Një intermexo nga politika: me ‘qentë e rrugës’ dhe protagonizmin anti-Veliaj

Politiko.al

Ky qytet e ka një problem të ‘qenve të rrugës’, i cili, sigurisht, nuk janë i vetmi problem i rrugëve tona. Ka gjithashtu edhe njerëz pasionantë që mbrojnë të drejtat e kafshëve apo edhe shoqata që e bëjnë këtë, duke realizuar kështu një mision njerëzor dhe fisnik. Nuk teprohet kur thuhet se humanizmi i një vendi apo popullate shihet te mënyra si i trajton kafshët.

Ne kemi një hendek të madh për të mbushur sa i takon raportit me kafshët, sepse jemi një vend që në komunizëm e kishim të largët konceptimin e ‘kafshëve shtëpiake’. Kjo vinte si nga pamundësitë ekonomike, sepse duhet të kesh njëfarë niveli të ardhurash, të kujdesesh për një qen, mace etj., por edhe sepse kafshët hynin te ‘prona private’ që ndalohej në socializmin shqiptar të asokohe.

Felinët dhe kaninët ishin më shumë personazhe në rrëfenjat e Leximit të klasave të fillores, ndonjëherë në formën e ‘qenit kufitar që mbronte atdheun nga diversanët’ dhe kaq. Hapësira qytetëse ishte pa kafshën shtëpiake (hiq ndonjë borgjez si Lasgushi).

Zgjimi në dekadën e fundit i një hovi për kafshët i ka kapur shumë grupe shoqërore të papërgatitura. Një ndër ta janë vetë pronarët e këtyre kafshëve të cilët me pakujdes dhe brutalitet i shkaktojnë qytetit dhe njerëzve të tij dy bezdi të mëdha. E para vjen pas një lodhjeje, apo të kuptuari se ata nuk duan t’i mbajnë më ‘lodrat’ e tyre, që i çon te vendimi i braktisjes në rrugët e qytetit. Një gjë që duhet dënuar penalisht.

E dyta është të moskuptuarit se qentë janë të tyrit, por hapësirat në qytet janë të përbashkëta. Gjithkush del në Bllok dhe ecën rrugëve duhet të bëjë çmos t’u shmanget jashtëqitjeve të qenve. Të zotët i lejojnë kafshët e tyre të ‘shkarkohen’ kudo nëpër rrugë dhe çka është më e rëndësishjma nuk kryejnë atë që në të gjitha vendet e qytetërura bëjnë të tjerët: e mbledhin në një qese të pëgërën e kafshës së tyre dhe e hedhin në koshin më të afërt të mbeturinave (Për parantezë, Erion Veliajn mund ta qortosh për shumë gjëra, por në rrugët kryesore gjen çdo 100 metra një kosh mbeturinash varur në shtylla).

Kemi pra dy kosto, që bashkësia duhet të paguajë për vendimin e disave prej nesh për të mbajtur kafshë. Të dyja janë estetike dhe etike. Eshtë edhe një e tretë, rrezikshmëria e disa prej këtyre kafshëve të cilat, duke jetuar pa kontroll, edhe sëmuren apo ‘tërbohen’ duke u kthyer në burim kërcënimi për kalimtarët.

Në një denoncim që Shoqata e Mbrojtjes së Kafshëve i bën kryebashkiakut Veliaj, të bëjnë përshtypje qëndrimet anti, por asnjë propozim.

Ja disa që Politiko i ofron nga këndi i dashamirësisë, si për qytetin dhe hapësirat e përbashkëta, ashtu edhe për kafshët dhe të dashuruarit me to. Shoqatat e Kafshëve dhe individët që mbrojnë kafshët, duhet të lobojnë për të rregulluar mjedisin shoqëror dhe politik në raport me kafshët dhe jo për të ‘nxjerrë kunjin’ politik apo shoqëror me këtë kryebashkiak apo me atë të vjen pas tij.

Së pari, duhet një databazë e kafshëve shtëpiake, pra një Regjistër Kombëtar që bën regjistrimin dhe matrikulimin e tyre. Kjo është vetmja mënyrë që të krijohet një zinxhir besueshmërie mes pronarëve, institucioneve dhe kafshëve duke mos lejuar që ato, pasi t’i bezdisin të zotët, të përfundojnë në rrugë, si kosto për të tjerët dhe imazhin e qytetit.

Së dyti, Policia Bashkiake duhet të fillojë gjobitjen e të gjithë atyre që nuk e ‘depozitojnë’ jashtëqitjen e kafshëve të tyre. Duhet të ketë tabela në qytet që paralajmërojnë pronarët e kafshëve për këtë masë dhe masën e gjobës.

Së treti, duhet një legjislacion (ndoshta ekziston) për mirëadministrimin dhe të gjithë ekosistemin e kafshëve shtëpiake bashkë me penalitetet përkatëse.

Kafshët shtëpiake janë një realitet tashmë në shoqërinë shqiptare dhe ky element i ri i të jetuarit në komunitet duhet të pasqyrohet në legjislacion.

Këta janë tre hapa që u propzohen shoqatave dhe ‘animal lovers’ në Tiranë. Këtu duhen derdhur energjitë më shumë se te përplasjet permanente me Veliajn apo të tjerët. Sa kohë do të kërkoni vetëm të drejta, pa përmbushur asnjë detyrim, qyteti do t’ju shohë me mosbesim dhe nuk do të fitoni mbështetje në kauzën tuaj.