“Vullneti i popullit” dhe ironia e dorëheqjeve të komanduar

Zgjedhjet thuhet se janë momenti më demokratik i një shoqërie. Është ai çast kur qytetari ka në dorë diçka që asnjë pushtet tjetër nuk e kontrollon: votën. Por sa vlen ajo votë në një sistem ku renditja në lista dhe lëvizjet pas kuintave mund të kthejnë rezultatin përmbys, edhe kur numrat thonë të kundërtën?

Rasti i Fierit ku kandidatja e Partisë Socialiste Maldrita Bardho hoqi dorë nga mandati sapo doli fituese në rinumërim, ka risjellë në vëmendje debatin për përfaqësimin real të qytetarëve në Kuvend.

Bardho, rezultoi fituese me një diferencë të ngushtë prej 10 votash ndaj Zegjine Çaushit, e cila kishte qenë fillimisht në pozita të favorizuara.

Nga rinumerimi i votave, Çaushit iu hoqën 48 vota që sipas KAS ishin tepër, kurse Maldrita Bardho ka rifituar nga rinumerimi  26 vota, të cilat i ishin tjetërsuar gjatë procesit të numerimit.

Kështu, pas rinumërimit, Bardho grumbulloi 4636 vota në total, kurse Caushi 4626 vota.

E vetëquajtur si një akt “dinjitoz”, dorëheqja e saj nxjerr në pah një të vërtetë të heshtur të sistemit aktual: që vota e qytetarëve vlen, por vetëm nëse është në linjë me vullnetin e partisë.

Por ndryshe nga ç’pritët natyrshëm nga një fituese, Bardho vendosi të tërhiqej. Në një reagim në rrjete sociale, ajo deklaroi se nuk do të marrë mandatin dhe se do t’ia lërë vendin Zegjines, e cila sipas saj “e meriton më shumë për të qenë në Kuvend”.

“Pasi ndoqa me vëmendje rinumërimin e votave për qarkun Fier, ndihem e lumtur dhe e nderuar që kontributi im i gjatë në Partinë Socialiste është vlerësuar nga bashkëqytetarët e mi dhe ata më kanë konsideruar të denjë për ti përfaqësuar në parlamentin shqiptar.

Megjithatë, unë kam marrë një vendim të rëndësishëm, që kam dëshirë ta ndaj me të gjithë, një vendim që e kam marrë përpara se të niste rinumërimi dhe që sot m’u përforcua përfundimisht.

Unë do të vijoj të kontribuoj për Partinë Socialiste dhe për Lushnjen, me të gjithë mundësitë e mia, por pa qenë pjesë e parlamentit shqiptar.

Do t’i lë me shumë kënaqësi vendin tim, koleges dhe mikes time, Zegjine Çaushi, Zegjinesë që ka luftuar ndoshta më shumë për skuadrën se sa për veten këtë fushatë, duke u vënë në shenjestër të sulmeve të pamerituara nga politika e vjeter, nga politika e përbaltjes që ka frikë nga zërat e rinj, Zegjinesë nga e cila sot më ndajnë vetëm 10 vota dhe që padyshim e meriton të jetë në sallën e Kuvendit, për të përfaqësuar të rinjtë, sidomos vajzat.

Ju falenderoj nga zemra thellësisht dhe do të jem aty për të gjithë ju që më votuat, me të njëjtin entuziazëm dhe forcë që vetëm ne socialistët kemi!”

Në mungesë të një deklarate zyrtare nga Partia Socialiste, nuk dihet nëse Bardho ka vepruar plotësisht me iniciativë personale apo në një kontekst presioni të brendshëm politik.

Por dihet me siguri një fakt: qytetarët votuan (edhe nwse votot janw manipuluar). Dhe kur një kandidat që del fitues tërhiqet pa një arsye të qartë ligjore apo shëndetësore, krijohet precedent që vota nuk është më e qytetarit, por e manaxhueshme nga strukturat.

Dorëheqja e Bardhos mund të interpretohet si një veprim i ndershëm personal, por nuk mund të fshihet pas saj pyetja thelbësore:

Nëse qytetarët të votuan dhe ti fitove, çfarë e justifikon largimin? Dhe mbi të gjitha, kush e ka të drejtën ta bëjë një dorëzim të tillë në emër të votuesve?

Vullneti i popullit, vetëm kur na leverdis

Kjo nuk është hera e parë që termi “vullneti i popullit” përdoret si justifikim dhe anashkalohet. Politikanët shqiptarë i referohen atij me ton solemn kur fitojnë, por heshtin kur vetë vullneti i popullit bie ndesh me interesin apo planin e partisë.

Nëse qytetarët në Fier votuan për Bardhon dhe ajo rezultoi fituese, atëherë çdo lëvizje që e zhvendos mandatin tek dikush tjetër, pavarësisht emrit apo meritës së perceptuar, është një lëvizje në dëm të përfaqësimit.

 Dhe një kujtesë tjetër se në këtë sistem, qytetarët shpesh janë vetëm spektatorë në një lojë që s’kanë më mundësi ta ndryshojnë, as kur votojnë saktë.

Demokracia është më shumë se një garë numrash,  është një besim që nuk duhet të tradhtohet me dorëheqje të çuditshme dhe rotacione të padiskutuara.

 A ishte ky vullneti i popullit, apo vullneti i partisë që menaxhon listën si pronë të saj?/ Nga Neta Fero, Politiko.al