Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

POLITIKOFF

Të hash vetëm nuk është më aq e çuditshme, në fakt është një trend

Politiko 30 Janar 2026, 20:19

Të hash vetëm nuk është më aq e çuditshme,

'Solo dining', ose të hash vetëm, po kthehet nga një situatë që dikur të bënte të ulje kokën, në një zakon krejt normal, madje edhe në një trend. Për vite me radhë, momenti klasik te dera e restorantit ishte i njëjtë: kamarieri pyet “Sa veta jeni?”, ti përgjigjesh “Jam vetëm” dhe, pa e kuptuar, të duket sikur ke dhënë një shpjegim për diçka që s’duhej shpjeguar fare. Si të kishe një takim të prishur, si të ishe në pritje të “planeve të vërteta”, si të po e mbushe kohën. Sot, kjo mënyrë e të menduarit po zbehet.

Debati u ringjall edhe nga një pyetje e thjeshtë që qarkulloi online: a është e çuditshme të hash vetëm në restorant, apo është thjesht një nga ato gjëra që i kemi ngarkuar me turp pa arsye. Përgjigjja, në praktikë, po del gjithnjë e më e qartë. Në një botë ku gjithnjë e më shumë njerëz jetojnë vetëm, ku oraret e punës nuk përputhen, ku çiftet hanë në kohë të ndryshme dhe miqtë s’janë gjithmonë të lirë, të ngrënit vetëm nuk është “përjashtim”, është realitet i përditshëm.

Edhe Italia po e sheh këtë ndryshim. Familjet me një person po shtohen, dhe bashkë me to po ndryshon edhe mënyra si e jetojmë ushqimin: një tavolinë për një nuk shihet më si dënim social, por si një zgjedhje praktike, e qetë, ndonjëherë edhe e këndshme. Në fakt, shumë njerëz po e zbulojnë se ka diçka çliruese te ideja që mund të shkosh për darkë pa pasur nevojë të koordinosh mesazhe, të presësh përgjigje, apo të justifikosh pse s’gjetët dot një datë.

Në këtë histori ka edhe një kthesë tjetër interesante: gatimi për veten. Për një kohë të gjatë, “s’ia vlen të gatuash vetëm për një” ishte frazë standarde. Sot, po riformulohet si një akt kujdesi. Të gatuash për veten mund të jetë respekt për trupin, qetësi për mendjen, një mënyrë e thjeshtë për ta trajtuar veten si dikë që e meriton një vakt të mirë, edhe kur s’ka spektatorë. Dhe po, ndonjëherë rreziku është i kundërt: kur je vetëm, mund të biesh në kurthin e ushqimit të shpejtë dhe të varfër, pikërisht sepse askush s’të sheh. Por për shumë të tjerë, procesi i gatimit bëhet pjesa më e bukur e të ngrënit vetëm.

Nga ana psikologjike, një pjesë e parehatise ka qenë më shumë sociale sesa reale. Shpesh nuk është se njerëzit të gjykojnë, por ti mendon se po të gjykojnë. Dhe ky ndryshim perspektive po ndihmon: kur e pranon që shumë njerëz hanë vetëm, qoftë në shtëpi, qoftë jashtë, presioni bie. Megjithatë, raportimet tregojnë se gratë ndihen më të vëzhguara kur dalin vetëm, sidomos në udhëtime ose në darka jashtë, sepse ende ekziston pritshmëria e vjetër që ato “duhet” të jenë më të lidhura me marrëdhëniet dhe shoqërinë.

Për këdo që s’është mësuar, hyrja në këtë zakon mund të bëhet me hapa të vegjël. Një kafe, një bar i qetë, një vend pranë dritares ku ndihesh rehat. Një libër, një tablet, ose thjesht telefoni për pak minuta, derisa të kthehet në natyrale. Shumicën e kohës, askush s’ka kohë të të analizojë, secili është i zënë me botën e vet.

Edhe vetë restorantet po përshtaten. Sediljet në banak nuk janë më privilegj i bareve. Po shtohen tavolinat e vogla, vendet pranë vetrinave, hapësirat ku një person ndihet i mirëpritur, jo “i futur me zor” në një cep. Lokalet po e trajtojnë klientin që vjen vetëm me të njëjtën normalitet si një çift apo një grup, pa ngritur vetulla dhe pa e bërë tavolinën për një të duket si diçka e çuditshme.

Në fund, arsyeja është shumë e thjeshtë dhe shumë njerëzore. Ndonjëherë ke uri. Ndonjëherë do të dalësh. Ndonjëherë s’ke dëshirë të organizosh asgjë. Dhe të hash vetëm i zgjidh të gjitha këto, pa justifikime, pa dramatizim, pa e kthyer një vakt në provë shoqërore. Thjesht një tavolinë për një, dhe qetësia që të bën mirë.