What anxiety is really trying to tell you

Most people, if given a button that would turn off anxiety forever, would press it without hesitation. Exhausting and intrusive, anxiety is the unwelcome guest of the emotional world.

But evolution rarely preserves useless traits for thousands of years, and unlike conditions that affect only a small percentage of people, mild anxiety is nearly universal. So before you hit that button, it's worth asking yourself what you're actually turning off.

Anxiety is not a modern defect. It is one of the most ancient behavioral responses in the animal kingdom, existing before language, culture, and even the neocortex. It can be seen as the oldest alarm system in the brain.

Essentially, anxiety is a danger detection system: the brain's way of anticipating potential future dangers and prompting the body to do something about them.

When you experience anxiety, the amygdala signals a potential threat and sets off a series of physiological responses. The hypothalamus signals the adrenal glands to release cortisol and adrenaline. The heart rate increases. Attention narrows. Muscles tense.

Then, the prefrontal cortex, responsible for planning and decision-making, begins working intensively to assess the threat and weigh the options.

It's a refined preparation mechanism that helped our ancestors survive long enough to pass it on to us.

However, anxiety's bad reputation is understandable; feeling anxious is unpleasant. No one enjoys the tightness in their chest before a difficult conversation, racing thoughts in the middle of the night, or nervousness before hitting "send" on an email.

But that discomfort is the point. If it were pleasant, anxiety wouldn't change your behavior. It works because it's unpleasant. And when it's appropriate for the situation, it brings at least three benefits that are worth preserving.

1. Anxiety helps you recognize danger

Many challenging situations are better handled when we anticipate them before they happen: an upcoming exam, a health risk, a relationship that is weakening. Anxiety is the result of the brain simulating what could go wrong and then sharpening your attention to notice the warning signs as early as possible.

In this way, a moderate level of anxiety can also improve cognitive performance. The Yerkes-Dodson Law, one of the oldest findings in psychology, shows that alertness and performance peak at moderate levels of stress, not when you're overly relaxed or overwhelmed. Feeling a little anxious before a job interview or a difficult conversation means your brain is helping you stay focused and prepared.

2. Anxiety shows what matters to you

Ankthi shpesh drejton gishtin pikërisht te diçka që një person e vlerëson: shëndeti, siguria, përkatësia, aftësia, reputacioni apo familja. Ai funksionon si një sinjal që thotë: "Kjo ka rëndësi, le ta marrim seriozisht."

Unë ende ndiej një valë të vogël ankthi sa herë që publikoj një buletin ose ngjitem në skenë për të mbajtur një fjalim. Kam mësuar të mos e interpretoj këtë si problem që duhet zgjidhur. Do të thotë se më intereson ta bëj mirë këtë punë.

Ditën kur ai ankth të zhduket plotësisht, do ta kuptoj se diçka ka ndryshuar dhe se kjo punë nuk ka më të njëjtën rëndësi për mua. Në këtë kuptim, ankthi mund të shërbejë si një busull duke treguar çfarë ka vërtet rëndësi për ju, ndonjëherë më sinqerisht sesa arsyetimi juaj i vetëdijshëm.

3. Ankthi ju paralajmëron kur diçka duhet të ndryshojë

Ankthi mund të shërbejë si një sistem paralajmërimi i hershëm, një sinjal se angazhimet tuaja aktuale mund të jenë shumë të rënda, shumë të rrezikshme ose në kundërshtim me nevojat tuaja.

Ankthi i vazhdueshëm për financat mund të pasqyrojë një model real dhe të paqëndrueshëm shpenzimesh. Ankthi i përsëritur i një prindi për udhëtimet e shpeshta të punës mund të tregojë se ai po humbet më shumë momente familjare sesa ndihet rehat. Frika e të dielës në mbrëmje që rikthehet çdo javë rrallë ka të bëjë me listën e detyrave të së hënës, zakonisht lidhet me vetë punën.

Kur drejtoja një startup, vazhdoja të ndihesha në ankth për marrëdhënien me bashkëthemeluesin tim, përgatitesha tepër për takimet dhe rikrijoja në mendje biseda të vështira. Për një kohë, e trajtova këtë si pasiguri timen si themelues për herë të parë. Në fund, kuptova se ankthi po më tregonte një mospërputhje reale.

Tani, kur ndiej ankth të vazhdueshëm në një marrëdhënie biznesi, e trajtoj si sinjal se diçka duhet të ndryshojë.

Ankthi është më i dobishëm kur është specifik (i lidhur me një situatë reale dhe të identifikueshme), proporcional (mjaftueshëm i pakëndshëm për t'u vënë re, por jo dërrmues) dhe i zbatueshëm (që çon në përgatitje dhe qetësohet pasi situata zgjidhet ose kur vijnë informacione të reja).

Kur ankthi është i paqartë, joproporcional ose paralizues, historia ndryshon dhe shpesh mund të nevojitet mbështetje profesionale.

Pyetja kryesore, pra, nuk është: "Si ta eliminoj ankthin?" Por: "A po më tregon ky ankth një problem real?" Në vend që të përpiqeni ta shtypni sinjalin, ju e hetoni atë. Ky ndryshim këndvështrimi e shndërron ankthin në kureshtje. Dhe kjo kureshtje, nga ana tjetër, shpesh të çon në një drejtim të dobishëm: drejt kuptimit, përgatitjes dhe ndonjëherë edhe vetëzbulimit të vërtetë. Kjo është arsyeja pse ndoshta nuk doni ta shtypni atë buton në fund të fundit. /Big Think