Marrëveshja Berisha-Meta: të kthesh opozicionin në opozitë

Politiko

Sali Berisha dhe Ilir Meta kanë firmosur sot një marrëveshje, e cila në pamje të parë duket elektorale, por në thelb është për shtetin dhe demokracinë.

Pikat e një dokumenti aset, në kuptimin se nuk përpiqet të jetë një platformë pretencioze dhe megalomane si Pakti për Europën, arritur në prill 2013 mes Ramës dhe Metës, i ngjeshur në më pak se tri faqe format, është, së pari, institucionalizimi i një fronti opozitar.

Berisha dhe Meta, në njëfarë kupimi kanë hyrë në luftë së bashku edhe për gjëra që normalisht i ndajnë. Për Sali Berishën ka rëndësi që primaret të njihen edhe jashtë Partisë Demokratike, duke i legjitimuar ato në terma ekstra-partiakë, ndërsa për Ilir Metën merr fokus fakti i ringritjes së PL.

Në një masë jo të vogël Berisha dhe Meta jane të dy zotët e shtëpive që i trashëguan te ‘pasardhësit’- në rastin e Doktorit ‘biri politik’ dhe të Metës bashkëshortja- për t’i gjetur të rrënuara.

Meta ka skicuar luftën për këshillat bashkiakë si mënyrë rikthimi, dhe ky është një vendim racional, sepse lidh votat e partisë me përfaqësimin në parlamentet lokale duke shmangur shumë firo dhe shumë fërkime që do ndeshte nëse do të kërkonte zona të lira për kandidatët për kryebashkiakë.

Llogaria më e madhe megjithatë duhet të kërkohet te perceptimi. Në këtë rrafsh koalicioni opozitar i vendoreve e shton me disa pikë kuotën, për shkak të forcës që emëton në politikë bashkimi.

Trenat e gjatë elektoralë kanë krijuar gjithmonë epërsi, edhe në kushtet kur epërsia nuk ishte nevojë, nëse kujtojmë psh aleancën mes demokratëve dhe social-demokratëve në fillim të viteve “90. 

Marrëveshja dute të dërgojë një sinjal edhe te ‘fraksionet demokrate’ të përqendruara pa koncentrim te grupi parlamentar i prirë nga Alibeaj. Bashkimi PD-PL heq çdo iluzion për një aleancë të përfolur (gjithmonë si tradhti) mes Ramës dhe Metës. Trysnia që bie mbi ‘grupin Alibeaj’ vjen tashmë nga të dy krahët. Moralisht ata mund të luftojnë në fushat pa bereqet të teorisë ‘ne jemi virtuoztët në trekëndëshin e Bermudës’, por elektoralisht kthehen në relike politike. Të parë si tradhtarë të opozicionit dhe si ‘grup i gatshëm i shërbesave’ të pushtetit, çdo kredit politik do të bjerë në humnerën e thellë që ofrojnë përpasjet e forta bipolare.

Një marrëveshje herët, sa ka ende gjë dhe kohë për t’u marrë vesh do t’i fuste edhe ata në sistem. Nëse nuk lëvizin në atë drejtim nuk kanë të ardhme politike përpara. 

Në këtë kuptim marrëveshja Berisha-Meta ka qartësuar shumë gjëra. Më e sigurta ndër to është se ata që rrinë gjatë në breg të betejës mund të bëjnë tregti lufte, por jo historinë e saj.