‘Dëborë në Tiranë’, një udhëtim në një qytet më të errët e të ftohtë se ai që njohim

Historitë e dedektivit privat Bardhyl Nini vijojnë nëpër një Tiranë kaotike, ku lufta mes së mirës dhe së keqes, pushtetit, parasë dhe dashurisë për vendin nuk reshtin asnjëherë.

Informacion i përgjithshëm rreth librit

Për tri gjëra është i sigurt hetuesi privat Bardhyl Nini. E para, e vetmja drejtësi që do të gjejë në Shqipëri është ajo që do të arrijë ta bëjë me duart e tija. E dyta, kafja pa konjak “Skëndërbeu” është si pushka pa fishek. E treta dhe e fundit: po vajte në shesh mejdani, ose lufto me shpirt e me dhëmbë deri në fund, ose mos shko fare.

Bardhyli duket sikur ka gjetur rehat në Tiranën e tij. I shtyn ditët në lokalin e lagjes me një kafe e konjak para, duke luajtur domino e duke ndjekur raste pa shumë rëndësi. Kur Esteri troket në portën e tij, duket sikur detyra që do t’i japë është thjesht një tradhti bashkëshortore si shumë të tjera. Por qysh nga ai çast, hetuesi privat hyn në një vorbull ngjarjesh që nuk arrin më ta kontrollojë. Shpejt, do të gjendet i rrethuar nga të fortët e qytetit, batakçinj e mashtrues ordinerë, prostituta, gjykatës të korruptuar, fëmijë partizanësh, policë e shitës bajamesh. Bardhylit i duhet të kuptojë që çdo zgjidhje sjell edhe një sakrificë, dhe çdo sakrificë duhet paguar.

"Dëborë në Tiranë" është një udhëtim në një qytet më të errët e të ftohtë se ai që njohim, sa i nëndheshëm, aq edhe i dukshëm. Por është edhe një udhëtim në një botë morale me pyetje, dyshime, zgjedhje e hesape që duhen larë. Është përpjekja e protagonistit për t’u bërë shqiptar më i mirë, por është edhe historia e atyre që duan ta ndalin.

Sa jemi të gatshëm të paguajmë për atë gjë në të cilën besojmë? Cili është çmimi me të cilin çdokush shitet a blihet? Cili është flijimi përfundimtar?

Darien Levani (Fratar 1982), jeton në Itali që nga mosha 18-vjeçare, ku punon si avokat. Levani është fitues i çmimit “Penda e Argjendtë” në Shqipëri për romanin debutues “Poetët bëjnë dashuri ndryshe” (Botime Pegi, 2012). Prej atëherë ka botuar edhe romanin “Dopjo gjashta”. Ai shkruan edhe në shqipe, edhe në italishte.

Romani i tij i parë, i shkruar në italishte, Solo andata, grazie (2010), korri sukses të madh. Në Itali, u nderua me çmimet Nuto Revelli e Pietro Conti. Në 2017, romani Toringrad (Edizioni Spartaco) fitoi çmimin Glauco Felici, Tolfa Gialli e Noir. Në 2019, qeveria shqiptare i akordoi titullin “Ambasador i Kombit” për meritat e tij letrare.

1) Tamam-tamam, ajo që nuk duroja dot ishte dështimi ynë kolektiv. Këtë, unë as e pranoja e as e ndryshoja dot. Vetëm se kurrë s’arrija ta kuptoja pse gjërat kishin shkuar për dreq në këtë vend dhe ku duhej ta kapnim fillin që t’i vinim prapë në vend.

2) Bardhyl Nini, hetues privat, me zyrë në Tiranë. Pak acarues, pak i krisur, pak i zhgënjyer, pak cinik, pak nga të gjitha e asnjë shumë, se gjella me kripë e kripa me karar. Vajza jote bën gilivili, e do ta dish me kë? Merr në telefon Bardhyl Ninin, shërbim serioz, 24 orë në ditë. Djali ka ikur nga shtëpia e ka kërkuar azil në Francë a në Gjermani? Shko fol me Bardhylin, ai i jep drejtim.

3) Po të thosha që në këtë katrahurë lind një forcë, një forcë brutale dhe naive, djem 20 e ca vjeçarë që në 1997-ën i binin akoma maces me lugë, e vendosin që duhet marrë kështjella e Gjyles. Po nga t’ia nisësh, se ka prona pafund tjetri. Dyqane, pika karburanti, lokale, toka e kushedi se sa gjëra që nuk i dimë e nuk do t’i dimë asnjëherë. Çunave ua merr mendja që gjëja më e mirë është pika e basteve, se aty me siguri ka plot para. Flasim përpara tre apo katër vitesh, kupton, kishte para në qarkullim. Presin darkën kur mbyllet pika e bastit, futen me pistoleta në dorë, e nuk gjejnë as roje aty se, si i thonë, është frika ajo që e ruan vreshtin.