Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Zjarret në Greqi dhe "piromanët" e urrejtjes

Politiko 2 Gusht 2018, 20:25

Zjarret në Greqi dhe "piromanët" e urrejtjes

Naum Mara

Zjarret e verës, nuk di pse sjellin në mendje "zjarret" e urrejtjeve, me të cilat na patën ushqyer gjatë viteve të Diktaturës.

Ishe i edukuar të urreje; ishe i mësuar me urrejtje; ishe i nderuar po të tregoje urrejtje.

Urrenim aristokratët dhe borgjezët, bile edhe mikroborgjezët.

Urrenim imperialistët, kapitalistët dhe revizionistët.

Urrenim fashistët, monarko-fashistët, titistët, çetnikët dhe menshevikët.

Urrrenim më pas edhe të gjithë oportunistët, impresionistët, ekzistencialistët, pragmatistët, konstruktivistët, kubistët, surealistët, pacifistët, dadaistët, trockistët, relativistët dhe anarko-sindikalistët.

Shtireshim se kishim dashuri për popujt.

Por, po t’ju hiqje popujve të gjithë llojet e të sipërpërmendurve cilët mbeteshin?

Shokët Zhoao Amazonas, Raul Marko dhe Fosko Di Nuçi?

Ndaj edhe ishim të prirur të urrenim amerikanët, anglezët, gjermanët, rusët, grekët, jugosllavët, polakët, rumunët, bullgarët dhe, në fund, edhe kinezët.

E gjithë kjo urrejtje e injektuar në venat tona nga maja e diktaturës nuk ka se si të shlyhet lehtë nga gjaku dhe psikologjia jonë.

Para një jave, zjarre të menjëhershme dhe të paparashikuara morën jetët e gati 100 vetëve në periferi të Athinës. Shumica grekë, por edhe qytetarë të huaj. Njerëz si ne.

Gazetat turke (armiqtë tradicionalë të grekëve) patën si kryeartikuj tituj në gjuhën greke. Gazetat tona shumë të kujdesshme në solidaritetin e tyre. Politikanët gjithashtu të përmbajtur dhe një pjesë jo e vogël komentuesish shprehnin “gëzimin e marrë“ për zjarret.

Si për të mos qënë e mjaftë urrejtja e verbër e pseudo-patriotëve në mediat sociale, sa fashiten pak flakët, shfaqen "piromanët" e urrejtjes. Gazetarë dhe analistë, të cilëve “ju është hapur barku nga solidarizimi i tepërt” i shumë njerëzve që vlerësojnë popullin grek dhe ndjejnë dhimbjen e tyre. Për ta është e pranueshme të thuash në shenjë solidarizimi “Jam amerikan”, “jam francez”, “jam gjerman”, “jam Sharli Hebdo”, “jam spanjoll”, “jam nga Oslo”, por në mënyrë kategorike nuk duhet të thuash në momente të vështira për fqinjët, se “jam grek”. A thua se kur dëgjojnë fjalën “grek”, ju kujtohen vetëm një tufë me ushtarë idiotë, që klithin “me zorrët e shqiptarëve do bëjmë lidhëse këpucësh” dhe në mënyrë të pavetëdijshme ju "hapet barku dhe ju shfaqen rropullitë". Për më tepër, përmendin edhe "sindromin e Stokholmit", që i ka zënë shqiptarët-viktima dhe si rrjedhojë i ka bërë të dashurohen me "kriminelët rrëmbyesa grekë".

Këta analistë dhe gazetarë mund të të shqyejnë gurmazin, po qe se thua “nuk e dua Europën e Bashkuar”, në themelet e së cilës është pikërisht falja, solidarizimi dhe bile edhe vëllazërimi i dy popujve më armiq të historisë moderne: gjermanëve dhe francezëve. (Mes tyre ishin derdhur lumenj gjaku dhe ishin thurur këngë nga më makabret kundër njëri-tjetrit.)

Më keq akoma, po të të shkojë mendja e të thuash se “jam sirian”, “jam iranian” apo “jam afrikan”, për t’u solidarizuar me ata që largohen nga vatrat e luftës vetëm për të mbijetuar. Mund të të venë epitete që fillojnë me ‘plehra” dhe përfundojnë me “kanibal”.

Nuk mund të jesh atdhetar i mirë dhe as njeri i mirë, nëse nuk do fqinjin ashtu si do veten.

Eshtë në bazën e mësimeve të krishtërimit, që përbëjnë themelet e Humanizmit të sotëm.

Grekët, serbët, maqedonasit dhe malazeztë nuk janë as më të mirë dhe as më të këqij se ne. Janë fqinjët tanë të cilët edhe nëse nuk jemi në gjendje t’i duam, nuk ka pse t’i urrejmë.