Flash News

Gjykojeni protestën nga kundërshtarët

Aksident në Greqi, ndërron jetë 16-vjeçari shqiptar

Protesta trazon PS-në/ Zegjineja e ‘meme-ve’ sulmon influenceren: Shëmtirë, diote. Balla kapet me Reuters

Vrasja në Paskuqan/ Autori është gjurmuar deri në Bovillë, ka braktisur mjetin

Publikoi tezën e Letërsisë 20 minuta pas nisjes së provimit, përjashtohet maturanti në Kukës

OP-ED

Hija që na rëndon: Vështrim kritik mbi vazhdimësinë e komunizmit dhe kryengritjen e pa përfunduar në Shqipëri

Politiko 3 Prill 2020, 16:59
Hija që na rëndon: Vështrim kritik mbi vazhdimësinë e

nga Andi Mustafaj

Pjesa IV (nga V)

Shfaqjet e vazhdimësisë së komunizmit tek ushtrimi i pushtetit

Pak e nga pak, por në mënyrë të sigurtë, komunizmi rifitoi fushën e humbur në fund të vitit 1990, deri më sot kur kjo vazhdimësi shfaqet tashmë pa turp, e dehur nga besimi i tepruar në aftesitë e saja sunduese.

Ripërtëritja e cunguar e brezave është ndoshta elementi më i dukshëm i ketij fenomeni. Rrëzimi i diktaturës dhe dalja në plan të parë e një brezi të ri, arriti të fshehë për pak kohë faktin se personat përgjegjësë të sistemit komunist apo pasardhësië e tyre nuk qenë zhdukur kurrë në të vërtetë. Në pritë, si një gjarpër i plagosur në mes të shkurreve, secili prej tyre, në heshtje priste momentin e vet.

Të parët që u ripërtërinë ishin më pak të turpshmit, ata që pa asnjëbrerje ndërgjegjeje për 45 vitet e shkaktuara nga ideologjia e tyre, vazhduan të vepronin në jetën politike të vendit duke u mjaftuar me një ndërrim emër partie.

Te tjerë, pritën shumë pak. Larg petkut politik, u veshën me rrobat e shpëtuesit. Si zjarrëfikës piroman, ata shpalosën nevojën që shoqëria e re që po ndërtohej kishte për ta, teknicienë të zotë në në një shtet tashmë pa referenca te qëndrueshme.

Të tjerë akoma, mbasi u siguruan se bëmat e tyre në erresirën e mundësuar nga diktatura do mbaheshin te kycura në arkivat më të errëta të ministrive, filluan të dilnin në dritë. Ata buzëqeshnin duke shijuar rrezet e ngrohta të mirënjohjes publike mbas një jete duke përgjuar, përndjekur dhe denoncuar bashkëqytetarët e tyre, ndonjëherëedhe  bashkëfamiljarët e tyre.

Rrjeta po endej. Ajo u përfundua, mbas një fushate mbushur me mashtrime, me ardhjen në pushtet të brezit të pinjollëve te komunizmit. Ditmir Bushati, Belinda Balluku apo i pari prej tyre, Edi Rama, pa kurrfarë sikleti e rikthyen komunizmin në të gjitha hallkat e shtetit dhe shoqërisë. E rikthyen në krye te shtetit me Gramoz Rucin, Kryetar të Parlamentit, të shkencës me Skënder Gjinushin, Kryetar të Akademisë së Shkencave, të drejtësisë me Arben Krajën, në krye të SPAK

Komunizmin e rikthyen gjithashtu në mes te jetës sonë të përditshme, nëpërmjet afishimeve në rrugë dhe përkujtimoreve në nder të komunistëve apo në simbolikën kombëtare me nderimin e nje numri te madh kriminelësh, në administratë, në arsim e kudo ku ju është dhënë mundësia...

Përtej ripërtëritjes së cunguar të brezave, mund të themi që vazhdimësia e komunizmit shfaqet (në menyrë jo shteruese) në ushtrimin e pushtetit në dy mënyra të tjera të mëdha: kulti i individit dhe mungesa e plotë e përgjegjësisë së Kryeministrit të vendit.

Personifikimi i pushtetit në një individështë një sëmundje e përgjithshme nga e cila kanë vuajtur, vuajnë dhe do të vuajnë gjatë shumë sisteme politike. Kjo sëmundje përkthehet në organizimin e jetës politike rreth liderit, nevojën e tij për të qenë gjithmonë në qendër te vëmëndjes apo në kërkimin e përgjigjeve ndaj cdo problemi tek ai. Mirëpo, pak sisteme e kalojne cakun e personifikimit për të shkuar te ai i kultit të individit. Këtë e bëjnë diktaturat ose sistemet thellësisht te pashëndetshëm.

Edi Rama nuk kërkon të jetë vetëm Kryeministri i Republikës së Shqipërise, ai kërkon të sundojë deri tek mendjet tona dhe te gdhendë në shpirtin tonë imazhin e tij. Ai nuk mjaftohet me drejtimin e qeverisë, e cila në vetvete eshte nje detyrë madhore. Jo, ai dëshiron të jetë gjithandej. Pushteti per të eshte si uji i kripur, sa më shume e pi, aq më shume etje ka.

Ai është lideri suprem i cili vendos për cdo gjë, nga postet shtetërore e deri tek kush lyen shkallet e nje pallati, nderkohë qe jetojmë teorikisht në një shtet ku ndarja e pushteteve dhe autonomia e autoriteve vendore jane parime kushtetuese.

Ai eshte babai i popullit, të cilit populli i puth dorën në mes të rrugës nderkohë qëtermeti i ka shkatërruar shtepitë e jetën, apo që te përgjigjet në telefon nderkohë që ankthi ka kapluar botën perballë koronavirusit.

Ai është bamirësi i cili shfaqet si babagjyshi i vitit të ri në televizion ndërkohë që shqiptaret largohen masivisht nga mjerimi në të cilin gjenden.

Ai është ndëshkuesi i cili me një fjalë goje vendos cili hiqet nga puna dhe cili  shkon në burg, shumicën e kohës njerëz të varfër, ndërkohë që oligarkët pasurohen çdo ditë e më shumë.

Ai ka monopolin e të vërtetës të cilën si nje Narcissus modern ja shpreh popullit pa rreshtur nëpërmjet një televizioni i cili mban emrin e vet.

Ai është shembulli të cilin duhet të ndjekim nëpërmjet vendosjes së kodeve të reja të veshjes, njëri më ekstravagant se tjetri, ndërkohë që në funksionin e tij ai nuk përfaqeson veten e vet por Shtetin dhe popullin Shqiptar.

Ai eshte artisti kulmor të cilin e gjejmë në pikturë, aktrim, këngë, humor, arkitekturë e design, të cilit askush nuk guxon ti japë një kritikë të vërtetë, njësoj si një diktatori të një vendi të botes së tretë.

Ai eshte miti, një Ismail Qemal i ri të cilit tenton ti ngjajë deri tek mjekra, duke ngulitur nje narrativë simbolike në subkoshiencën e çdo qytetari shqiptar.

Në stilin e tij fatkeq, Edi Rama është tejet i zoti. Ai e ka kuptuar se komunizmi vazhdon në njëformë tjetër, me maskë te re edhe pse thjesht te pjesshme, në shoqerinë tonë. Ai i ka kuptuar të gjitha kodet dhe rregullat e lojës dhe i perdor ato tërësisht nderkohë që një pjesë e madhe e opozitarëve apo intelektualëve jetojnë në botën formale, atë të krijuar për sy e faqe, që gjendet vetëm në letrat e në sirtarët e shtetit.

Partia Socialiste është zhdukur, Rilindja vetëështë zhdukur. Ka mbetur Edi Rama, dhe njëlloj si në komunizëm, Edi Rama nuk është asnjëherë përgjegjes për asnjë gjë.

Nga të gjithë elementët e analizës, ky është ndoshta më i cuditshmi. Eshte me i cuditshmi sepse nënkupton një verbim te vetëdijshëm të shoqerisë, një verbim i cili të bën të pranosh se në të vërtetë, gjërat që ndodhin nuk jane faji i Edi Ramës ndërkohë qe ky i fundit të bind po në atë moment se çdo gje që ndodh vjen prej tij.

Vendi është më mirë fal Edi Ramës, ka bërë më shumë në disa vite sesa gjithë të tjerët në 20 vite tha një herë në televizion, por nuk është faji i tij që njerezit ikin masivisht nga shteti i tij i ndritur.

Ekonomia është rritur në permasa te pa para falë Edi Rames, por varfëria në te cilën gjenden familjet shqiptare nuk eshte faji i tij.

Krimi është luftuar si kurrë me parë, por nuk është faji i tij që të gjithë kriminelët e mëdhenj të vendit tonëjanë jashte burgut dhe lëvizin lirshëm nëpër rrugët e qyteteve apo që shefat e mëdhenj të policisë së qyteteve të jugut së bashku me kushërinjtë e Ministrit te Brëndshem jane trafikantë ndërkombëtar droge.

Korrupsioni është shkatërruar, por nuk është faji i tij që Shqiperia humbi përsëri 7 vende tek indeksi i korrupsionit duke e cuar këtë rënie në 23 vende ne 3 vite.

Kryeministri i vendit tonë bërtiste nëpër televizione dhe në foltoren e parlamentit se mezi priste të vinte dekriminalizimi që të dilte më në fund në pah se kush ishte kriminel. Dolën të tijët, “ekipi më i mirë që ka pasur ndonjëherë Shqipëria”, njëri pas tjetrit, në një varg makabër të shpërbërjes së institucioneve publike. Por ai përsëri prapë nuk ishte përgjegjës.

Qofshin në poste ministrore, parlamentare, bashkish apo administrate, Kryeministri nuk ka qënëasnjëherë përgjegjës. Më keq, në organizime skenarike të denja për momentet më tragjikomike të historisë së komunizmit, personat që kanë kryer shkelje kerkojnë falje që kane zhgenjyer lartmadhërinë e tij. Ata përulen dhe ikin.

Edhe pse Kryeministri paraqitet si një njeri të cilin e gënjejnë, një njeri i dobët të cilin e shfrytezojnë, imazhi i tij, falë gjithë propagandës qe ai ka ndërtuar nuk preket. Paradoks ky që ndodh vetëm në sisteme diktatoriale në përgjithësi dhe në atë Shqiptar në vecanti.

Prej kokës qelbet peshku, thotë shprehja popullore, dhe prej kësaj koke, vazhdimësia e komunizmit është shpërndarë ...sic ndodh me aromen, në të gjithë shoqërinë.

Pjesa I

Pjesa II

Pjesa III

Vijon...

Të fundit