtëpive, automjeteve etj., në Perëndim.

Pasë thënë këtë nuk mundemi të mos e ndajmë njeriun nga Zoti; pra, të mos gjejmë dorën e njeriut aty ku dora e Zotit nuk do të mund të ndihmonte. Rasti i Vlorës e përshkruan këtë dallim. Qyteti bregdetar është zonë elektorale e kryeministrit Rama. Aty ai është deputeti i parë. Në atë vis të Shqipërisë, shefi i qeverisë ka bërë vizitat më të shumta. Ka zhvilluar disa mbledhje të kabinetit. Madje, më të parën e tyre aty e ka bitisur, si për të pagëzuar qeverinë e tij me atë përthyerje hyjnore ku takohen blutë e Adriatikut dhe Jonit. Edhe hyzmetin nuk ia ka bërë të vogël Vlorës. Të paktën në pamje të jashtme.

Lungomarja, për shembull, ka qenë një punë e nisur, e vazhduar dhe e mbaruar me tam-tame të mëdha qeveritare e europiane. Zonja kokëkuqe e Europës, Romana Vlahutin, ka qenë bashkëkujdestare e këtij punimi të artizanatit politik të Ramës. Unaza e qytetit është përfunduar gjithashtu në kohën e Ramës. Disa dhjetra shtëpi janë prishur në procesin e estetizimit të nisur prej kryeministrit në Vlorë. Bulevardi qendror i qytetit pësoi vjet një ndërhyrje rregulluese. Kur i liston duket se kryeminsitri i ka dalë borxhit zonës së tij elektorale. Ka bërë gjithë çka mundur. I ka mbajtur premtimet.

Mjaftoi, megjithatë, një ngut shi për ta nxjerrë zbuluar kryeministrin, por edhe kryetarin e Bashkisë së Vlorës. Për ta hedhur në det sloganin 'Shqipëriaqëduam' dhe 'Bashkiaqëduam'. Shiu, dhe çfarë sjell me vete ky akt i Zotit, nuk zbulon vetëm të metat e punëve të bëra, por edhe thelbin, stilin, merakun që e ha dorën e Ramës dhe të njerëzve të tij kur vjen puna te punët publike.

Rama kryeson dhe frymëzon një qeveri që bën vetëm punët që duken. Kështu edhe në Vlorë. Ka bërë Lungomaren, sepse duket lehtësisht nga toka dhe deti. Eshtë një akt estetik për të cilin do të thuhet nga vlonjatët e kalimtarët 'u bë në kohën e Edi Ramës'. Ka përfunduar unazën, ristrukturuar Bulevardin, ndërhyrë me prishje e rregullime te Transballkanikja; pra, gjithkund ku ka akes publik të lartë, ky imazhi i ndryshimit, i ndreqjes, i estetizimit, është i kapshëm nga syri dhe i komentueshëm nga goja.

Natyra, duke qenë edhe më brutale, edhe më piktoreske, edhe më piktore se Rama, e kërkon respektin në pika të tjera. Ajo, duke mos qenë zonë elektorale dhe as elektorat, bën 'ndërhyrjet' e veta transgresive, që janë më të forta se aktet estetike të piktorit kryeministër.

Vlonjatët kanë bërë uf! e puf! të dielën dhe do të bëjnë sa herë rigon shi. Se çfarë duhet të bëjnë është vendimi i tyre se, për shembull, ata mund të preferojnë përmbytjet dhe Ramën dhe, në këtë rast, nuk bëjnë punë shkrimet as nuskat. Njerëzit përballë tyre për shembull, italianët, do të kërkonin një qeveri që bën gjëra që nuk duken. Që i sheh punët publike si interes të jetës së qytetit dhe të publikut, jo rast për piar (komunikim publik).

Dikush mund të thotë se, çfarë rëndësie ka një ditë emergjence, kur Bulevardi, Lungomarja etj., janë aty për të gjitha ditët e tjera të cilat, Zoti, Vlorës ia ka falur me diell? Ndoshta kështu, por qytetet dhe komunitetet inteligjente ndërtohen pikërisht për ditët e emergjencave, për një 'ditë të zezë' si i thonë. Nëse ato nuk janë të afta për të përballuar një ditë të tillë, atëherë nuk janë qendra urbane, por 'cigane'; pra, ngulime që ndërrojnë me stinët.

Të fundit