Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Vizioni që i duhet Shqipërisë

Politiko 10 Qershor 2019, 19:44

Ndriçim Kulla

Vazhdimi i fushatës nga ana e mazhorancës megjithëse po sfidon çdo arsye përballë me tërë këto ngjarje politike që po ndodhin, me flamujt kombëtarë në sfond , formalisht të jep përshtypjen e një ideje të gjetur për kushtet në të cilat ndodhet Shqipëria. Ideja e bashkimit, e vënies së interesit të Shqipërisë mbi interesin e partisë, e po njëlloj edhe interesit personal, është ajo çka i duhet sot rrugës sonë integruese. Por kur shikon më pas, në radhën e parë të asaj shpure që “viziton” mitingjet, të qeshur e të buzëqeshur, figura të tilla si p.sh. ish-ministria Nikolla, e cila u bë “fërtele”, moralisht, politikisht, e madje dhe njerëzisht e kulturalisht, nga ana e asaj proteste madhështore të studentëve, vetëm pak muaj më parë, kupton se në vend të gjetjes kemi të bëjmë me një maskim të madh propagandistik të gjendjes, nën deçiturën e një filmi tragjiko-komik me titull “Sikur s’ka ndodhur asgjë”.

Po të risjellësh në mëndje imazhet e fushatës elektorale të para dy viteve, që vijuan takimin Rama-Basha, edhe ato të organizuara me sfondin e ngjyrave kuq-e-zi e të unitetit në emër të kombit, arrin në përfundimin se kemi të bëjmë me një fotokopje të së njejtës skemë, e cila ashtu siç po del nga publikimet e Bild, po hap “petët e atij lakrori aq të shijshëm vjedhjesh elektorale. Këtë herë, shtrohet natyrshëm pyetja, a kemi vallë nevojë për këtë imazh Shqipërie dyfytyrëshe që po na ofron mazhoranca? Ende pa përfunduar protesta maratonë disa mujore në emër të vjedhjes emblematike prej miliona eurosh për km të projektit të rrugës së Astirit, dhe ende pa u ndëshkuar askush për këtë skandal, si dhuratë zhvillimi bashkia përkatëse propozon një tjetër PPP rruge qindra milionëshe, për të vënë një tjetër kasafortë sigurie për një tjetër vjedhje elektorale.

Atëherë, Milot-Balldren, një kumt premtimor i fushatës së sapo nisur elektorale s’është gjë tjetër veçse seria e dytë e filmit të mësipërm ‘Sikur s’ka ndodhur asgjë”. Seria e tretë, si në të gjitha prodhimet hollivudiane, është paralajmëruar në “mënyrë të bujshme” që më parë nga një “ligj special” për teatrin, dhe pritet të zyrtarizohet gjatë kohës së fushatës me një V.K.M të posaçme, në një kohë kur beteja gati një vit e gjysmë për mos-prishjen e teatrit, është nga më të sensibilizuarat për qytetarët e Tiranës, që rrallë herë janë shfaqur kaq të bashkuar se sa për këtë çështje. Arroganca e oligarkëve duket se e ka shuar frymën reformiste të mandatit të parë, që solli aq shumë rezultat elektoral, dhe tani ajo ia ka zënë mazhorancës sytë e vizionit, duke e bërë të vërtitet si një fugë rreth serialit të parë të qeverisjes së saj mes skandaleve të PPP që vjedhin qindra milionë euro dhe s’pyesin qoftë edhe një grimë për vullnetin dhe revoltën e qytetarëve. Atëherë s’ka të drejtë ky popull ose një komunitet i prekur nga një problematikë e tille të ndërpresë në mes kontratën e mandatit me çdo lloj qeveritari dhe vizioni që është kundra vullnetit të tij. Jo, të thonë, se s’është në kushtetutë, e për më tepër bëhet precedent për përsëritjen në të ardhmen. Po për cilën kushtetutë bëhet fjalë kur ne s`kemi organin e saj që e ruan dhe e interpreton atë ,Gjykatën Kushtetuese ?

Megjithatë , le ta vendosim në kushtetutë, le ta parandalojmë që më parë me anë të një sistemi të ri rregullash kontrolluese, që gjithkush që të vijë më pas në pushtet të mos arrijë të sillet më kështu, si padroni i gjithçkaje, qoftë në parti, qoftë në qeveri, e qoftë edhe në elektorat, me vjedhje e banda. E për më keq, të ketë vizionin “demokratik” të shkallës më të lartë në serinë e fundit të filmit të vet, me titull “Bëjmë zgjedhje pa opozitën, sikur s’ka ndodhur asgjë”. Është pikërisht një vizion krejt tjetër për të cilin kemi nevojë, një vizion që pas kësaj date, 30 Qershor, të thotë se asgjë s’do të jetë më si më parë. Një vizion për t’i dhënë fundin tranzicionit, me ndryshime të tilla sistemike sa të mos ketë nevojë që të arrihet deri në këto sakrifica dhe kosto të jashtëzakonshme për Shqipërinë, për të dorëhequr një ministër apo kryeministër që e ka “ngrënë tashmë tasin e vet të qumështit të premtimeve zulmëmëdha, si në zgjedhjet e tjera. Sistemi ynë shtet nuk mund të pjellë më vjedhje të tilla shumë vjeçare me anë të PPP, të cilat e vrasin dhe e masakrojnë ekonominë shumë më tepër se çdo gjë tjetër, nuk mund të mos bëjë dot zgjedhje të pavjedhura e veçanërisht pa devijuar artificialisht vullnetin e votuesve, nuk mund të detyrojë më opozitat e ardhshme të dalë nga parlamenti për t’u dëgjuar apo kuptuar në vërtetësinë e problemeve që ajo shtron.

Edhe ky precedent nuk mund të përsëritet dhe duhen gjetur instrumentet ligjorë e kushtetues që ndëshkueshmëria të jetë “një zakon” i përhershëm i administratës shqiptare, nga fillimi deri në kreun e saj, në mënyrë që të flasë vetëm ligji jo rruga. Ky është vizioni për të cilin kemi nevojë, pasi tashmë vizioni i mazhorancës është “asgjë të re nga fronti i reformizmit progresist”, vizion ky që ndoshta i solli fitoren e dikurshme elektorale. Edhe formalisht pema e risive të saj është tharë gjer në rrënjë. Droga dhe krimi kanë bërë punën e vet edhe në rigjenerimin e kreativitetit të rilindjes. Tashmë edhe propaganda s’po pjell më imazh tjetër vecse mitingje bajate dhe kërcënime për dhunë e burgosje, për prishjen e zgjedhjeve.

Por për ç’zgjedhje bëhet fjalë? Për ç'premtime? Për ç’vizion? Mbajini, ua kemi falur, kjo ishte edhe përgjigja popullore sipas sondazheve të para një jave. I takon opozitës të detajojë tani vizionin që tashmë ka shpalosur dhe që populli po e kërkon. E ardhmja e re mbetet në dorën e saj dhe të mënyrës se si do të sillet ndaj këtij momenti, me parimet e një sistemi të ri që me ligj, moral dhe seriozitet të shkruajë: Nga sot, asgjë të mos jetë më si më parë si në flamurin tashmë të shqyer të Rilindjes.