Burrat në të 50-at mund të plaken më shpejt për shkak të 'kimikateve të përjetshme' toksike

Kimikatet toksike që gjenden në disa plastika duket se përshpejtojnë plakjen e burrave në të pesëdhjetat dhe në fillim të të gjashtëdhjetave, krahasuar me gratë e së njëjtës moshë.

" Kimikatet e përhershme ", të njohura si PFAS, duket se përshpejtojnë plakjen tek burrat në të pesëdhjetat dhe në fillim të të gjashtëdhjetave, ka zbuluar një studim i ri.

Siç shkruan CNN , të quajtura kimikate të përjetshme për shkak të viteve që duhen për t'u zbërthyer, substancat perfluoroalkil dhe polifluoroalkil janë të pranishme në gjakun e rreth 98 përqind të amerikanëve, sipas të dhënave nga Akademitë Kombëtare të Shkencave, Inxhinierisë dhe Mjekësisë. Plakja epigjenetike - një masë e moshës biologjike dhe jo kronologjike - ishte më e theksuar tek burrat, tha studimi.

"Lidhja midis ekspozimit ndaj PFAS dhe plakjes së përshpejtuar epigjenetike ishte më e forta tek burrat e moshës 50 deri në 65 vjeç", tha në një email autori i studimit Xiangwei Li, profesor i epidemiologjisë në Shkollën e Mjekësisë të Universitetit Shanghai Jiao Tong në Kinë.

"Tek burrat më të rinj dhe ata mbi 65 vjeç, lidhja ishte më e dobët dhe kryesisht jo statistikisht e rëndësishme", tha Lee.

"Ne vumë re disa shoqata edhe tek gratë, por ato në përgjithësi ishin më pak të theksuara dhe më pak të qëndrueshme sesa tek burrat e moshës së mesme."

Gjetjet tregojnë një "efekt specifik ndaj seksit" që mund të pritet nga kimikatet që prishin sistemin endokrin, një rrjet jetësor që rregullon funksionet kryesore të trupit si rritja, metabolizmi, gjendja shpirtërore dhe riprodhimi, tha Jane Munke, drejtoreshë ekzekutive dhe këshilltare kryesore shkencore e Forumit të Paketimit të Ushqimit, e cila nuk ishte e përfshirë në hulumtim.

Tek burrat, akumulimi i PFAS mund të ulë nivelet e testosteronit, të dëmtojë cilësinë e spermës dhe të rrisë rrezikun e kancerit të testikujve dhe veshkave.

Studimet e mëparshme tregojnë se gratë duket se i eliminojnë disa substanca PFAS më shpejt se burrat, për shkak të shtatzënisë, ushqyerjes me gji dhe humbjes së gjakut menstrual. Hulumtimet kanë treguar gjithashtu se ndryshimi në akumulimin e PFAS midis grave dhe burrave zvogëlohet pas menopauzës.

Ndërsa rezultatet e studimit të ri janë interesante, ato "nuk mund të interpretohen si një marrëdhënie shkak-pasojë, por më tepër si pjesë të një enigme ose blloqe ndërtimi për të përcaktuar besueshmërinë biologjike", tha Munke në një email.

Këshilli Amerikan i Kimisë, i cili përfaqëson industrinë, i tha CNN se studimi "eksplorues" bazohej në një mostër të vogël të të rriturve të moshuar, duke përdorur të dhëna të mbledhura më shumë se 20 vjet më parë.

"Ky punim nuk ofron prova se ekspozimi ndaj PFAS shkakton plakjen, as nuk ndryshon aktivitetin e gjerë shkencor dhe rregullator që është duke u zhvilluar për të kuptuar dhe menaxhuar substanca specifike PFAS që mund të shkaktojnë shqetësim", tha Tom Flanagin, drejtori i lartë i komunikimit i këshillit, në një email.

Përdorimi i orës biologjike

Studimi, i botuar të enjten në revistën Frontiers in Aging, përdori të dhëna publike nga një grup i përzgjedhur rastësisht prej 326 grash dhe burrash të moshuar të regjistruar në Anketën Kombëtare të Shëndetit dhe të Ushqyerjes në SHBA në vitet 1999 dhe 2000.

Mostrat e gjakut të mbledhura në atë kohë u testuan për praninë e 11 llojeve të kimikateve PFAS. Metiloma e ADN-së u mat gjithashtu në qelizat e gjakut të pjesëmarrësve - një shënues epigjenetik që rregullon shprehjen e gjeneve.

Për këtë studim, studiuesit i futën të dhënat e ADN-së në dymbëdhjetë "ora epigjenetike", të njohura edhe si orë biologjike, për të vlerësuar plakjen e gjakut dhe indeve të tjera tek pjesëmarrësit.

Rreziqet e PFAS

Të përdorura që nga vitet 1950 për të prodhuar produkte të konsumit që nuk ngjitin, nuk i rezistojnë vajit dhe ujit, si dhe janë rezistente ndaj ndryshimeve të temperaturës, kimikatet PFAS janë lidhur me probleme serioze shëndetësore, duke përfshirë kancerin, problemet e fertilitetit, kolesterolin e lartë, çrregullimet hormonale, dëmtimin e mëlçisë, obezitetin dhe sëmundjet e tiroides.

Rreziqet e të ashtuquajturave substanca PFAS "të trashëguara", të tilla si acidi perfluoroktansulfonik (PFOS), acidi perfluoroktanoik (PFOA) dhe acidi perfluoroheksansulfonik (PFHxS), janë aq të njohura saqë përfshihen në planin global të heqjes graduale sipas Konventës së Stokholmit të vitit 2001 mbi Ndotesit Organikë të Qëndrueshëm, një marrëveshje ndërkombëtare që synon reduktimin e kimikateve toksike që bioakumulohen në organizma dhe mjedis. Shtetet e Bashkuara e nënshkruan traktatin, por nuk e ratifikuan atë.

"Rezultatet tona sugjerojnë që disa substanca PFAS më pak të studiuara - konkretisht acidi perfluorononanoik (PFNA) dhe perfluoroktanesulfonamidi (PFOSA) - gjithashtu mund të kenë lidhje biologjikisht të rëndësishme", tha Li.

Studimi, në fakt, tregoi se përqendrimet më të larta të PFNA dhe PFOSA ishin një parashikues i fortë i plakjes më të shpejtë epigjenetike tek burrat midis moshës 50 dhe 64 vjeç, por jo tek gratë.

Pavarësisht këtyre gjetjeve, "është e rëndësishme të mos bësh panik", tha Lee.

"Studimi ynë tregon shoqata, jo prova të shkakësisë. Ekspozimi ndaj PFAS është i përhapur dhe shmangia e plotë nuk është realiste."

"Megjithatë, zvogëlimi i ekspozimit aty ku është e mundur - për shembull duke përdorur filtra uji të çertifikuar, duke ndjekur paralajmërimet lokale për cilësinë e ujit dhe duke minimizuar kontaktin me materiale rezistente ndaj njollave ose yndyrës - mund të jetë një hap i arsyeshëm", shtoi ai.

"Në të njëjtën kohë, ulja e ndjeshme e rrezikut varet shumë nga masat rregullatore dhe sanimi mjedisor, pasi shumë ekspozime ndodhin në nivel komuniteti."