Si funksionon truri kur luteni, sipas neuroshkencës

Në vitet e fundit, shkenca ka vëzhguar se si aktivitetet shpirtërore ose introspektive, të tilla si lutja ose meditimi, aktivizojnë mekanizma të vëzhgueshëm të trurit që mund të kenë një ndikim pozitiv në shëndetin mendor.

Kjo disiplinë në zhvillim përqendrohet në analizimin e asaj që ndodh në tru gjatë praktikave fetare; ajo kërkon të identifikojë mekanizmat nervorë që aktivizohen kur njerëzit luten ose kërkojnë të lidhen me transcendentalin.

Për C.S. Lewis, autorin e famshëm britanik që solli në jetë universin e Narnias, lutja iu përgjigj një nevoje intime dhe të pashmangshme, dhe ai dikur tha: "Unë lutem sepse nuk mund ta bëj, sepse jam i pangushëllueshëm; nevoja për ta bërë këtë buron nga unë vazhdimisht, zgjuar ose në gjumë. Nuk e ndryshon Zotin, më ndryshon mua", sipas BBC.

Figura si Zhan D'Ark dhe Nene Tereza rrëfyen përvoja intensive shpirtërore që për shekuj u interpretuan përmes lentes së besimit. Sot, shkenca i analizon ato nga një perspektivë tjetër.

Qasja shkencore nuk e mohon dimensionin shpirtëror nga perspektiva e besimit, por ofron një shpjegim alternativ fiziologjik për fenomenet mistike dhe konsideron se epilepsia e lobit temporal mund të prodhojë ekstazë, halucinacione dëgjimore dhe vizuale, ndjesi të pranisë hyjnore dhe përvoja të mirëqenies intensive.

Në esenë 'Neuronet e Zotit', Diego Golombek sugjeron që shumë përvoja mistike mund të kenë një origjinë neurologjike, duke çuar në aktivizime intensive dhe perceptime të ndryshuara që interpretohen si kontakt hyjnor.

Përsëritja e lutjeve ose meditimi aktivizon lobin frontal, veçanërisht korteksin paraballor, një zonë kyçe për përqendrim dhe rregullim emocional. Kjo praktikë forcon qarqet nervore të fokusit të qëndrueshëm dhe përmirëson kontrollin mbi mendimet shpërqendruese.

Në vitin 2006, sipas The Telegraph, neuroshkencëtari Mario Beauregard, nga Universiteti i Montrealit, botoi në Neuroscience Letters një studim që ai kreu me pesëmbëdhjetë murgesha karmelitane që zbuloi se përvojat mistike aktivizojnë një duzinë rajonesh të trurit, duke përjashtuar ekzistencën e një zone ekskluzivisht për shpirtëroren.

Neuroteologjia po fiton terren në shëndetin mendor duke demonstruar se meditimi dhe lutja prodhojnë ndryshime të vërteta në tru. Sipas Andrew B. Newberg, drejtor i kërkimit në Institutin Marcus për Mjekësi Integrative në Universitetin Thomas Jefferson në SHBA, këto praktika forcojnë zonat e lidhura me përqendrimin dhe dhembshurinë, ndërsa zvogëlojnë aktivitetin në rajonet e lidhura me frikën dhe zemërimin, sipas Reuters.

Përveç kësaj, Newberg ka analizuar rolin e neuroteologjisë brenda psikiatrisë integrative, duke vënë në dukje se ata që mbajnë një praktikë shpirtërore të qëndrueshme kanë tendencë të regjistrojnë nivele më të ulëta ankthi dhe depresioni, së bashku me një ndjenjë më të madhe të mirëqenies së përgjithshme.

Newberg shpjegon se në gjendjet e lutjes ose meditimit intensiv, aktiviteti zvogëlohet në zonat kryesore të trurit, siç janë lobet parietale frontale dhe superiore, duke zvogëluar perceptimin e vetes dhe duke nxitur ndjenjat e unitetit, transcendencës dhe lidhjes me diçka më të madhe, sipas BBC.

Lutja dhe meditimi, kur praktikohen rregullisht, transformojnë trurin falë neuroplasticitetit, duke ndryshuar si proceset mendore ashtu edhe strukturën e lëndës gri, sipas Responsible Medicine.