'Kam frikë të afrohem me njerëzit', psikologia shpjegon pse ndodh kjo

Ka njerëz që hyjnë lehtësisht në çdo grup dhe ndihen menjëherë rehat, ndërsa të tjerë kanë nevojë për më shumë kohë për të krijuar lidhje. Por ka edhe nga ata që, për shkak të përvojave të vështira në të kaluarën, ndihen vazhdimisht të shkëputur dhe me frikën se nuk përkasin askund.

Kjo ishte edhe historia e një gruaje në fund të të 30-ave, e cila iu drejtua rubrikës së këshillimit të gazetës The Guardian për të kuptuar pse e ka kaq të vështirë të krijojë miqësi të afërta.

“Kam një bashkëshort mbështetës dhe një djalë të mrekullueshëm dyvjeçar, por sa herë dal me fëmijën tim dhe shoh grupe prindërish që duken të afërt me njëri-tjetrin, ndihem sikur rikthehem në vitet e adoleshencës,” shkruan ajo

Gruaja tregoi se problemet nisën pasi ndryshoi shkollë gjatë adoleshencës dhe përjetoi ngacmime të forta nga bashkëmoshatarët.

“Kjo ndikoi thellë në vetëbesimin tim. Për vite të tëra ndihesha e turpshme, e padukshme dhe e bindur se nuk isha mjaftueshëm e mirë që të tjerët të më donin pranë,” rrëfen ajo.

Edhe pasi u zhvendos në Londër, ajo vazhdoi të kishte vështirësi në krijimin e marrëdhënieve të qëndrueshme. Megjithëse provonte të bëhej pjesë e grupeve, shpesh ndihej si “e huaj” mes të tjerëve.

Ajo shpjegon se terapia dhe trajtimi i ankthit e kanë ndihmuar disi, por ende e ka të vështirë t’u besojë njerëzve. Pas lindjes së fëmijës, shumë nga miqësitë e saj u zbehën dhe njohjet e reja nga grupet e prindërve nuk arritën të zgjasnin.

“Ndonjëherë ndihem sikur kam një etiketë ‘të keqe’ mbi kokë. Sikur të gjithë e dinë sekretin se si krijohen miqësitë dhe vetëm unë nuk e kuptoj,” shkruan ajo.

Psikoterapistja Lisa Bruton, e cila iu përgjigj letrës së saj, shpjegoi se kjo ndjenjë është shumë më e zakonshme sesa mendojnë njerëzit, sidomos tek ata që kanë përjetuar refuzim apo bullizëm në fëmijëri.

“Unë kurrë nuk e nënvlerësoj ndikimin e bullizmit. Përvoja të tilla mund të na bëjnë t’i perceptojmë grupet si vende potencialisht kërcënuese, sepse aty ndodhi refuzimi i parë emocional,” shpjegon ekspertja.

Sipas saj, situata si grupet e prindërve apo ambientet sociale mund të aktivizojnë pa vetëdije emocionet dhe pasiguritë e së kaluarës.

Psikoterapistja shton gjithashtu se shumë njerëz kanë një ide të idealizuar për miqësitë në moshë madhore, të ndikuar nga rrjetet sociale apo filmat.

“Në realitet, miqësitë janë më fluide. Njerëzit afrohen, largohen dhe rilidhen vazhdimisht. Jo çdo distancë është refuzim personal,” thotë ajo.

Ekspertja këshillon që njerëzit të përqendrohen fillimisht te lidhjet që i bëjnë të ndihen të sigurt, madje duke krijuar kontakt fillimisht vetëm me një person brenda grupit.

Ajo sugjeron gjithashtu aktivitete dhe ambiente sociale me grupmosha të ndryshme, pasi ato mund të mos rikthejnë aq fort kujtimet e shkollës dhe përvojat negative të së kaluarës.

Në fund, psikoterapistja jep edhe mesazhin më të rëndësishëm për gruan:

“Ti nuk ke defekte. Ajo që ndien është thjesht një gjurmë e plagëve të vjetra emocionale. Dhe kjo mund të ndryshojë gradualisht përmes përvojave të reja dhe pozitive me njerëzit.”